Ζαργανογυρίσματα και "φυλετικά" συμπεράσματα...

Μετά από 5 χρόνια δουλειά στα Βόρεια Προάστια, παραλίγο να ξεχάσω.  Να ξεχάσω πως πάνω απ’ όλα είμαι κορίτσι του Κέντρου.  Και ναι, μπορεί να μην είμαι η μεγαλύτερη υποστηρίκτρια αυτής της χώρας και της πόλης, όμως το κέντρο της Αθήνας, είναι κάτι άλλο.  Έχει μια ατμόσφαιρα, μια μαγεία και εκτός αυτού, τους πιο όμορφους ανθρώπους της πόλης.

Και είμαι εδώ σε ένα μικρό καφέ στον πεζόδρομο στο Γκάζι, μόνη με έναν ζεστό καφέ και χαζεύω τον κόσμο.  Οι άλλοι με κοιτάζουν σαν εξωγήινο.  Δεν είμαστε ακόμη συνηθισμένοι να βλέπουμε ανθρώπους μόνους στα τραπέζια και να μην τους κρίνουμε. Κι εγώ το έκανα παλιά, ώσπου πήγα στο Παρίσι είδα τον κόσμο να απολαμβάνει τον χρόνο με τον εαυτό τους και το λάτρεψα.  Κι επειδή εγώ ως γνωστόν είμαι μια παρισιάνα εγκλωβισμένη στο σώμα μιας Ελληνίδας είπα να το καθιερώσω.  Και σε όποιους αρέσει.  Για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε.

Η φίλη μου η Κατερίνα,  μου έλεγε προχτές να γράψω για τις φυλές των αντρών και των γυναικών που υπάρχουν.  Και είμαι εδώ και προσπαθώ να τις εντοπίσω.  Χαζεύω τον κόσμο που περνάει και βγάζω γρήγορα συμπεράσματα.  Παλιά μου τέχνη κόσκινο.  Εγώ έτσι κι αλλιώς έχω γνώμη για όλους και για όλα.  Και δεν ανέχομαι ενστάσεις. 

Και το μάτι μου πέφτει σε δύο αγόρια εκεί γύρω στα 35.  Με γενάκι 3 ημερών, δερμάτινα μπουφάν και αθλητικά Prada.  Ο ένας κλώνος του άλλου.  Ψηλοί, αθλητικοί σοβαροί.  Τα αγόρια που θες να πας στο μπαμπά σου να γνωρίσουν (αχ, πότε θα έρθει η εποχή που θα μπορείς να πας 2 άντρες στον μπαμπά σουκαι θα σου πουν μπράβο???).  Συνήθως αυτά τα αγόρια πάνε δύο δύο.  Δεν συναντιούνται συχνά, για κανέναν καφέ ή κανονίζουν κανένα μπασκετάκι που και που.  Και στην αρχή νομίζεις ότι ανήκουν στην φυλή των σχεσιάκιδων αλλά δεν είναι έτσι.  Είναι οι διαβόλοι μεταμορφωμένοι σε αγγέλους.  Ευγενικοί, με χιούμορ και μία δόση προκλητικότητας.  Ξέρουν να σε πλησιάσουν, να μιλήσουν, σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι έπιασες το jackpot! Το σεξ μαζί τους, είναι σαν Θείο δώρο.  Και λες, ναι, κοίταξε επιτέλους η τύχη και προς το μέρος μου! Αλλά, guess what?  Την πάτησες φιλενάδα! Και το πράγμα πάει ως εξής.  Πρώτο ραντεβού καταπληκτικά.  Μάλιστα επικοινωνεί κι άμεσα μετά.  Κι έρχεται και το δεύτερο ραντεβού, καλύτερο από το πρώτο.  Και μετά σεξ.  Και μετά το σεξ, έρχεται κι άλλο σεξ και μετά κι άλλο.  Και τα ραντεβού μειώνονται δραμματικά.  Μόνο σέξ.  Και τότε αρχίζουν τα προβλήματα στην δουλειά τους, ή καποιος φίλος του περνάει προσωπικά προβλήματα.  Και τηλεφωνεί όλο και λιγότερο.  Ώσπου μια μέρα απλά εξαφανίζεται.  Και όταν περάσει η επίδραση των ηρεμιστικών που έχεις πάρει και έχεις κάνει τις αναπνοές σου για να ξεπεράσεις τα νεύρα σου, κι επιτέλους τον εντοπίζεις στα τηλέφωνα, αισθάνεσαι ότι μιλάει σε ένα φίλο του από τον στρατό.  Συνήθως ακούς το πρώτο «μαλάκα» ή «φίλε» κι αποφασίζεις να κρεμάσεις τα τακούνια σου και να φορέσεις τις αρβύλες σου.  Κι όσο κι αν υποστηρίζουν οι άντρες ότι δεν υπάρχει φιλία μεταξύ γυναικών και αντρών τότε συνηδειτοποιείς ότι όλα αυτά είναι προβοκάτσια.  Σε κοροϊδεύουν ψιλό γαζί κορίτσι.  Φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών υπάρχει μόνο στο μυαλό τους όταν απλά έχουν βρει το νέο θύμα και σε κρατάνε καβάτζα για το επόμενο κενό.   Διάρκεια της περιπέτειας το πολύ 3 εβδομάδες.  Μία εβδομάδα μέχρι να σε ψήσει, μία εβδομάδα να σου πετάξει τα μάτια έξω και μία εβδομάδα μέχρι να εξαφανιστεί.  Χρησιμότητα.  Μόνο για να ξεπεράσεις τον πρώην.  Διαφορετικά την πάτησες. 

