Το καλοκαίρι φεύγει... η μουρμούρα μένει!

Πες με όπως θες. Πες με στριμμένη, πες με σκύλα, αλλά... ΕΛΑ ΝΑ ΜΑΖΕΥΟΜΑΣΤΕ σιγά σιγά! Έλα να επιστρέφουν και οι τελευταίοι απο τις διακοπές, άντε γιατί πολύ χαλαρώσαμε...

Εγώ πάντα λατρευα τον Αύγουστο στην Αθήνα, αλλά φέτος τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Καταθλιπτικά. Πέρασα κι ένα διάστημα απο την φωλιά του κούκου μετά την απομάκρυνση του Π. απο την ζωή μου, αφού μία γελούσα, μία έκλαιγα, μία έβριζα, μετά το μετάνιωνα και όλα αυτά τα αλλοπρόσαλλα. Πέρασε όμως. Έτσι λέω δηλαδή... Βασικά πρέπει να μου πέρασε, γιατί σήμερα το πρωί που ερχόμουν είδα έναν τύπο στο διπλανό αμάξι και το πρώτο που σκέφτηκα ήταν “Come to mamma, νέε φανταστικέ μου γκόμενε!». Και το μυαλό μου πήγε σε πονηρά και ακατανόμαστα μονοπάτια. Ο τύπος βέβαια πρέπει να είδε το βλέμμα της αγελάδος που είχα καθώς τον φανταζόμουν σε μία κατάσταση μεταξύ απο το «Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι» και το «Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δύο φορές», έβαλε πρώτη και δεν νομίζω να τον ξαναδώ ποτέ... Μην σου πω ότι κάνει και τα χαρτιά του για την έξοδο του απο την χώρα. Κρίμα, γιατί θα μπορούσα να το κάνω πολύ ευτυχισμένο το παλικάρι...

Επιστρέφει ο κόσμος απο διακοπές που λες. Καλά κάνουν για ν’ αρχίσουν να μπαίνουν τα πράγματα στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς. Βέβαια μαζί με την άφιξη των μυρίων αρχίζουν και όλα αυτά που στην αρχή φαίνονται συμπαθητικά αλλά μετά την 5η φορά που τα συζητάς αρχίζουν και επιδρούν πάνω σου σαν κουμπάκι κινδύνου. Το πατάς και εκτοξεύεσαι!

Και σαν κλασική γκρινιάρα που της την δίνουν όλα, παραθέτω αυτά που μου την δίνουν περισσότερο, στα οποία όμως λόγω καλής διαγωγής δεν απαντάω όπως θα έπρεπε...

Με το που σε βλέπουν, κλασική ερώτηση: «Καλέ γιατί δεν μαύρισες εσύ; Δεν πήγες διακοπές;» Ναι καλή μου πήγα διακοπές αλλά τι να κάνουμε δεν έχουμε όλοι γονίδια, απο το Ζεφύρι για να γκαγκανιάζουμε με την πρώτη αχτίδα φωτός. Κι εκτός αυτού την πλήρωνα που την πλήρωνα την ομπρέλα, θα την άφηνα αχρησιμοποίητη; Και βάζουν το χέρι τους δίπλα στο δικό σου και προσπαθούν να σε κατατάξουν στην αντίστοιχη απόχρωση του Βασίλη Παϊτέρη. Το καλύτερο είναι που προσπαθούν να διατηρήσουν το μαύρισμα με νύχια και με δόντια μετά τις διακοπές με μεθόδους τύπου «δεν τρίβομαι καθόλου στο μπάνιο ή πλακώνομαι στις μπρονζέ πούδρες». Είπαμε το μαύρισμα ομορφαίνει, αλλά αν δεν το’ χεις, ασ’το. Πήγαινε βάλε extention.

Επιστρέφουν μετά απο 3 εβδομάδες διακοπών και αρχίζουν «αχ, να ήταν κι άλλο, δεν το ευχαριστήθηκα». Πρώτον, αν ήταν παραπάνω δεν θα το λέγανε διακοπές, αλλά καθημερινές. Αυτό που γκρινιάζουν όλοι ότι οι διακοπές δεν τους φτάνουν ποτέ και ότι θα μπορούσαν να ξύνονται απλά 365 ημερες τον χρόνο, με τρελαίνει. Μετά επιβεβαιώνω απλά το γεγονός ότι εμείς οι έλληνες είμαστε τεμπελόσκυλα απο κούνια.

Ρωτάς. «Που πήγες διακοπές;». Απάντηση που σε στέλνει αδιάβαστο. «Ααα, δεν πήγα διακοπές. Στο εξοχικό / χωριό ήμουν 3 εβδομάδες. Φέτος αποφασίσαμε να μην κάνουμε τίποτα». Γιατί εννοείται πως αν δεν πληρώνεις 200 ευρώ την ημέρα για ένα άθλιο δωμάτιο και 50 ευρώ για άθλιο φαγητό και όλα τα σχετικά δεν είναι διακοπές. Αν πλένεις το πιάτο που τρως και μαγειρεύεις μόνο σου το φαγητό σου δεν είναι διακοπές. Ακόμη κι αν για 3 εβδομάδες ξυπνάς στις 12 το μεσημέρι, γενικά κάθεσαι όλη την ημέρα και ρουφάς οξυγόνο. Διακοπές είναι μόνο αν πληρώνεις. Έχει ήδη αρχίσει να σου γυρίζει το μάτι γι αυτό την κάνεις διακριτικά λέγοντας ότι το μεξικάνικο που έφαγες χτες σε πείραξε χτες και καλό είναι να σ’ αποφύγουν για το υπόλοιπο της ημέρας. Ο νωόν νοείτω...

Αυτό που αν πεις ότι δεν πέρασες καλά στις διακοπές ή ότι πέρασες απλά συμπαθητικά, πέφτουν όλοι να σε φάνε, δεν το κατάλαβα ποτέ. Λες και όλοι περνάνε τέλεια στις διακοπές. Εγώ έχω περάσει τέλεια μόνο μία φορά σε διακοπές, την πρώτη φορά στο Παρίσι που και πάλι ήταν τελείως διαφορετικό είδος διακοπών, αφού ήταν χειμώνας και είδα μία άλλη πόλη, μια άλλη κουλτούρα και τον Πασκάλ βεβαίως βεβαίως. Μετά τα 25 έχω την εντύπωση ότι δεν περνάς ποτέ τέλεια στις διακοπές. Συμπαθητικά και καλά ναι. Τέλεια όχι. Είναι που την τελειότητα την ορίζουν άλλα πράγματα πια. Βέβαια αν πεις σε κάποιον ότι δεν πέρασες τέλεια στις διακοπές σου, σε κοιτάζει σαν να δήλωσες ότι τετραγώνισες τον κύκλο, παρ’ όλο που μπορεί να περνάει ακριβώς το ίδιο με σένα. Αλλά είναι που είναι καλοκαίρι και ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΤΕΛΕΙΑ, ΓΙΟΥ ΧΟΥ! Ρε ουστ καταραμένα στρουμφάκια...

Αυτοί που μου την δίνουν περισσότερο βέβαια είναι αυτοί που επιμένουν να φεύγουν και τον Σεπτέμβριο. Και μου την δίνουν όχι γιατί έχουν την χαρά συνέχεια κολλημένη στην μούρη τους, αλλά γιατί τους ζηλεύω και τους φθονώ οικτρά. Όχι γιατί πάνε διακοπές, αλλά γιατί έχουν λεφτά για να πάνε διακοπές. Εγώ μετά τις διακοπές κάνω διαπραγματεύσεις για την εξαγορά διάφορων ζωτικών οργάνων μου για να καλύψω τα βασικά και λειτουργικά μου έξοδα. Και όταν λέω βασικά και λειτουργικά έξοδα, εννοώ ASOS & Dorothy Perkins φθινόπωρο χειμώνας 2010-2011. Αλλά είναι πολύ πεσμένη η αγορά οργάνων, οπότε θ’ αρκεστώ στην οικονομία και στο τζόκερ. Που θα πάει, θα μου κάτσει!