Βρε καλώς τες!!! 3 μεγαλοκοκόνες πατημένα 35 κάθονται στο διπλανό τραπέζι.  Φοράνε branded ρούχα, επώνυμες τσάντες και το μαλλί στην τρίχα.  Πήγανε χτες στο κομμωτήριο ή έχουνε καμιά ταλαίπωρη που την φέρανε το πρωί στο σπίτι να της χτενίσει?  Η μία φοράει κι extension.  Άθλιας ποιότητας αλλά δεν την ενδιαφέρει.  Η πρώτη ματιά οίκτου πέφτει προς το μέρος μου.  Και μετά κοιτιούνται μεταξύ τους.  Χαμογελάω ευγενικά κι επιστρέφω στο laptop μου.  Στήνω αφτί να δω τι λένε.  Κάτι λένε για την Τζούλια.  Αδιάφορο.  Όλοι σήμερα για την Τζούλια μιλάνε.  Βαρέθηκα πια.  Άντε κορίτσια μου, μπείτε στο ψητό!!!! 7 λεπτά περάσανε μέχρι να μπούμε στο ψητό.  Μιλάνε για το ποιες παντρεύονται, ποιες κερατώσανε, για το που πήγαν όλοι οι άντρες, ότι όλοι οι άντρες είναι γουρούνια  και για το ότι η μία της παρέας – Πραλίνα το όνομά της.  Μα καλά ποιος βαφτίζει το παιδί του Πραλίνα??? Ο εθισμένος στην Μερέντα? -  κατάφερε να κάνει σεξ μέσα στην εβδομάδα.  Μέτριο το σεξ.  Αλλά τι να κάνουμε?  Απ’ το ολότελα καλή και η Παναγιώταινα.  Και ζουν οι υπόλοιπες δύο μέσα από την ιστορία της Πραλίνας.  Το συμπέρασμα της κουβέντας μετά από πολύ ώρα, είναι ότι τα καλά μοντέλα έχουν αποσυρθεί από την αγορά.  Μόνο τα μεταχειρισμένα και τα ρετάλια έχουν μείνει.  Εκεί που στα 25 μας είχαμε τρελές απαιτήσεις από τους άντρες, τώρα απλά μας φτάνει να είναι αρτιμελής.  Δεν μου αρέσουν αυτές, αλλά μου θυμίζουν την δική μου γυναικοπαρέα.  Κι εμείς έτσι είμαστε?  Μμμμμ… It makes you wonder.   Αχ, δεν θέλω να το σκέφτομαι! Ή πρέπει ν’ αλλάξω παρέα ή μυαλά.  Τι είναι πιο εύκολο?

Πληρώνω και φεύγω! Δεν μπορώ να βλέπω άλλο τα προσεχώς… Με πιάνει απελπισία.  Πάω να περπατήσω και να βρω κι άλλες φυλές.  Και μετά Μοναστηράκι για σουβλάκι από τον Θανάση.  Όταν τρώω δεν σκέφτομαι.  Και νηστικό αρκούδι δεν χορεύει! Μάλλον δεν γράφει για την ακρίβεια…

To be continued….

Υποκριθείτε ... Ελληνικά!

Δεν είναι καθόλου περίεργο που η υποκριτική είναι γέννημα ελληνικό. Και δεν χρειάζεται να έχεις τελείωσει την σχολή του Κουν για να είσαι ένας πρώτης τάξεως υποκριτής – ηθοποιός. Απλά να είσαι Έλληνας. Υποκρισία παντού. Από το κρεβάτι μας, μέχρι την στάση απένταντι στα κοινωνικά γίγνεσθαι.

Υποκρινόμαστε για τα νέα οικονομικά μέτρα. Βρίζουμε όλους του πολιτικούς και παράγοντες που φάγανε τα λεφτά του Κράτους. Όχι γιατί αυτό που κάνανε είναι άδικο, αλλά γιατί δεν είμαστε εμείς στην θέση τους, για να φάμε κι εμείς όσα μπορούμε. Γιατί, αν μπορούσαμε κι εμείς να φάμε, θα τρώγαμε, αυτό είναι δεδομένο. Και μπορεί να μην παίζουμε στην Πρώτη Εθνική, αλλά ό,τι μπορούμε να φάμε, το τρώμε. Τρώμε από την εφορία όταν δεν κόβουμε αποδείξεις, τρώμε όταν δεν ζητάμε αποδείξεις, τρώμε όταν μας κόβουν κλήση και βρίσκουμε ένα μέσο και την σβήνουμε, τρώμε όταν παίρνουμε αγροτικές επιδοτήσεις και σηκώνουμε ξενώνες στον σταύλο που μας άφησε ο παπούς μας, τρώμε όταν δίνουμε φακελάκια στους γιατρούς, τρώμε όταν προσλαμβάνουμε προσωπικό και δεν του κολλάμε ένσημα, τρώμε, τρώμε, τρώμε… Ξεκινάμε από ψαράκια και γινόμαστε μεγαλο-καρχαρίες. Αυτό είναι το σχέδιο.

Υποκρινόμαστε για την ηθική μας. Ζούμε στο μεγαλύτερο μπουρδέλο του κόσμου και μας σοκάρει που η Τζούλια – Τσουλ(ι)α Αλεξανδράτου έβγαλε ένα sex tape. Λες και δεν το ξέραμε τι δουλειά έκανε. Έπρεπε να την δούμε κι επι το έργον. Προσωπικά είδα την ταινία κι ένα έχω να πω… σιγά τα ωά! Η Sirina έχει πολύ καλύτερα κορίτσια και με περισσότερο ταλέντο! Κορίτσια που δεν τσεκάρουν τα νύχια τους την ώρα που ο Ζαφείρης αγκομαχάει πίσω τους! Την πρώτη μέρα εμφάνισης του dvd στα περίπτερα πούλησε 100.000 αντίτυπα! Κι εκεί δεν μας πήραξε η τιμή. Ξεχάσαμε και οικονομικά μέτρα και φτώχια και άλλα… Λες και δεν βλέπουμε αρκετούς κώλους στον δρόμο έπρεπε να πληρώσουμε 20 ευρώ για να δούμε τον κώλο της Τζούλιας…

Υποκρινόμαστε για την οικονομική μας κατάσταση. Μάθαμε να λέμε η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Αυτό περιλαμβάνει τουλάχιστον 3 αμάξια σε κάθε οικογένεια, plasma τηλεόραση (γιατί δεν μπορώ να βλέπω το Ζαμανφου σε απλή τηλεόραση πώς να το κάνουμε?), τουλάχιστον 2 laptop, 8 κινητά, εξοχικό, σπίτι στο χωριό, 3 μπουκάλια στον Καρρά, 400 ευρώ σε λουλούδια, διακοπές τον χειμώνα σε χιονοδρομικό, ένα πέρασμα το καλοκαίρι από την Μύκονο κι εννοείται το Πάσχα αρνί πάνω από 5 κιλά (γιατί κάτω από πέντε κιλά τι μένει, μόνο κόκκαλα και πέτσες!)!!!!

Υποκρινόμαστε για την ανθρωπιά μας. Εκμεταλεύομαστε τους μετανάστες, τους κακομεταχειριζόμαστε, κοιτάζουμε ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου, βρίζουμε και κοροϊδεύουμε τους τουρίστες που μας δίνουν να φάμε, σκοτώνουμε τα ζώα μας, μαχαιρώνουμε πισώπλατα τους φίλους μας, σκοτωνόμαστε με τ’ αδέλφια μας για ένα οικόπεδο στην Κάτω Πλατανιά, αδιαφορούμε για τους γύρω μας και πάτε στην Εκκλησία μήπως σας συγχωρεθούν οι αμαρτίες σας.

Προσπαθώ να βρω ένα καλό που έχουμε. Ναι, αγαπάμε δυνατά και ό,τι κι αν μας συμβεί μπορούμε να το μετατρέψουμε σε κωμωδία και να γελάσουμε με αυτό. Και τώρα τι? Μας σώζει αυτό?

Είμαι σχεδόν σίγουρη, ότι τα στρουμφάκια που ζούνε στο στρουμφοχωριό στο δικό τους παράλληλο σύμπαν, είναι εφεύρεση ελληνική. Κι αν όχι ελληνική, τουλάχιστον βασίζεται στους έλληνες. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Γιατί έχουμε τόσα κοινά… Εξάλλου, γιατί τα κάνανε μπλε και άσπρα? Αλήθεια ο Μπαρμπα Στρουμφ πόσα μούρα θα είχε φάει από τα άλλα στρουμφάκια? Και γιατί αυτός είναι κόκκινος – άσπρος? Δάχτυλος του Κόκκαλη μου μυρίζεται…

Ένα μικρό βήμα για την ανθρωπότητα... ένα τεράστιο βήμα για μια ζαργάνα...

Όταν ξεκίνησα αυτό το blog ο λόγος ήταν ένας.  Ένας άντρας μου πήρε τα μυαλά και για να σώσω το δικό μου μυαλό, αποφάσισα να βρω έναν τρόπο να απασχολώ το μυαλό μου με κάτι άλλο. 

Το σχέδιο όμως ήταν το παρακάτω.  Πρώτα θα με βρει το Google μετά οι διαφημιστάδες, μετά οι εκδότες και μετά τα κειμενά μου θα γίνουν ταινία που θα την σκηνοθετήσει ο George Lucas στο Holywood βεβαίως βεβαίως. 

Και μετά αφού θα είχα γίνει διάσημη, στην απονομή των Oscar κι ενώ θα μου δίνουν το πολυπόθητο βραβείο ενώ θα ευχαριστούσα όλους τους συντελεστές της ταινίας (παραγωγοί οι Brad Pitt & Angelina Zolie, ηθοποιοί Hugh Jackman, Johnny Depp,  Drew Barrymore και άλλοι πολλοί) θα ανέφερα το ονομά του, και μετά θα έπεφτε σαν καλογινομένο νεραντζάκι.

Απλά τα πράγματα. 

Από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτα, τα μυαλά μου επιμένουν να είναι προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά κάποιος διάβασε αυτές τις γραμμές και κάτι είδε. Και ζήτησε να με δει για να με φέρει πιο κοντά στον τελικό μου στόχο.   Και τότε νιώθεις ένα βήμα πιο κοντά στο ονειρό σου.  Και δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά.  Μυαλό είναι αυτό και φεύγει.  Και ξεκίνησα να κάνω την λίστα μου με όλα τα πράγματα που θα κάνω όταν επιτέλους με ανακαλύψουν και γίνω πιο περιζήτη κι από την συγγραφέα του Harry Potter.

·         Θα πάρω το πρώτο αεροπλάνο και θα φύγω σούμπιτη για Vegas baby!!! Θα τζογάρω, θα πιω τα αντερά μου, θα βρω το πρώτο πανέμορφο πιπίνι, θα το παντρευτώ σε ένα Vegas Chapel με παπά τον Elvis, ή τον Captain Kerk, φορώντας το πιο κιτς νυφικό που υπάρχει και την επόμενη μέρα θα τραβήξω και μία ξεγυρισμένη ακύρωση για να είμαστε και σιγουροι!  Τι καλύτερο σουβενίρ από το Vegas εκτός από ένα βίντεο ενός μεθυσμένου γάμου και μία κορνιζαρισμένη ακύρωση?

·         Θα αγοράσω το τέλειο σπίτι 1000 τετραγωνικών όπου τα 500 τετραγωνικά θα είναι ντουλάπες για τα αμέτρητα Christian Louboutin μου και τα άλλα τόσα παπούτσια μου.  Και τότε η διαφήμιση της Heineken θα φαντάζει μπροστά μου σαν υπόγεια γκαρσονιέρα στην Κυψέλη.

·         Θα αγοράσω ένα Hammer και θα τρακάρω με όλους τους μαλάκες οδηγούς της Αθήνας, όπως επίσης και με όλα τα κακο-παρκαρισμένα στο λεκανοπέδιο της Αττικής.

·         Θα πάω με τουπέ σε όλα τα καταστήματα στο Κολωνάκι κι αφού τους κατεβάσω όλα τα ράφια τους, θα φύγω με άδεια χέρια. 

·         Θα φύγω ένα ρομαντικό διήμερο με τον Johnny Depp στην Καραϊβική, θα ενημερώσω όλους τους paparazzi και μετά θα κάνω την έκπληκτη!

·         Θα βάλω τον George Clooney να μου φέρνει αυτοπροσώπως τα Nespresso μου στο σπίτι και θα ανοίγω την πόρτα με baby doll και φτερά!

·         Θα κάνω όλες τις πλαστικές του κόσμου μέχρι που και ο Michael Jackson θα φαίνεται ερασιτέχνης μπροστά μου.