Εγώ ανυπομονώ να έρθει το φθινόπωρο αρχικά. Βασικά θέλω να έρθει ο χειμώνας, αλλά ξέρω πως θα με φάει η λογοκρισία αν αρχίσω να λέω καλό χειμώνα απο τώρα. Βασικά το φθινόπωρο είναι λίγο αδιάφορο και γενικά δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα γι αυτό προτιμώ τον χειμώνα. Και ώρες ώρες αναπολώ τα χρόνια που ήμουν μικρή και καθόμουν τον Σεπτέμβρη με τις ώρες και μύριζα τα νέα μου τετράδια και μολυβια για την νέα σχολική χρονιά. Και τώρα ακόμη αν βρεθώ κοντά σε σχολικά, ρίχνω κανά δυο μυτιές για να αισθανθώ και πάλι παιδί.

Και ήρθε και η φάση ανανέωσης και αλλαγής. Μαλλιά, γυμναστήρια, σπα, πλαστικές, κολλαγόνα, ρούχα, feng shui και ό,τι μπορώ ν’ αλλάξω. Πετάω τα παλιά κι ετοιμάζομαι για τα νέα. Αλλαγή λοιπόν και συνάμμα ανανέωση. Μπορεί να μην είμαστε πια παιδιά, να μην ξεκινάει νέα σχολική χρονιά για εμάς, αλλά έχω ένα προαίσθημα, πως ένα ραβασάκι με παραλλήπτρια εμένα είναι εκεί έξω. Έρχεται και τότε όλα θ’ αλλάξουν πάλι. Και πάλι εδώ θα είμαστε και πάλι θ’ αναρωτιόμαστε, και πάλι θα γκρινιάζουμε και πάλι θα ερωτευόμαστε και πάλι θα ζούμε. Άντε και καλή αρχή να έχουμε! ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ!!!

Ένα πιάτο που τρώγεται κρύο...

Τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορώ να καταλάβω. Γνωστοί και φίλοι χωρίζουν κάτω απο διευκρύνιστες συνθήκες, παλιοί wannabe γκόμενοι εμφανίζονται απο το πουθενά, άνθρωποι εξαφανίζονται απο προσώπου γης, άλλοι λοβοτομούνται εθελοντικά και δεν τους αναγνωρίζεις πια κι εγώ αντιδράω υπερβολικά σε ό,τι κι αν συμβεί. Drama Queen με τουλάχιστον 4 υποψηφιότητες για Οσκαρ ερμηνείας. Κάτι υπάρχει στην ατμόσφαιρα αλλά δεν μπορώ να προσδιορίσω τι.

Κι επειδή ο Αύγουστος είναι ο μήνας που βρίσκεσαι με όλους τους παλιούς σου φίλους και γνωστούς, γιατί πολυ απλά μόνο εμείς έχουμε ξεμείνει στην πόλη, τις τελευταίες ημέρες στο όνομα της έρευνας και της περιέργειας έχω ακούσει κάθε λογής ιστορία. Εγώ παρ’ όλο που είμαι γνωστή πολυλογού και γκρινιάρα, αποφεύγω να μιλάω για τα δικά μου, πρώτον γιατί δεν έχουν ουσιαστικά καμία βάση και δεύτερον επειδή τα νεύρα μου δεν είναι καλά και όπως είπα παραπάνω αντιδράω λιγάκι υπεροβολικά, σε λίγο θα έρθουν να με μαζέψουν οι άντρες με τα άσπρα. Παρ’ όλο όμως που είναι καλοκαίρι ακόμη και τα πράγματα θα έπρεπε να ήταν γλυκά, ειδυλλιακά γεμάτα γλυκές αναμνήσεις, για κάποιο λόγο υπάρχει πολύς θυμός, πολύ ανασφάλεια και πολύ μίσος εκεί έξω. Μία λέξη ακούω συνέχεια. Εκδίκηση.

Γενικά εγώ πιστεύω πως για να ξεπεράσεις κάτι ή κάποιον αυτό που πρέπει να κάνεις είναι αυτό που αισθάνεσαι. Δεν υπάρχουν τρόποι και συμβουλές. Κάνε ό,τι αισθάνεσαι. Θέλεις να ξεκατοινιαστείς; Θέλεις να πέσεις στα πατώματα; Θέλεις να βρίσεις; Θέλεις να μην μιλάς σε κανέναν; Θέλεις να αντιδράσεις απότομα; Θέλεις να γυρίσεις την πλάτη και να φύγεις έτσι απλά; Θέλεις να παρακαλέσεις; Θέλεις εκδίκηση; Κάνε ό,τι θες και ό,τι σου προκύψει την συγκεκριμένη περίπτωση. Αρκεί να έχει αποτέλεσμα. Εγώ για να ξεπεράσω κάποιον έχω κάνει τα πάντα. Έχω παρακαλέσει, έχω ξεκατοινιαστεί, έχω κλάψει με λιγμούς, έχω ξεφτυλιστεί, έχω δολοπλοκήσει και ΝΑΙ, έχω εκδικηθεί. Ό,τι και να λένε αυτοί που το παίζουν υπεράνω, η εκδίκηση είναι απο τα πιο ηδονικά συναισθήματα που μπορείς να νιώσεις. Είναι όταν το διαολάκι πάνω απο τον δεξί σου ώμο, αρχίζει στις γρήγορες το αγγελάκι πάνω απο τον αριστερό σου ώμο, κι εσύ σηκώνεις το δεξί φρύδι και χαμογελάς πονηρά. Στην τελική με την εκδίκηση, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει ποτέ, αλλά είναι αυτό το ηδονικό αίσθημα δικαίωσης που αισθάνεσαι στο τέλος που υπερκαλύπτει όλα τ’ άλλα.

Δεν θέλω να περιαυτολογήσω, αλλά στην δολοπλοκία και την ραδιουργία μπορώ να σου κάνω παππάδες. Κρύβω έναν μικρό Μακιαβέλι μέσα μου και ένεκα που έχω δει πολλές ταινίες κι έχω διαβάσει πολλά βιβλία μπορώ να σου φτιάξω το τέλειο σχέδιο εκδίκησης. Εγώ προσωπικά μία φορά έχω εφαρμόσει όλο μου το ταλέντο σ’ έναν άνθρωπο και θυμάμαι ότι την στιγμή του θριάμβου μου παραλίγο να έρθω σε οργασμό! Γενικά πιστεύω ότι η εκδίκηση πρέπει να είναι αργή, μεθοδευμένη και διακριτική. Και προσοχή! Ποτέ μα ποτέ η εκδίκηση δεν πρέπει να έχει σκοπό απλά να πληγώσει κάποιον. Αυτό είναι απλά κακία και το πιο πιθανόν είνα να γυρίσω πίσω σε σένα. Η εκδίκηση πρέπει να είναι δίκαια και να φέρει τον άλλο στο ίδιο σημείο που ήσουν εσύ ώστε να νιώσει όπως ακριβώς ένιωσες εσύ. Διαφορετικά γίνεσαι σαν τα μούτρα του.

Το να πας με τον καλυτερό του φίλο δεν είναι εκδίκηση, εκτός κι αν έχει πάει με την δική σου. Που και πάλι κάτι τέτοιο φέρει έλλειψη φαντασίας και είναι αναμενόμενο. Κι εκτός αυτού ο καλυτερός του φίλος μπορεί να είναι μεγάλος μάπας, οπότε δεν θες να μπλέξεις. Αν τώρα ο καλυτερός του φίλος είναι κούκλος και σε παρατήσει, πάς έτσι κι αλλιώς μαζί του, γιατί τ’ απωθημένα μας δεν πρέπει να τ’ αφήνουμε να εκκρεμούν! Εκδίκηση είναι να φέρεις τα πράγματα έτσι ώστε η νέα του κοπέλα με την οποία είναι τρελά ερωτευμένος να πάει με τον καλυτερό του φίλο ή ακόμη χειρότερα αν είσαι πιο open minded να πάει με σένα. Και να τον παρατήσει μετά.

Δεν θα μαρτυρήσω το δικό μου σατανικό σχέδιο γιατί δεν είμαι και τόσο περήφανη γι αυτό. Η αλήθεια είναι ότι αν μου ζητούσες να τα κάνω όλα απο την αρχή πολύ πιθανόν να μην το έκανα ξανά, γιατί αν εξαιρέσεις αυτόν τον μικρό οργασμό που νιώθεις στο τέλος, μετά δεν υπάρχει τίποτα. Κενό. Στο μεταξύ έχει χάσει πολύ χρόνο κι ενέργεια στ’ όνομα της εκδίκησης και μετά χρειάζεσαι πολύ χρόνο για να έρθεις στα ίσια σου. Υπάρχουν βέβαια και φορές που στην διαδρομή προς την τέλεια εκδίκηση, συνειδητοποιείς ότι δεν αξίζει τον κόπο κι απλά τα παρατάς. Και καλά κάνεις.

Η καλύτερη εκδίκηση είναι να γίνεις στο τέλος της ιστορίας εσύ ευτυχισμένος άνθρωπος κι εκείνος ή εκείνη να κάθεται προσπαθώντας ακόμη να βρει αυτό το κάτι που θέλει. Και να μην το βρίσκει ποτέ. Και δεν το λέω γιατί αυτό είναι το πιο αξιοπρεπές, αλλά γιατί πονάει πιο πολύ απ’ όλα. Έτσι κι αλλιώς η αξιοπρέπεια είναι πάντα υπερεκτιμημένη όταν αφορά τον έρωτα. Στον πόλεμο και στον έρωτα ΟΛΑ επιτρέπονται.

Πάντως αν εκεί που ζεις το δικό σου μικρό δράμα και τον δικό σου μικρό πόλεμο, βλέπεις ότι το διαολάκι στον δεξί σου ώμο, κατευθείνεται απειλητικά στο αγγελάκι, τότε μία συμβουλή σου δίνω. Διακριτικότητα, εγκράτεια, υπομονή και φαντασία. Και για έξτρα συμβουλές, ξέρεις που θα με βρεις. Γιατί είπαμε, σε λιγο θα καταφθάσουν οι άντρες με τ’ άσπρα και θα με πάρουν, τόση σοφία τι θα γίνει; Όσο να’ ναι πρέπει ν’ αφήσω παρακαταθήκη πίσω μου...
 

Υ.Γ. Επειδή γενικά οι γύρω μου τις τελευταίες ημέρες με βλέπουν κάπως.. Μην αγχώνεστε, δεν ετοιμάζω τίποτα... Απλά ανασκουμπώνομαι! Και υπόσχομαι ότι αυτό θα είναι το τελευταίο psycho post μου! Μετά την φαρμακευτική αγωγή νομίζω ότι θα ηρεμήσω πάλι! :p :p :p

Αγαπημένο μου ημερολόγιο... ή μπλογκ, όπως θες πες το!

Σήμερα κλείνει μία εβδομάδα απο το τελευταίο και φαρμακερό μήνυμα που έλαβα απο τον Π. «Έτσι που τα έκανα, καλύτερα να τ’ αφήσουμε». Σκατά στην μούρη σου! Εμένα με ρώτησες αν θέλω να τ’ αφήσουμε; Σιγά μην με ρώταγες. Γιατί πότε σε ρωτάνε; Σου αμολάνε ένα «Να τ’ αφήσουμε» κι έξω απο την πόρτα!

Λοιπόν είμαι στην φάση τώρα, που θεωρώ όλους τους άντρες μεγάλες κότες και επίσης μεγάλους μαλάκες. Όλους εκτός απο τον Π. Δεν έχω φτάσει ακόμη στο σημείο ν’ αρχίσω να βρίζω, ούτε να έχω φαντασιώσεις ότι τον στέλνω με μία υπερφυσική μπουνιά σε άλλο γαλαξία. Προς το παρόν σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι, στεναχωριέμαι, κλαίω ανά διαστήματα και σε διαφορετικά μοτίβα και version όταν πέφτω πάνω σε κάτι δικό του, μετά σκέφτομαι ότι καλά έκανε που την έκανε γιατί έχω την εντύπωση ότι φτάνω στα όρια της ψύχωσης και ότι σε λίγο θα γίνω απόφοιτος της σχολης Glenn Close από την Ολέθρια Σχέση, μετά oνειρεύομαι ότι είμαι η Carrie στο Sex and the City κι ότι έρχεται έξω απο το Plaza και μου λέει «It took me really long time to get here”, μετά πιάνω όλες τις κινηματογραφικές ηρωϊδες με happy ending από την Babe στο Dirty Dancing μέχρι την Lara Croft και στο τέλος βάζω στο Youtube Νίνο και μερακλώνω. Οι πιστωτικές μου κάρτες δεν έχουν πια οριο, τα newsletter με τις φθινοπωρινές collection και τις τεράστιες εκπτώσεις έρχονται βροχή και δυσκολεύει το πράγμα και ο πόνος γίνεται αφόρητος.

Η αλήθεια είναι πως όλη αυτή η μίρλα είναι λιγο ηδονική μερικές φορές. Η αυτολύπηση δεν είναι το καλυτερό μου, αλλά όλο αυτό το σκηνικό με τα τραγούδια, τα κλάμματα και τις φαντασιώσεις η αλήθεια είναι ότι έχει την πλάκα του. Απ’ όλη αυτή την ιστορία αυτό που ευχαριστιέμαι είναι οι σατανικές φαντασιώσεις που έχω με τις φίλες του και γενικά με όλα τα θηλυκά που υπάρχουν στον άμεσο κύκλο του. Η μαμά του εξαιρείται εννοείται. Όλες οι φίλες του είναι αρχικά τσούλες, όχι όμως την έννοια της τσούλας = τους παίρνω όλους (θα θέλανε πολύ όμως!), πανηλιθιες, βλαμένες και μόγγολα. Εγώ πάλι που χρησιμοποιώ αυτούς τους χαρακτηρισμούς είμαι καλύτερη, αλλά εγώ είμαι άλλη ιστορία. Φαντάζομαι λοιπόν, ότι τις βάζω στην σειρά, και τις σφαλιαρίζω αρχικά αλλά Δέσπω Διαμαντίδου, «φλαπ φλαπ», με διπλό διαφορικό κι εννοείται δαχτυλιδι κοτρώνα. Μετά θυμάμαι τα νιάτα μου τότε που ήμουν μποξέρ και αρχίζω το επαγγελματικό ξύλο με κάτι ωραιότατα δεξι direct και φανταστικά αριστερά crosse, ενώ τις αποτελειώνω με ένα αεροδυναμικό ambercart! Στο τέλος αρχίζω τις κλοτσιές και αν δω ότι δεν πεθαίνουν ακόμα, τότε τις ρίχνω σε πεινασμένα πιράγχας. Και φαντάσου ότι δεν θεωρούμαι ζηλιάρα. Απλά τις συγκεκριμένες γυναίκες θέλω πολύ πρώτα να τις φτύσω και μετά να τις πλακώσω. Επίσης πρώτη φορά μου προκύπτει αυτό το σύνδρομο πολλαπτής σφαλιαρόπτωσης. Γενικά πολλά μου συμβαίνουν πρώτη φορά. Γαμώ τους γεροντοέρωτες μου!