·         Θα κανονίσω ένα Private basketball game για τα μάτια μου μόνο με όλους τους παλαίμαχους του NBA!

·         Θα πάω στην απονομή των Oscar φορώντας αθλητικά και φόρμα και θα το κάνω μόδα!

·         Θα κάνω guest σχεδόν αόρατες εμφανίσεις σε όλες τις αγαπημένες μου σειρές όπως ο Richard Branson.

·         Θα πάω στα γραφεία της 3E και θα γεμίσω όλα τα ψυγεία με Pepsi!

Και αυτά είναι μόνο η αρχή. Βέβαια όλα τα παραπάνω δεν σημαινουν ότι θα με κάνουν να ξεφύγω από τον αρχικό μου στόχο, αλλά μέχρι τότε, καλό είναι να έχω κάτι ν’ ασχολούμαι… Φαίνονται εξωπραγματικά το ξέρω, αλλά όπως μου είπε και κάποιος σήμερα, τα συνηθισμένα όνειρα είναι για τα συνηθισμένα κορίτσια.  Κι εγώ κάθε άλλο παρά συνηθισμένη είμαι…

Αν ο χάρος είχε ρόδες... θα τον φωνάζαν σοφερίνα???

Δευτέρα πρωί και πρωτομηνία. Και πρώτη μέρα της Άνοιξης. Η φίλη μου η Σοφία έρχεται στο γραφείο μου με τα νεύρα της να κρεμιούνται απο μια κλωστή. «Τι έχεις» ρώτησα? «Τράκαρα με μία βλαμένη η οποία έκανε όπισθεν σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας για να αλλάξει λωρίδα». Και τότε άνοιξαν οι ασκοί του Αιώλου.

Εγώ βρίζω τις γυναίκες για χίλια δυο πράγματα, αλλα όταν τις βλεπω στο τιμόνι, ειλικρινά κάνω δηλώσεις του τύπου «Μαύρη ώρα που μας αφήσανε να ψηφίζουμε και να πιάνουμε τιμόνι στα χέρια μας»! Και ξέρω ότι οι σουφραζέτες αν με ακούγανε θα ερχόντουσαν και θα με λιθοβολούσαν, αλλά έλεος πια!!!!

Από που να ξεκινήσεις κι απο που να τελειώσεις?

Οι έρευνες λένε πως οι γυναίκες μπορούν να κάνουν δύο πράγματα παράλληλα. Βέβαια το 99% ελληνίδων οδηγών το εξέλαβε σαν προτροπή στο να μιλάνε στο τηλέφωνο ασταμάτητα την ώρα που οδηγούνε. Και ναι, αν κάτσεις μία φορά να μετρήσεις πόσες γυναίκες μιλάνε στο τηλέφωνο σε μία απόσταση 8 χιλιομέτρων για παράδειγμα θα εκπλαγείς απο το νούμερο. Και όταν μιλάνε, πιστεψέ με δεν μπορούνε να κάνουν δεύτερο πράγμα παράλληλα... Το να πηγαίνεις αριστερή ή μεσαία λωρίδα με 40 χιλιόμετρα ενώ μιλας στο τηλέφωνο, έχοντας ξεχάσει και το φλας αναμένο για τα τελευταία 5 χλμ δεν είναι οδήγηση κυρά μου, είναι «έβαλε και ο χάρος μίνι και νομίζει ότι θα του πούμε και χαίρω πολύ!». Και μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος τι σκατά λένε όλη την ημέρα στο τηλέφωνο πια????

Ούτε εμένα μου αρέσει η έκφραση «άντε κυρά μου να πλύνεις κάνα πιάτο» αλλά ειλικρινά ειναι φορές που έρχεται γάντι! Γιατί εμείς οι γυναίκες κάνουμε τα πιο ηλιθια πράγματα στο τιμόνι. Δηλαδή. Η μεγαλύτερη απόλαυση του βαριεστημένου στο φανάρι έλληνα οδηγού είναι να κοιτάζει τι κάνει το πίσω αμάξι. Εγώ λοιπόν απο τον καθρέφτη μου έχω δει: Μεγαλοκοκόνα και μικρομάνα να έχει την λεκάνη με τα ρούχα στο κάθισμα του συνοδηγού και να διπλώνει κάλτσες σε ζευγάρια. Επίσης κυρία Παναγιωταρά, εργαζόμενη, γυναίκα, μια απλή νοικοκυρά, να καθαρίζει φρέσκο αρακά. Κλασικά, κυρία wannabe Μιμή Ντενίση, να βγάζει τα φρύδια της. Ξανθιά με υπερμεγέθη μαύρα γυαλιά ηλίου να βάφει τα νύχια της. Τα λόγια είναι περιττά. Και λίγα τους λένε! Βασικά όταν δω κανένα τέτοιο... φωνάζω κι εγώ «αντε μωρή μπαλότσα στο ινστιτούτο να κάνεις καμιά χαλάουα!» Είμαι κι εγώ... κολλητή του Ζαμπούνη, με το savoir vivre κάτω απο την γλώσσα!

Αμ, αυτό με την μηδενική αίσθηση του όγκου? Γενικά εμείς οι γυναίκες έχουμε ένα πρόβλημα με τις μονάδες μήκους και όγκου. Αυτό έχει αποδειχτεί ανά τους αιώνες, μέσα απο το μήκος της φούστας μας, το νούμερο των ρούχων μας σε σχέση με το σώμα μας, το «μεγεθος» του φίλου μας κτλ. Γενικά έχουμε μια τάση να βλέπουμε τα πράγματα μεγαλύτερα απ’ ότι είναι! Μίνι κούπερ σε δρόμο δύο λωρίδων στην αριστερή λωρίδα με την δεξία λωρίδα να υπάρχει φορτηγό. Το mini cooper προσπαθεί ώρα να προσπεράσει, αλλά νομίζει ότι δεν χωράει σε μια λωρίδα που χωράνε τουλάχιστον άλλα 4 αμάξια. Μας πάει απο την αρχή της Καποδιστρίου κομβόι εμένα και 4 αμάξια και στο τέλος του δρόμου, επιτέλους συνιδειτοποιήσαμε ότι είναι γυναίκα. Στο τέλος της διαδρομής ρίχνεις 3 φάσκελα κι εύχεσαι την επόμενη φορά να της καεί η αντάβια!