Όπου να’ ναι θα έρθει η φάση που θ’ αρχίσω να βρίζω. Επίσης οι φίλες μου είναι stand by και περιμένουν επίσης για ν’ αρχίζουν να εκτοξεύουν χαρακτηρισμούς τύπου «βρωμερό σκουλίκι», «ο μεγάλος Παπάρας» και άλλα τέτοια τα οποία τα έχουν κατοχυρώσει και περιμένουν απλώς το σύνθημα να ξεκινήσουν. Είναι ωραία φάση αυτή. Αρκεί να μην σε πάρουν χαμπάρι οι άλλοι ιδιαίτερα, γιατί τότε αρχίζεις να έχεις την εικόνα της παρατημένης Κατίνας. Και καλά Κατίνες είμαστε όλες, άλλες πολύ άλλες λιγο, εξαρτάται την περίοδο που διανύουμε αλλά το παρατημένη είναι βαρύς χαρακτηρισμός. Όταν αρχίζεις να βρίζεις ξεκινάει το μεγάλο πανηγύρι και ο πραγματικός δρόμος προς την απελευθέρωση, απλά εγώ μου φαίνεται έχω δρόμο ακόμη. Θα προτιμούσα να το προσπεράσω αυτό το στάδιο στα γρήγορα, γιατί για κάποιο λόγο οι κατάρες μου πολλές φορές πιάνουν αφετέρου και δεύτερον θέλω να ελπίζω ότι κάτι άλλο θα έρθει στην ζωή μου και θα σταματήσω ν’ ασχολούμαι.

Τώρα θα μου πεις γιατί τα γράφω όλα αυτά. Πρώτον γιατί αυτό το μπλογκ ξεκίνησε σαν καθαρά αυτο-ιαματικό μέσο προς αποφυγή κάθε είδους τρελογιατρού και δεύτερον γιατί ο Π. ήταν αυτός που μ’ έμπνευσε να το ξεκινήσω και η έμπνευση για να γράψω πολλά απο τα άρθρα μου. Δες το σαν έναν επίλογο μίας ιστορίας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Σαν ένα μίνι αφιέρωμα στον άνθρωπο που μ’ εκανε ν’ αναθεωρήσω τις απόψεις μου για πολλά πράγματα και να εκφραστώ με τρόπους που δεν μπορούσα ποτέ. Στον Π. λοιπόν, το πιο λατρεμένο μου πλάσμα. So long αγαπημένε μου, ίσως κάποια στιγμή τα ξαναπούμε κάτω απο άλλες συνθήκες, πολυ διαφορετικές και για τους δύο. Και δεν ξέρεις ποτέ...

 

Εν πλω... Η επιστροφή

Αυτό ήταν. Στο καράβι της επιστροφής με προορισμό την Ραφήνα. Περάσανε οι μέρες. 10 ημέρες διακοπές στην Μύκονο. 10 ημέρες που είχαν τα πάντα. Μπάνια, κοκτέιλ, αγάπες, μίση, χαρές, δάκρυα, γνωριμίες της μιας βραδιάς και γνωριμίες που θέλω να πιστεύω ότι θα κρατήσουν για καιρό.

Το ipod παίζει Άννα Βίσση και δώδεκα για ένα τηλέφωνο που έμεινε κλειστό. Πράγματι τόσες ημέρες το τηλέφωνο έμεινε βουβό, το μήνυμα που λαχταρούσα δεν ήρθε ποτέ. Το αντίθετο μάλιστα. Ήρθε ένα άλλο που πάντα φοβόμουν. Ο Π. ο μεγάλοςμου έρωτας είναι πλέον παρελθόν κι εγώ έμεινα στο νησί να πίνω daquiri φράουλα και ν' αναρωτιέμαι τι γίνεται μέσα στο μυαλό του. ΄Εκλαψα μία, έκλαψα δύο, μετά το τρίτο κοκτέιλ και το έκτο γκομενάκι με six pack που πέρασε απο μπροστά μου, σκούπισα τα μάτια μου και αποφάσισα ν' αφήσω τον χρόνο να κάνει την δουλειά του. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο απο το να περιμένω. Κι αυτό θα κάνω. Αν τώρα στο ενδιάμεσο η ζωή αποφασίσει να μ' εκπλήξει με κάτι θετικό, εγώ εδώ θα είμαι έτοιμη να το αρπάξω απο τα μαλλιά!

Έναν χρόνο πριν αν μου έλεγες ότι θα πέρναγα 10 ημέρες κατακαλόκαιρο στο νησί των ανέμων, θα σου έλεγα να κουνήσεις το κεφάλι σου για να έρθει το μυαλό σου στην θέση του. Κι όμως τα έφερε έτσι η ζωή που αναθεώρησα και όχι τίποτα άλλο πέρασα πανέμορφα. Οι μέρες εκεί περάσανε χαλαρά. Τα κλασικά. Σκούπισμα, σφουγγάρισμα, μπουγάδες (πολλές μπουγάδες), μανικιούρ, πεντικιούρ και πολύ ψυχανάλυση. Καλά τι νόμιζες ότι έτσι εύκολα θα έβγαζα την διαμονή μου; Έπρεπε να δουλέψω για την διαμονή και το φαγητό μου. Βαπτίστηκα αμέσως Corason και όταν δεν έκανα την παραδουλεύτρα, έβγαινα στον μώλο κι έκανα βόλτα μαζί με τις άλλες Φιλιπινέζες του νησιού. Και τα βράδια φαγητό στον Μαδούπα και μετά λουκουμάδες στην Αργυρώ. Αχ, αυτοί οι λουκουμάδες!!!

΄Οχι σοβαρά τώρα. Ναι, οι διακοπές μου περιλαμβαν όλα τα παραπάνω, αλλά ήταν καθαρά δική μου επιλογή. Βλέπεις, εκτός απο το γεγονός ότι κρύβω μέσα μου μία Monica Geller κι έχω μία ψύχωση με την τάξη, το συγύρισμα και την αρχειοθέτηση, η φίλη μου η Μούνοβα που με φιλοξενούσε, δούλευε υποτίθεται (αν και κανείς δεν το πιστεύει για κάποιο λόγο) και δεν προλάβαινε ν' ασχοληθεί με το σπίτι. Εγώ πάλι είχα άπλετο χρόνο.

Στο νησί γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους. Παρέα έκανα με την Μούνοβα, τον Φρου Φρου και τον Τεν Τεν. Ο Τεν Τεν και ο Φρου φρου είναι ζευγάρι που παρ' όλο που είναι 7 χρόνια μαζί, είναι ερωτευμένα μ'έναν τρόπο που πολύ τον ζήλεψα. Ο Φρου Φρου έγινε το νέο μου λατρεμένο μου πλάσμα, μια φανταστική drama queen, τόσο σουρεάλ που μερικές φορές αναρωτιόμουν αν το ζω όλο αυτό ή αν παίζω σε σειρά του HBO. Είμαι λίγα μίλια μακριά απο την Τήνο και ήδη μου λειπουν...

Βέβαια για κάποιο περίεργο λόγο, για πρώτη φορά κατάφερα να συντονιστώ με τις κολλητές μου κι έτσι βρεθήκαμε για κανά δυο μέρες όλες μαζί στο νησί. Στην Αθήνα για να πάμε για έναν καφέ στο Καφεοίνο περνανε ώρες διαπραγματεύσεων, στην Μύκονο όμως τα καταφέραμε να συντονιστούμε αμέσως. Βέβαια μην φανταστείς ότι κάναμε και τίποτα συγκλονιστικό. Απλά κάναμε αυτό που κάνουμε καλυτερα. Κοροϊδεύαμε η μία την άλλη για την ερωτική ζωή της άλλη, ή ακόμη χειρότερα για την έλλειψη ερωτικής ζωής και κουτσομπολεύαμε σαν επαγγελματίες πανελίστες στο Alter όλο τον λαό που περνούσε μπροστά από τα μάτια μας. Και δόξα τον Θεό, η Μύκονος έχει υλικό ν' ασχοληθείς...