Έντάξει με διαφορά οι καλύτερες είναι οι κυρίες με τα μεγάλα και πολλών κυβικών αμάξια, τα οποία τα έχουν επιλέξει, πρώτον γιατί πάνε με τα ρούχα τους, δεύτερον γιατί ψήσανε έναν χορηγό ότι το αμάξι πάει με τα ρούχα τους, τρίτον γιατί βγάλανε τα ρούχα τους και τέταρτον γιατί είδανε να το οδηγάει μια άλλη κι εννοείται πως ζηλέψανε. Τα συγκεκριμένα αμάξια, συνήθως είναι καταδικασμένα να ζούνε μια ζωή βασανιστική και τελειώς διαφορετική απο αυτή που κατασκεύαστηκαν αρχικά να κάνουν. Αρχικά, δεν περνάνε ποτέ τα 120 χλμ την ώρα. Η συντήριση του αυτοκινήτου γίνεται μόνο όταν ανάψει ένδειξη του αυτοκινήτου, κι αυτό μόνο αν το προσέξει η αγαπημένη οδηγός, το πιο πιθανόν είναι να μην αλλάξουν ποτέ ελλαστικά, γιατί τα 40000 χλμ μπορεί να γίνουν και μετά απο πάρα πάρα πολλά χρόνια. Τα καλύτερα είναι κάτι ελλεινά και τρισάθλια αρκουδάκια που βάζουν στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου. Μα είναι δυνατόν κυρά μου να οδηγείς Subaru και να μου έχεις κάνει το πίσω μέρος, βιτρίνα του Jumbo??? Εεεε, ντροπή! Από οδηγική συμπεριφορά πάλι είναι οι χειρότερες απ’ όλες. Πρώτα απ’ όλα νομίζουν ότι επειδή οδηγούν το συγκεκριμένο αμάξι, μπορούν να κάνουν ότι θέλουν στο δρόμο, κι όταν το αμάξι δεν κάνει αυτό που θέλουν είναι ικανές να το στουκάρουν σε κανένα τοίχο επιτηδες! Πάλι καλά που υπάρχει ο μάλακας να πληρώνει απο πίσω.

Για τις μανάδες που μαθαίνουν να οδηγούν μόνο και μόνο για να πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο και στο φροντιστήριο και φοβούνται να βάλουν όπισθεν μήπως και διακτυνιστούν σε άλλη διάσταση δεν λέω παραπάνω γιατί θα γίνω πάαααααρααααααα πολύ κακιά!

Δεν λέω κι εγώ γυναίκα είμαι. Τις έχω κάνει κι εγώ τις μαλακίες μου στον δρόμο. Αλλά εγώ εννοείται πως εξαιρούμαι! Γιατί εγώ πλέον (και το τονίζω χι χι χι ) είμαι και γαμώ τις οδηγούς και γράφω κι αυτό το Post οπότε αυτομάτως εξαιρούμαι... Επίσης εγώ δεν είμαι σαν τα άλλα γυναικάκια. Είμαι ζαργάνα. Και ό,τι λέει η ζαργάνα είναι γεγονός.

Κι ενημερώνω τις αγαπημένες φίλες οδηγούς, πως η επόμενη μαλακισμένη που θα πετύχω στον δρόμο μου, καλό θα κάνει να φοβάται γιατί δεν είναι καλά τα νεύρα μου...

Φεύγω τώρα, πάω στα μαθήματα διαχείρισης θυμού... Γκρρρ!!!

Οι 7 πύλες της Κολάσεως

Δεν ξέρω τι γίνεται αυτόν τον καιρό.  Πλανητικά τουλάχιστον.  Κάποια συναστρία παράλληλα με κάποιον ανάδρομο πλανήτη.  Δεν εξηγείται διαφορετικά.  Οι μισοί ανθρώποι που γνωρίζω ζευγαρώνουν και οι μισοί χωρίζουν.  Δεν υπάρχει ντεμί κατάσταση.  Και καλά αν ζευγαρώνεις. Όλα ωραία όλα καλά.  Αν είσαι στο άλλο στρατόπεδο.  Αν χωρίζεις?  Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα φίλε μου…

Πριν από έναν χρόνο, τότε που δεν με ενδιέφερε τίποτα ήταν ωραία.  Κι έκανα την μεγάλη δήλωση.  «Αχ, να υπήρχε ένας έρωτας στην ζωή μου, ακόμη κι αν δεν κρατούσε.  Να νιώσω ζωντανή βρε παιδί μου, να καταλάβω ό,τι αισθάνομαι ακόμη, ότι δεν έχει νεκρώσει το σύστημα εσωτερικά…» Βρε μάυρη ώρα και στιγμή που έκανα αυτή την δήλωση! Ένας μπάσταρδος άνοιξε το κουτάκι και τώρα χαιρέτα μου τον πλάτανο!!!! Πήρα την κάτω βόλτα κι αυτό το σκατόπαιδο με τα pumpers και το μαλακισμένο βέλος μου έχει αλλάξει τα φώτα.  Ή του ύψους ή του βάθους. Ή θα είσαι αναίσθητος, ή θα ερωτεύεσαι ό,τι περνάει από το διάβα σου.  Κι επειδή όσο και να θέλω να πιστεύω στα happy endings εμένα δεν έχει έρθει το δικό μου, ανοίξανε οι 7 πύλες της Κολάσεως… Κοινώς:

1.     Γίνεσαι το πιο κυκλοθυμικό άτομο του κόσμου.  Την μία πετάς στα σύννεφα, την άλλη βρίζεις Θεούς και Δαίμονες.  Και συνήθως την πληρώνουν όλοι οι άσχετοι.  Σαν να έχεις περίοδο 365 μέρες τον χρόνο.  Τσατάλια τα νεύρα σου.  Ποιος συνταγογραφεί Prozak?