Από αυτές τις 10 ημέρες στο νησί θα έχω να θυμάμαι:

• Την παραλία της Λιας με τα υπέροχα νερά και το καφέ στην παραλία του Πάνορμου με τον πανέμορφο κόσμο και την πιο ωραία lounge διάταξη για να χαλαρώνεις μετά απο ένα μπάνιο.
• Τους λουκουμάδες και το σουφλέ σοκολάτας στην Αργυρώ. Εκεί απέναντι απο το Pierros. Αν δεν έχετε πάει, να πάτε! Εκτός απο τα φανταστικά γλυκά, η Αργυρώ είναι η πιο ευγενική Μυκονιάτισα του νησιού. Όλοι οι άλλοι επαγγελματίες του νησιού είναι απλώς κάφροι.

• Το καλύτερο Sex on the Beach από τα χεράκια του Κωστή στο εστιατόριο Callita στην Ν. Καλογερά. Μεταξύ μας, και ο Κωστής ήταν ό,τι πρέπει για ένα Sex on The Beach με την κυριολεκτική greeklish έννοια...
• Τους πλανώδιους πωλητές στις παραλίες του νησιού που πουλούσανε Louis Vuitton, χαιμαλιά και καφτάνια. Συμπερασματικά απ' ότι κατάλαβα γνήσιες Louis Vuitton πρέπει να κυκλοφορούν 3 στις 500 στο νησί και ότι όσο κυρίες της καλής κοινωνίας και να το παίζουν όλες στο νησί τελικά απο τα καλάθια ψωνίζουν! Χε χε χε!
• Την Μούνοβα και την αφεντιά μου να τραγουδάμε Αλίκη Βουγιουκλάκη και “Ας ήταν όλη η ζωή μας σαν και σήμερα” στο ανοιχτό τζιπάκι γυρίζοντας απο το Καλό Λιβάδι.
• Τον Φρου Φρου και τον Τεν Τεν να τσακώνονται σαν την Ντένυ Μαρκορά και την Τασώ για ένα Σαββατοκύριακο στις Σπέτσες. Θέαμα μοναδικό και ανεξήτηλο.
• Την Μούνοβα να παριστάνει την κυριά Φρόσω. Η κυρία Φρόσω είναι ένας άλλος κινηματογραφικός χαρακτήρας που γνώρισα στο νησί, μία μίξη απο τον Grissom του CSI, της Ρένας Βλαχοπούλου και την Άντζελας Δημητρίου. Απλά ΘΕΑ!!!
• Τον Hand Reader έξω απο την Alpha Bank στα Ματογιάννια. Με τα χρυσά του και τα φανταστικά του κουστούμια. Σύμφωνα με αυτόν τον φανταστικό τύπο, όλοι θα γίνουμε rich and famous. Δεν ξέρω για όλους τους άλλους, εγώ θα γίνω σίγουρα. Παρ' ολο που δεν μου είπε το χέρι, το ξέρω ότι αυτό θα μου έλεγε. Είναι το γραφτό μου πώς να το κάνουμε;
• Τους ταξιτζίδες φονιάδες που κάνουν την διαδρομή Παράγκα – Φάμπρικα μέσα σε 4,7 λεπτά. Η ναυτία και τα εγκεφαλικά είναι προσφορά της εταιρίας.
• Τον Χρήστο που δουλεύει στην παραλία της Παράγκας. Είναι από τα καλύτερα παιδιά του νησιού. Λιγο χαμένος στον κόσμο του αλλά θα στρώσει.
• Τα λαμέ σορτάκια που κυκλοφορούσαν το βράδυ στα Ματογιάννια. Όλοι οι κλώνοι της Στελίτσας Μπεζεντάκου μέσα σε τρία στενάκια.

Τελικά αυτές οι διακοπές ήταν απο τις καλύτερες της ζωής μου. Μπορεί να μην περιελάμβαναν το summer loving που τόσο λαχταρούσα, αλλά για κάποιο λόγο σαν να ήταν σημαδιακές. Τι σημάδια έδειξαν; Ότι τα καλύτερα έρχονται, είμαι σίγουρη! Άντε και του χρόνου!

Εν πλω...

Τετάρτη πρωί στο καράβι με προορισμό το Ασπρονήσι που λέει και ο φίλος μου ο Γαλάτης. Φορτωμένη με τα καλύτερα κομμάτια της γκαρνταρόμπας μου, τα πιο αγαπημένα μου παπούτσια, τις πιο μυρωδάτες κρέμες μου και ελπίδες για τις πιο ονειρεμένες διακοπές έφτασα στο λιμάνι της Ραφήνας. Πάλι καλά που η φίλη μου η Μ. Δουλεύει στο στο νησί και την βγάλαμε στο τζάμπα και φέτος, γιατί το πρόγραμμα δεν προέβλεπε διακοπές. Είναι πολλά τα παπούτσια Άρη μου και το budget φέτος πήγε σε 12ποντα. Δεν τα έχω φορέσει ακόμη αλλά όπως και να το κάνουμε τα έχουμε πει αυτά, τα παπούτσια είναι επένδυση! Μπορεί σύμφωνα με τα δεδομένα της μαμάς μου, σοβαρή επένδυση να είναι ένα 4αρι στο Γαλάτσι, στο δικό μου όμως ονειρεμένο κόσμο, ό,τι δεν σε απογοητεύει ΠΟΤΕ είναι επένδυση.

Κανονικά θα έπρεπε μαζί με όλο το μπούγιο να έχω φροντίσει να έχω πάρει και την πιο καλή διάθεση μαζί μου. Όμως μία εβδομάδα πριν, τα έκανα σαλάτα που λέει και η Αρλέτα και τώρα μετανιώνω και προσπαθώ να συμμαζέψω τα ασυμάζευτα! Διαολο-σκορπίσματα ζαργανο-μαζέματα. Σκατά ολέ! Εννοείται πως μιλάω για γκομενικά θέματα. Για τι άλλο; Έτσι τώρα προσπαθώ να μαζέψω ό,τι αποθέματα αισιοδοξίας μου έχουν μείνει κι ελπίζω για τις καλύτερες διακοπές του κόσμου! Η αλήθεια είναι ότι η ζαργάνα μέσα μου, μου κλείνει το μάτι πονηρά και μου λέει πως αυτές οι διακοπές θα είναι οι καλύτερες της ζωής μου (εννοείται μετά τις πρώτες διακοπές στο Παρίσι, αυτές είναι αξεπέραστες!), αλλά το διαολάκι πάνω απο τον δεξί μου ώμο μου κάνει ψυχολογικό πόλεμο. Ζαργάνα – Διολάκι, προς το παρόν γράψε 2. Το παλεύω όμως.

Εν πλω λοιπόν. Το καράβι είναι η χαρά της γριάς. Σαν την τελευταία collection των ΜΙ-ΡΟ, όλες ντυμένες στα μαύρα, πάνε τρεις τρεις, χωνονται στην σειρά στα κυλικεία σου τρώνε την σειρά για να πάρουν ένα ελληνικό, όχι πολύ βαρύ, όχι πολύ γλυκό, όχι όμως και μέτριο και ουτε πολύ καυτό, κι εκείνο το στριφτό με τις σταφίδες, που αναρωτιούνται γιατί δεν το λένε σταφιδόψωμο και ζητάνε την συνταγή απο τον υπάλληλο για να το φτιάξουν στα εγγόνια τους. Εφοδιασμένες με τις καρώ τσάντες της λαϊκής και τα πτησόμενα καρεκλάκια ανα χείρας πάνε να προσκυνήσουν. Αλήθεια οι γέροι που είναι; Μας άφησαν χρόνους; Υποθέτω πως επέλεξαν να την κάνουν νωρίς... Εξού και η total black collection.

Στην άλλη άκρη του γηραιού κύματος υπάρχουν τα παιδάκια. Παντού όμως. Τρέχουν, τσιρίζουν, παίζουν με ηλεκτρονικό τους και σου παίρνουν το κεφάλι ντουγκου ντούγκου, ρωτάνε, ξαναρωτάνε και ξαναρωτάνε “φτάνουμε;;;;”. Ποιος μίλησε για υπογεννητικότητα στην Ελλάδα; Έχουν ανέβει τέλη Ιούλιου σε καράβι; Σαν παιδικό πάρτυ στα MacDonald's είναι. Αλλά δεν έχω παράπονο. Μερικά παιδάκια έρχονται πακέτο με κάτι μπαμπάδες λουκούμι! Oh Daddy cool! Εντάξει είπαμε, στεναχώρια στεναχώρια αλλά τα μάτια μας ανοιχτά! Κι αν είμαστε τυχερές άντε και τα πόδια μας!

Εντάξει δεν μπορώ να πω, σαύρες δεν έχει στο καράβι. Έχει δηλαδή, αλλά όχι σπουδαία πράγματα. Προφανώς είναι πολύ νωρίς ακόμη και δεν θα καθόταν καλά το ρίμελ, οπότε προτίμησαν να πάρουν το επόμενο καράβι. Ή είναι ήδη στο νησί. Εκεί θα τα δω όλα. Σαυρονήσι. Και καλά να μπορείς να υποστηρίξεις τον ρόλο της σαύρας, αλλά αν ξαναδώ μεγάλο κώλο με μπραζίλιαν μαγιό θα τον φωτογραφίσω και θα τον κάνω application στο facebook. Send ugly gifts. Μετά την φάρμα θα ξεκινήσω νέα μόδα. Δεν θα περνάει μέρα που να μην στείλεις έναν ελλεινό και τρισάθλιο σαυρο-κώλο ή μία ηλικιωμένη σαύρα με τριγωνάκι και μπλε σκιά σαν την Λάσκαρη στον Αστερισμό της Παρθένου, στους φίλους σου.

Ο κόσμος περνάει γύρω μου και με κοιτάζει. Γράφω γράφω γράφω. Και παρακολουθώ παράλληλα. Ανά διαστήματα τραγουδάω λίγο πιο δυνατά απ' ότι χρειάζεται, ανάλογα με το τι παιζει το ipod. Όλα τα gadgeτάκια εν λειτουργία. Ipod, Netbook, κινητό και φωτογραφική. Δεν πάω πουθενά χωρίς αυτά. Μόλις πέρασε μία κυρία και κούνησε το κεφάλι της. Ίσως γιατί γράφω και τραγούδαω παράλληλα “Because today I kinda feel like crying...”. Τι να κάνουμε κυρία μου, ή θα γράφουμε και θα τραγουδάμε ή θα μας τα φάνε οι ψυχολόγοι! Αυτό το blog είναι η σωτηρία μου τελικά.

Δίπλα μου κάθονται δύο κορίτσια και κάνουν όνειρα για τις 5 ημέρες που θα περάσουν στο νησί. Μην ρωτας πως μπορώ να έχω το ipod και να ακούω τους διπλανούς. Αυτό είναι έμφυτο ταλέντο. Η χαρά της κουτσομπόλας με το βιονικό αφτί. Στο όνομα της έρευνας αποκτάς πολλά ταλέντα. Τα κορίτσια που λες συζητάνε για τα σχέδια των διακοπών. Μέσα στα σχεδιά τους είναι να βρουνε γκόμενο. Στην Μύκονο; Στην Μύκονο αν είσαι τυχερή θα βρεις ένα αρσενικό, που δεν το λες και γκόμενο της προκοπής, γιατί κατά 90% περίπτωση θα είναι σαυρο-κυνηγός και δεν θα του κάνει κούκου μετά απο τόσο αλκοολ που θα έχει καταναλλώσει. Αν είσαι γυναίκα άνω των 30 και σεξ θεωρείς την επαφή η οποία κρατάει πάνω απο 7 λεπτά και περιλαμβάνει τουλάχιστον 3 διαφορετικές στάσεις και έναν οργασμό (τουλάχιστον αν είσαι απο τις τυχερές), δεν νομίζω να καταφέρεις τίποτα στο νησί των ανέμων. Το μόνο σίγουρο που θα πάρεις, είναι μάτι. Πολύ μάτι. Η αλήθεια είναι πως κι εμένα πάει το μυαλό μου εκεί κι ονειρεύεται summer loving και τέτοια, αλλά το διαολάκι πάλι με προσγειώνει και μετά με ρίχνει στα τάρταρα. Γαμώ το διαολάκι μου γαμώ. Απο Ζαργάνα θα καταλήξω κοκοβιός αν συνεχίσω έτσι.

Το ipod παίζει τώρα “Κάτι κάτι θα συμβεί αυτό το καλοκαίρι, κάτι θα έρθει να με βρει, τον έρωτα να φέρει, κάτι κάτι θα συμβεί το νιώθω πλησιάζει, το καλοκαίρι που θα' ρθει με άλλο δεν θα μοιάζει...” και μου φτιάχνει την διάθεση. Χαζεύω την θάλασσα, φτάνουμε στην Άνδρο σε λίγο. Παίρνω βαθιές ανάσες και χαμογελώ. Τραγουδάω πάλι δυνατά. Και για μια στιγμή, νιώθω πως όλα θα πάνε φανταστικά. Ζαργάνα – Διαολάκι σημειώσατε Χ. Έλα να ανεβαίνουμε!!!!!!!!!!!!!!

Τρία. Ένα νούμερο μια ιστορία.

Το καλοκαίρι είναι η χαρά του χαζο-περιοδικού.  Κι επειδή ένα περιοδικό «ποικίλης ύλης» είναι ο καλύτερος σύντροφος για την παραλία, το έχω ρίξει στο διάβασμα.  Δεν μπορώ να διαβάσω οτιδήποτε σοβαρό το καλοκαίρι.  Η γυμνή αλήθεια είναι ότι στην παραλία αποσυντονίζομαι πολύ εύκολα με αυτά που βλέπω και  χάνω πανεύκολα τον ειρμό μου οπότε τα περιοδικά  είναι η εύκολη λύση.  Εκτός αυτού το περιοδικό κρύβει τις φανταστικές εκφράσεις που παίρνω που ποικίλουν από το «πώ πω μάνα μ’», στο «γίνε ο πατέρας των παιδιών μου και των σκυλιών μου» μέχρι  το «Die, die, Die!!!!».

Τα περιοδικά που με διασκεδάζουν περισσότερο είναι τα περιοδικά τύπου Maxim, Max, Nitro κτλ.  Ξέρω ότι τα συγκεκριμένα είναι γεμάτα κώλους και βυζιά, αλλά δεν μπορώ ν’ αντισταθώ στις συνεντευξεις που δίνουνε όλα τα Ξ.  Γυμνή φωτογράφιση και η συνέντευξη από δίπλα.  Ναι,  γυμνή είναι η φωτογράφιση γιατί αν φοράς μόνο τα παπούτσια σου κι ένα σεντόνι, γυμνή θεωρείται.  Ούτε καν αισθησιακή.  Λατρεύω που καμία από όλες αυτές, δεν έχει κάνει ΠΟΤΕ τα παρακάτω:  Δεν έχει απατήσει, δεν έχει κάνει βίζιτα, δεν θα πήγαινε ποτέ για τα λεφτά, δεν έχει κάνει ποτέ τρίο ή οτιδήποτε που περιλαμβάνει πολύ κόσμο κι εννοείται ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν έχει υπάρξει ποτέ το τρίτο πρόσωπο σε μία σχέση!