2.     Αφού επίσημα η ερωτική απογοήτευση δεν συμπεριλαμβάνεται στις νοητικές παθήσεις, λες να τρελάνεις όλους τους άλλους.  Τους φίλους σου.  Μιλάς, μιλάς, μιλάς και ουσιαστικά δεν λες τίποτα.  Αναφέρεις λεπτομέρειες από το αντικείμενο του πόθου σου που είναι παντελώς άχρηστες.  Όταν δεις τον κολλητό σου να μοιάζει με τον Rain Man τότε αρχίζεις να ψυλιάζεσαι ότι πρέπει να σταματήσεις.  Αλλά δεν σταματάς.  Γι αυτό είναι οι φίλοι όμως.  Ο φίλος δεν είναι αυτός που που θα σε σταματήσει από το να πιεις μία μπουκάλα ουίσκι.  Φίλος είναι αυτός που θα πιει άλλη μία μαζί σου, θα πέσει ξερός στο πάτωμα και θα σου δώσει έμπνευση για να συντάξεις το απόλυτο sms της απόλυτης ξεφτίλας. 

3.     Καταστρέφεις το στομάχι σου.  Την μία τρως σαν το ζώο και την άλλη θυμάσαι ότι είσαι σε δίαιτα τα τελευταία 30 χρόνια και δεν τρως τίποτα.  Την μία πίνεις, την άλλη μέρα λες ότι δεν θα ξαναπιεις, αλλά το hangover περνάει μόνο με αλκοολ, οπότε ξαναπίνεις.  Κι από εκεί που ήσουν στους Ανώνυμους Αγάμητους, πας στους Ανώνυμους Αλκοολικούς.  Ακόμη κι εκεί βέβαια παρακαλάς μήπως βρεις τον έρωτα.  Και ξανακυλάς.  Φαύλος κύκλος.

4.     Χάνεις κάθε προσωπικό γούστο και προσωπικότητα.  Εσύ που έτρεχες στα Rock Wave Festival, τώρα βρίσκεις μαγικούς τους στίχους της Αννούλας «Δώδεκα, και ούτε ένα τηλεφώνημα» ή του Γονίδη που πάντα σιχαινόσουν «Όλα σ’ αγαπάνε, όπως σ’ αγαπώ» κι από εκεί που ήσουν μια Rock & Roll Queen είσαι απλά μία ξεπεσμένη σκυλού με διπολική διαταραχή.

5.     Χρεοκωπείς.  Ψωνίζεις.  Τα πάντα όμως.  Από τις 12 ποντες γόβες που σου κλείσανε το μάτι στο Asos μέχρι καναβούρι στο super market.  Ακόμη κι αν δεν έχεις καναρίνι.  Όσο ψωνίζω υπάρχω και ξεπερνάω τον πόνο μου.  Και μετά σε κλείνουν φυλακή για χρέη.  Και ακόμη ελπίζεις ότι στην φυλακή μπορεί να γνωρίσεις τον έρωτα όπως η Στεφανία στον παλιό καλό κινηματογράφο.

6.     Γίνεσαι τσούλα πρώτης κατηγορίας.  Λες, που θα πάει, ο έρωτας με έρωτα περνάει.  Και βγαίνεις ραντεβού με όλους τους αποτυχημένους της γειτονιάς.  Και λες, δεν πάει και το παλιάμπελο, ας κάνω και σεξ, τώρα που είναι εδώ, γιατί πότε θα το ξαναβρώ.  Αλλά πάντα το σεξ είναι χάλια.  Και κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο την άλλη μέρα.  Γιατί καλυτερα αγάμητη, παρά κακογαμημένη.

7.   Κλαις.  Αλλά κλαις για τα πάντα.  Περισσότερο κι από την Rachel στα Φιλαράκια.  Για όλα και παντού.  Κλαις στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο γυμναστήριο, στην τουαλέτα, στην δουλειά.  Και μετά δεν θυμάσαι γιατί έκλαιγες πριν.  Κι επειδή νομίζεις ότι εκτός από όλα τα κακά που σου συμβαίνουν, σου έρχεται και το αλτσχάιμερ, κλαις και γι αυτό. 

Και πάλι αφού καταφέρνεις και ξεπερνάς όλα τα παραπάνω, πάλι κάνεις ηλίθιες δηλώσεις του τύπου «Αχ, ο έρωτας είναι το πιο όμορφο πράγμα στο κόσμο»! Και πάλι κάνεις όνειρα, και πάλι περιμένεις το Happy Ending αλλά δεν έρχεται.  Δεν λέω για πολλούς ανθρώπους υπάρχει, αλλά για πολλούς άλλους που δεν συμβιβάζονται μπορεί να μην υπάρξει ποτέ.  Και τελικά ποιο είναι το Happy Ending?  Ποια είναι η Ιθάκη για τον καθένα μας? Ένας γάμος, μία σχέση, μια οικογένεια, μια αξιοζήλευτη καριέρα?  Όλα μαζί?  Δεν ξέρω δεν έχω καταλάβει ακόμη… Πώς ορίζεται η ευτυχία? Από τους ανθρώπους ή από τις στιγμές?

Εγώ πάντως επειδή ως γνωστόν είμαι μια αδιόρθωτη ζαργάνα, κι ακόμη, μέσα από την παράνοια, τον πόνο, την τρέλα και την παρακμή βγάζω πάντα κάτι καλό, δεν παύω να ελπίζω.  Που θα πάει, θα έρθει και το δικό μου Happy Ending και πάλι εδώ θα είμαι για να αναιρώ αυτά που μόλις είπα.  Γιατί Φανταστική Ζαργάνα χωρίς ζουρλομανδία, γίνεται? Δεν γίνεται…

Όχι πια σεξ... μόνο "φίλοι"

Αρχικά να δηλώσω τον αμέριστο θαυμασμό μου και την υποστηριξή μου στην Ναταλία Γερμανού για τους εξής λόγους:

• Είναι η μεγαλύτερη μεγαλο-πιπινο-συλλέκτρια της εποχής μας. Κι όχι μόνο συλλέγει τα καλύτερα κομμάτια της αγοράς, αλλά ξέρει και διαλέγει την ιδανική ηλικία, που, και σε ανανεώνει (το σωστό πιπίνι είναι καλύτερο κι απο μπότοξ!), αλλά και που έχει ξεπεράσει το στάδιο της απέραντης βλακείας (βλέπε 22 – 26)!