Κι εδώ θα σταθώ.  Μετά την Μενεγάκη ο όρος «τρίτο πρόσωπο» είναι πια της μόδας.  Πριν από λίγο έγραφα για τους άπιστους Θωμάδες.  Κι αν είσαι άπιστος και την έχεις γλιτώσει, έχεις τις δικές μου ευχές και δέχομαι πάσα συμβουλή από τους ειδικούς του αθλήματος.  Αλλά τι γίνεται αν είσαι ο τρίτος ή η τρίτη της παρέας; 

Αν βγεις και ρωτήσεις έξω «έχεις υπάρξει το τρίτο πρόσωπο μια σχέσης;» όλοι οι υποκριτές θα σου πουν, εγω;;;;; Αυτό είναι ανήθικο, είναι έτσι είναι αλλιώς.  Λες και όλα τα τρίτα πρόσωπα έρχονται από άλλη διάσταση και μόλις κάνουν την δουλειά τους πάνε πίσω κι επανέρχονται για να χωρίσουν ή να κολάσουν το επόμενο ζεύγος!

Εγω πάντως θα την πω την αμαρτία μου.  Τις γυναίκες και τους άντρες που καταφέρνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να διεισδύσουν σε ένα ζευγάρι και να το χωρίσουν τις παραδέχομαι! Δυστυχώς είναι πόλεμος εκεί έξω και ο καλύτερος κερδίζει!  Δεν έχουν τίποτα απολύτως να χάσουν και στην τελική «ας προσέχες»!  Βέβαια είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι αν χωρίσεις ένα ζευγάρι, εν καιρώ θα συμβεί και σε σένα, αλλά ρόδα είναι και γυρίζει και τα πάντα μα πάντα ό,τι κάνεις θα γυρίσει σε σένα! Καλό ή Κακό!

Το λατρεμένο μου πλάσμα,  μου έλεγε πως αν γνωρίσει κάποια που του αρέσει πολύ και είναι σε σχέση μπλοκάρει αυτή την πληροφορία στο μυαλό του και προχωράει χωρίς αντιπερισπασμούς να πολεμάει το κάστρο μέχρι να πέσει.  Η έκβαση φυσικά διαφέρει ανά περίπτωση.  Το κάστρο μπορεί να δωθεί για leasing ώστε να το χρησιμοποιείς ανταποδωτικά για λίγες χρήσεις μόνο, μπορεί να ρίξεις μόνο μια ματιά για να δεις τι γίνεται μέσα ή να κάνει έξωση στους υπάρχοντες ένοικους και να εγκατασταθείς μονιμα.  Ή προσωρινά, εξαρτάται το κάστρο.  Μπορεί στο τέλος να θελήσει να τ’ αφήσει ξενοίκιαστο!

Τι κάνεις λοιπόν αν είσαι το τρίτο πρόσωπο;  Εγώ το λέω,  είμαι παντελώς άχρηστη.  Όχι γιατί δεν θέλω, αλλά για κάποιο λόγο δεν έχω επιρροή σ’ αυτά! Όσο καπάτσα και να θέλω να το παίξω είμαι τόσο χαζοβιόλα που στο τέλος καταντάω πιο κουραστική κι από την μόνιμη! Οπότε όσες φορές μου έχει προκύψει είμαι όπως λένε και οι φίλοι μου οι αμερικάνοι «always the bride’s maid never the bride!» 

Στατιστικά πάντως όλες οι γυναίκες άνω των 30 έχουν γίνει το τρίτο πρόσωπο είτε το γνωρίζουν είτε όχι. Είπαμε τα καλά μοντέλα έχουν αποσυρθεί από την αγορά, οπότε αν δεν θελήσεις να καταφύγεις σε ρετάλια, κοιτάς τα μεταχειρισμένα.   Πολλές τις βολεύει, γιατί όπως λένε, παίρνεις τα καλύτερα μιας σχέσης.  Το πάθος, τον κίνδυνο, τα δώρα, την ανεξαρτησία σου, τα ταξιδάκια σου, το καλό σεξ  και όλο το πακέτο της ερωμένης.  Αν όμως θελήσεις παραπάνω τότε πρέπει να δράσεις βάση προγραμματισμένου σχεδίου και ειδικής μεταχείρισης γιατί διαφορετικά θα καταλήξεις να κλαις και να οδείρεσαι και να λες ότι όλοι οι άντρες είναι γουρούνια! Τα δικά σου τα χαϊρια δεν τα κοιτάς που είσαι μια τσούλα και μισή που θέλει να χωρίσει ένα ζευγάρι.  Αλλά εσύ είσαι αλλιώς.  Πάντα μοναδική και ξεχωριστή περίπτωση.  Και δεν φταις ποτέ.  Τώρα που το σκέφτομαι πράγματι τα τρίτα πρόσωπα πρέπει να έρχονται από άλλη διάσταση, εκεί που οι τσούλες δεν φταίνε ποτέ!

Τελικά όλοι νούμερα είμαστε.  Άλλες φορές είμαστε το νούμερο 1 άλλες το 2 και πολλές φορές το 3.  Σε πολλές περιπτώσεις η αρίθμηση συνεχίζεται για πολύ ακόμη, αλλά εν τέλει στο χέρι μας είναι ν’ αποφασίσουμε τι θέλουμε και πότε το θέλουμε.  Γιατί την μία μέρα είσαι το 1, την άλλη το 2 και άλλη το 3.  Η κάτω βόλτα έρχεται όταν είσαι το 536833084.  Τότε νομίζω ότι πρέπει να κάνεις ότι κάνει και η Νατάσσα Θεοδωρίδου.  Τραβάω λοιπόν σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή…. Και αντε απ’ την αρχή!

Άλλαξε η Ζαργάνα κι έφαγε μια μπανάνα (εκ του "άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς")

Μία ημέρα πριν απο το ΠΣΚ και ο καιρός σκατά! Δεν μας τα λες καλά καιρέ, δεν μας τα λες καθόλου καλά! Απο την άλλη επειδή πάνω απ’ όλα είμαι μία κατινάρα με την κακή την έννοια, και ο Π. φεύγει αύριο διακοπές, δεν με χαλάει καθόλου να βρέχει συνέχεια εκεί που θα είναι! Ζηλεύω τρελά και στέλνω το Δρακουμελοσύννεφο απο πάνω του. Εγώ επειδή είμαι αυτόφωτο ζαργανοπλασμα όπου και να πάω λάμπει η πλάση και δεν έχουμε πρόβλημα.

Ο Π. είναι σταθερή αξία στην ζωή μου. Είναι μία πλατωνικο-καψουρο-ερωτό –φιλικό-περίεργη κατάσταση, πιο μπερδεμένη και απο τους πέντε κύκλους του Lost, οπότε για να είναι πιο απλά τα πράγματα έχουμε βαπτιστεί φίλοι, με ερωτικές επιρροές. Ο καθένας βέβαια προχωράει την ζωή του κανονικά. Ακόμη κι εγώ. Σε αυτό το μοτίβο ξεκίνησα να βγαίνω κι εγώ πριν απο καιρό με τον Μ.

Ο Μ. ήταν (και είναι βασικά) αρχικά ένα φανταστικό πλάσμα. Όμορφος με χιούμορ και λίγο γιάπις όπως ακριβώς μου αρέσει. Ξεκινήσαμε να βγαίνουμε και όλα ήταν τέλεια. Κατάφερα με τρομερή gadgetοπατέντα ν’ αποφύγω στα πρώτα ραντεβού την ερώτηση περί γάμου οπότε απο εκεί το πεδίο ήταν ελεύθερο. Έχω ξαναπεί πως δεν υπάρχει σωστή απάντηση στην ερώτηση «Τελικά εσύ, θες να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά;», οπότε εμένα για κάποιο λόγο όταν γινόταν αυτή ερώτηση χτυπούσε το κινητό μου. Δια μαγείας και δια τεχνολογίας... Μετά ξεχνούσα την ερώτηση και άλλαζα κουβέντα. Επίσης προσπάθησα λίγο να συμμαζέψω το ταπεραμέντο μου, τον αυθορμητισμο μου, την τρέλα μου και γενικά στην αρχή ήμουν τύπος και υπογραμμός. Δηλαδή πως είμαι εγώ; Ε, καμία σχέση! Μέγα λάθος. Μέγιστο. Βέβαια σκέφτηκα πως καλό ειναι οι εκπλήξεις να έρχονται σιγά σιγά, γιατί τον έβλεπα κι αυτόν στο τέλος να συναγωνίζεται τον Karl Lewis στο τρέξιμο. Οπότε, ήμουν γλυκειά και λιγο βαρετή. Δεν τρελαινόμουν που έπρεπε να κρατιέμαι τόσο, αλλά μου άρεσε πολύ αυτό το αγόρι κι έβλεπα ότι του άρεσα κι εγώ, οπότε ήμουν πολύ προσεκτική.