• Τα είχε με τον Θάνο τον Καλλίρη (τον οποίο είναι γνωστό ότι λατρεύω!) όταν όλες εμείς σκίζαμε τα ρούχα μας για πάρτη του και ήταν αυτή που όλες οι άλλες ζηλέυανε! Κάτι σαν την Κάτια Ζυγούλη της εποχής μας.

• Είναι «φίλη» πια με όλους τους μεγάλους ερωτές της, τους κρατάει στην ζωή της και μάλιστα το κάνει αυτό σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.

Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών & γυναικών. Εκτός κι αν ο άλλος είναι gay. Που και πάλι δεν παίζει. Εμεις οι γυναίκες είμαστε περίεργα τρένα. Ερωτεύομαστε, straight, gay, bi ό,τι να’ ναι... Γενικά η φιλία είναι μεγάλη κουβέντα, οπότε μπορεί να μην υπάρχει και γενικά, πόσο μάλιστα μεταξύ αντρών & γυναικών. Για να γίνεις φίλος με το αντίθετο φίλο πρέπει να μην σου κάνει κούκου. Καθόλου όμως. Ούτε λίγο. Γιατί αν σου κάνει, μετά αλλάζεις κατηγορία.

Η νέα φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών είναι αυτό που λέμε “friends with benefits”. Που να σου πω την αλήθεια, δεν είναι κακό... Συνδιάζει τον φίλο με τον fuck buddy, χώρια ότι σε βγάζει μέσα απο μία δύσκολη στιγμή βρε αδελφέ (είναι κάτι νύχτες μοναξιάς που δεν τελειώνουν και τα νεύρα σου σκοινιά!), και κάνεις ο,τι κάνεις και μετά πίνεις και καφέ και βγάζεις τα σωψυχά σου. Αλλά βασική προϋπόθεση είναι να μπορείς να διαχωρίσεις το σεξ απο τον έρωτα. Να μην ερωτευτείς τον φίλο σου. Γιατί στην συγκεκριμένη περίπτωση, σου αρέσει ο άλλος να κάνεις παρέα, να μιλάς, αλλά δεν σου βγάζει κάτι ερωτικό, είναι «φίλος» σου. Βέβαια στις δύσκολες ώρες μπορεί να σε «διεύκολύνει» και να περάσεις και μια χαρά, αλλά μέχρι εκεί. Ακόμη κι αν προκύψει κάποια φορά χωρίς να έχει προγραμματιστεί, απλά το περνάς στο ντούκου.

Για τους άντρες δεν είναι πολύ δύσκολο. Οι γυναίκες δυσκολεύομαστε πιο πολυ. Είμαστε πιο συναισθηματικές (ναι τρομάρα μας!) και συνήθως ξεπερνάμε τα όρια. Γενικά έχουμε ένα πρόβλημα με τα όρια. Απο το ύψος της φούστας μας, μέχρι τις προσωπικές μας σχέσεις. Καμία αίσθηση των ορίων. Γι αυτο παρκάρουμε και με 22 μανούβρες.

΄Οταν λοιπόν τελειώνει μια σχέση μπορείς να κρατήσεις φιλικές σχέσεις? Ανάλογα την σχέση θα μου πεις. Αν κράτησε όσο και η προϊστορική περίοδος, μάλλον όχι. Αλλά μπορεί και ναι. Μπορεί να βαρέθηκες τόσο πολύ τον άλλο, που μόνο σαν φίλο μπορείς να τον δεις. Αλλά και πάλι θες να το δεις? Τόσο καιρό τον έβλεπες. Νισάφι! Κι αν σε κεράτωσε, μετά τον θες φίλο? Αυτό εξαρτάται... Αν τον κεράτωσες κι εσύ, για κάποιο περίεργο λογο είσαι υπεράνω άνθρωπος και τα συγχωρείς όλα... Και γίνεστε φίλοι (με ή χωρίς benefits).

Εγώ πάντως κρατάω πολύ καλές επαφές με τους πρώην συντρόφους μου. Τουλάχιστον αυτούς που έχουν μείνει στην Ελλαδα και δεν αποφασίσανε να μετοικήσουν στο Τζιμπουντί μόλις με γνωρίσανε καλύτερα. Κάποιοι έχουν παντρευτεί οπότε χαθήκαμε έτσι κι αλλιώς. Αυτούς που κοπανάνε το κεφάλι τους στον τοίχο γιατί με χάσανε και γυρνάνε σαν τις άδικες κατάρες τώρα, εννοείται πως τους κρατάω στην ζωή μου, γιατί πρώτον η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο (γι αυτό είναι οι φίλοι άλλωστε!) και δεύτερον μου θυμίζουν πως σε αυτή την ζωή έχω κάνει καποιους ανθρώπους πολύ ευτυχισμένους (ακόμη κι αν γίνανε ευτυχισμένοι όταν επιτέλους με ξεφορτωθήκανε!)! Γενικά έχω μία τάση, να κρατάω τα θετικά των ανθρώπων... Μάλλον να το διορθώσω. Των αντρών. Με τις γυναίκες είμαι σκυλί μαύρο, δεν συγχωρώ τίποτα. Είνα θέμα επιβίωσης βλέπεις.

Και γενικά είναι ωραίο, να έχεις κοινές όμορφες στιγμές και μετά απο μία σχέση. Όταν συμβαίνει κάτι περίεργο ή κάτι ωραίο που σου θυμίζει κάποιον απο την ζωή σου, να έχεις την άνεση να τον πάρεις να το μοιραστείς. Είναι πράγματα πολλές φορές που συνδέουν τους ανθρώπους πολύ, ακόμη και μετά απο έναν χωρισμό.

Βέβαια μην πάμε και στο άλλο άκρο και καταντήσουμε σαν την Βίσση και τον Καρβέλα. Μια ωραία βρωμερή οικογένεια. Μπιχ! Είπαμε, φίλοι φίλοι, αλλά δεν θα κάτσω να γινω και κολλητή με την βρωμερή γυναίκα σου! Γιατί υπεράνω υπεράνω, αλλά γυναίκες είμαστε! Είπαμε, το έχουμε το προβληματάκι μας με τα όρια! Και όσο κούκου και να μην μας κάνει ο πρώην, αν σου γυρίσει το μάτι με την νυν θα την κάνεις την μαλακία σου!

Γυναίκες παιδί μου, γιατί νομίζεις ότι η παράνοια είναι γένος θηλυκού?

Η ζωή μας μια... τσόντα!

Για την ιστορία,  η λέξη «τσόντα» σημαίνει προσθήκη.  Παλιότερα όταν οι ταινίες ερωτικού περιεχομένου ήταν παράνομες, οι πολυμήχανοι έλληνες για να μπορέσουν να προωθήσουν τα προϊόντα τους, προσέθεταν μέσα σε κανονικές ταινίες αποσπάσματα από το παράνομο υλικό, και μετά παίζανε τις ταινίες αυτές σε κανονικούς κινηματογράφους, οι οποίοι βέβαια αναφέρονταν σε συγκεκριμένο κοινό.

Έτσι λοιπόν όποιος ήθελε να πάει να δει πορνό (πολύ πριν τα βίντεο!!!), πήγαινε σε συγκεκριμένο σινεμά για να δει τον «αγαπητικό της βοσκοπούλας» και κατά την πλοκής της ταινίας κοβόταν η ροή και παίζανε αποσπάσματα από το «τι μου κάνεις μάνα μου».  Έτσι λοιπόν επειδή η νέα ταινία ήταν πρόσθετη μέσα στην παλιά, ονομάστηκε πλέον τσόντα!

Πολλά χρόνια μετά, και μετά την χρυσή εποχή της τσόντας, την εποχή του δάσκαλου Γκουσγκούνη και της Τίνα Σπάθη, και αφού η βιομηχανία του σεξ είναι πλέον η μεγαλύτερη του κόσμου, η οποία παρεπιμπτόντως δεν την χτυπάει και καμία κρίση, ο ελληνικός ερωτικός κινηματογράφος επιστρέψει δριμύτερος με τις παραγωγές της Sirina.  Η Ελλάδα πλέον μπαίνει στην αγορά και μάλιστα με τα μπούνια!!!

Πόσο ταμπού θέμα παραμένει λοιπόν η τσόντα στην Ελλάδα? 

Οι γυναίκες όσο και να μην το παραδέχονται, βλέπουν τσόντες.  Βέβαια όχι για τους ίδιους λόγους που βλέπουν οι άντρες, αλλά ναι, κάθονται μπροστά στον υπολογιστή τους, ξεπατικώνουν κόλπα, αντιγράφουν συμπεριφορές και στο τσακίρ κέφι κάνουν και δικά τους home made videos.  Έχουν στηθεί ολόκληρες καριέρες πάνω σε αυτά τα βίντεο (βλέπε Paris & Pamela), δεν έγινε όλο αυτό κατά λάθος! Και ναι, δεν θα δώσουν ιδιαίτερη σημασία στην πλοκή και στην ουσία του πράγματος, αλλά θα κάτσουν να δουν με λεπτομέρεια, ποια έχει κυταρίτιδα, ποια έχει κάνει σιλικόνη και που και ποια προσποιείται καλύτερα!

Εντάξει, στον φανταστικό και ιδανικό κόσμο των αντρών όλες θα είμασταν κάπως έτσι.  Ψηλές, αδύνατες, με βυζί που φτάνει στους ώμους (χωρίς σιλικόνη όμως!), ψηλοκάβαλες, άτριχες, με όρεξη για σεξ όλες τις ώρες τις ημέρας, με μία φίλη επίσης ψιλοκάβαλη με την οποία δεν θα είχαμε κανένα απολύτως πρόβλημα να μοιραστούμε τον άντρα μας κι εννοείται πως δεν θα είχαμε καμία απαίτηση να μας βγάλουν πριν έξω ή να μας πάρουν τηλέφωνο την επόμενη ημέρα…

Δυστυχώς όμως για εμάς τις γυναίκες του πραγματικού κόσμου, υπάρχουν αυτές οι γυναίκες έξω.  Δεν τις καταλαβαίνεις με την πρώτη ματιά, γιατί αυτές που νομίζεις ότι είναι, είναι τελικά φούσκες, αλλά κυκλοφορούν αναμεσά μας, έτοιμες για όλα!  Και σύμφωνα με τα λεγόμενα των αντρών όλοι έχουν γνωρίσει κάποια τέτοια… Τώρα ποιον να πιστέψεις όμως, τον λύκο ή το πρόβατο?  Και αν υπάρχουν, γιατί εμείς δεν έχουμε γνωρίσει καμία?  Μόνο οι άντρες τις γνωρίζουν? Και τι κάνουν όταν δεν κάνουν σεξ με τα φύλλα και τα δέντρα? Υπάρχει κάποιο μέρος που τις συντηρούν, κάποια μυστική κοινότητα που είναι μόνο για τους εκλεκτούς σαν τις γυναίκες του Stepford?  Και όταν μεγαλώσουν τι κάνουν, στρατολογούν την νέα γενιά?  Υπάρχει κάτι σαν την «Η μεγάλη της τσούλας σχολής»; 

Γι αυτό δεν ξέρω τι να σκεφτώ… Τι χρειάζεται πια για να βάλει η Ελληνίδα του 2010 ένα αρσενικό στην ζωή  της? Να το παίξει Jenna Jameson ή Bree Hodges?  Και πόσο εύκολος είναι ο συνδιασμός και των δύο?  Υπάρχει, ή είναι και αυτό αστικός μύθος?

Πάντως δεν ξέρω τι συμβαίνει στον φανταστικό και ιδανικό κόσμο των αντρών, εγώ πάντως αν άκουγα «Βάστα τοίχο, γιατί θα σπρώξω» (βλ. Γκουσγκούνης) σίγουρα θα έτρεχα τόσο γρήγορα που ούτε το road runner δεν θα με έφτανε! Φσσσσσσσς, μπιπ μπιπ!!!!!!