Μέχρι που έμαθε για το blog. Όχι δεν του το είπα εγώ, το έμαθε σχεδόν τυχαία, εγώ προσπαθούσα να τον προφυλάξω απο αυτό, γιατί δεν ήξερα πως θ’ αντιδρούσε. Λες και το ξέρα. Φύλλο και φτερό το έκανε. Τα πάντα διάβασε. Και μετά άρχισανε τα όργανα. «Δηλαδή τώρα εσύ δεν ντρέπεσαι που γράφεις τα προσωπικά σου στον κόσμο;» , «Πώς θα κάνεις οικογένεια, αν φέρεσαι σαν παιδί;» και άλλα τέτοια μικρομεσαία και συντηρητικά. Σε αυτό το σημείο συνιδειτοποίησα ότι ο Μ. δεν ήξερε τίποτα για μένα. Κι ακόμη χειρότερα ότι ό,τι ήξερε μάλλον δεν ίσχυε. Και λίγο μετά αρχίσανε και τα καλύτερα. «Τι; Έχεις κανονίσει να πας ΣΚ με τις φίλες σου; Δεν θες να κάτσουμε να χουζουρέψουμε στην τηλεόραση; Και τι έγινε που το κανόνισες πριν με γνωρίσεις; Θα σου πληρώσω εγώ τ’ ακυρωτικά!» Τότε ξύπνησε η Ζαργάνα μέσα μου και απάντησα σε όλα τα παραπάνω. «Όσοι έχουν τέτοια αντίλληψη για το bloging είναι απλά άσχετοι χαρτογιακάδες» ΜΠΟΥΜ! «Αυτή την στιγμή, μετά απο όσα διάβασες στο blog μου, που αντικατροπτίζει ό,τι είμαι, με φαντάζεσαι νυφούλα στην εκκλησία με παπάδες και άλλα καραγκοζιλίκια?, Αυτή την γνώμη έχεις για μένα? Γελιέσαι οικτρά!» ΜΠΟΥΜ! «Αρχικά, δεν σε ρωτάω, σε ενημερώνω, αν δεν σ’ αρέσει, ξύδι για τα νεύρα. Να μου πληρώσεις ακυρωτικάααααααα;;;;;» Εκεί γύρισε απλά το μάτι μου και ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΜΠΟΥΜ!!!!! Ούτε καν κατάλαβε απο που του ήρθε του τύπου...Ντύθηκα, εβαλα τα γοβάκια μου και την έκανα με ελαφρά... (Αλήθεια, γιατί πάντα αυτές οι κουβέντες γίνονται μετά το σεξ; Νομίζουν ότι κουφαίνεσαι ή έχεις κάψει εγκεφαλικά κύτταρα και μπορούν να σου περάσουν ό,τι θέλουν;;;...)

Είναι συνηθισμένο φαινόμενο όλοι μας (βάζω και την αρχοντιά μου μέσα) να θέλουμε ν’ αλλάξουμε κάτι από κάποιον ή στην χειρότερη περίπτωση κάποιον. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το σενάριο πάει για όσκαρ Σεναρίου και Σκηνοθεσίας Επιστημονικής Φαντασίας και ν’ αρχίσουμε ν’ απολαμβάνουμε το παιχνίδι χάνουμε πολύτιμο χρόνο.

Εμένα όλοι μου λένε «Είσαι πολύ δυναμική, τρομάζεις τους άντρες, χαλάρωσε λιγάκι». Και τι είναι ο δυναμισμός; Πάω στο κομμωτήριο και λέω, «Πάρε λίγο δυναμισμό απο τις άκρες, γιατί έχει προβληματάκια ο τύπος και δεν αντέχει.» Όποιος άντρας δεν έχει τ’ @@@@@@@@ να με κουμαντάρει, να πάει να λύσει τα προβληματάκια του με την μανούλα του ή να το παίξει κόκορας σε άλλο κοτέτσι. Εγώ γίνομαι κότα μόνο όταν αγαπάω πολύ και μόνο με τους σωστούς χειρισμούς... Κι εν τέλει αν προσποιείσαι κάτι άλλο απο αυτό που είσαι, όπως έκανα εγώ με τον Μ. στην αρχή, δεν είναι σαν να τον κοροϊδεύεις μες στα μούτρα; Κάποιες γυναίκες τις οποίες τις θαυμάζω μπορούν να το κάνουν, εγώ που είμαι χαζο-περήφανα straight δεν μπορώ να το κάνω. Και η ειρωνία είναι ότι εγώ γενικά μεταλάσσομαι με ραγδαίους ρυθμούς απλά είναι δική μου επιλογή. Ή στην περίπτωση του άντρα του σωστού, νομίζω ότι είναι δική μου επιλογή.

Έτσι είναι. Όλοι σε όλους τους τομείς κάτι θέλουμε ν’ αλλάξουμε στους άλλους. Δεν κοιτάζουμε τα χάλια μας, που δεν ξέρουμε εμείς οι ίδιοι τι θέλουμε, προσπαθούμε να κάνουμε τους άλλους σε κάτι που στην τελική δεν θα μας αρέσει. Είναι τέτοιες οι απαιτήσεις μας σε αυτά που θέλουμε που φοβόμαστε ότι στο τέλος δεν θα βρούμε αυτό που ψάχνουμε. Έτσι προσπαθούμε ν’ αλλάξουμε αυτό που ήδη έχουμε. Γνωρίζουμε κάποιον ανοιχτοχέρη και γκουβαρντά και στην αρχή θαμπωνόμαστε. Μετά όμως θέλουμε να ξοδεύει μόνο για εμάς και αρχίζουμε την γκρίνια για τα έξοδα. Γνωρίζουμε κάποιον που μας κάνει να γελάμε και μετά λέμε ότι φέρεται σαν παιδί. Γοητευόμαστε απο έναν τυχοδιώκτη αλλά μετά θέλουμε να τον κλείσουμε σε τέσσερις τοίχους. Δεν λέω για τους άντρες που γνωρίζουν μία σαύρα και μετά θέλουν να της βάλουν παντελόνια. Ούτε γι αυτούς που γοητεύονται από μία δυναμική γυναίκα και μετά ξυπνάει ο νταής μέσα τους και νομίζουν ότι τους ευνουχίζει. Ακόμη και όταν κάποιος καταφέρει να μας αλλάξει αυτό είναι πάντα για λίγο καιρό. Και στο τέλος ακούς την πρόταση που σ’ αποτελειώνει; «Που πήγε ο άντρας/γυναίκα που αγάπησα;»

Γι αυτό κι εγώ πλέον έβαλα μυαλό. Αυτή είμαι και δεν αλλάζω για κανέναν. Μπορεί να προσαρμοστώ αλλά όχι ν’ αλλάξω. Και αυτό θα γίνει μόνο του, απο αγάπη και τρελό πάθος. Γιατί όποιος το ζητήσει ή το προσπαθήσει σημαίνει πως απλά δεν του αρέσει αυτό που είμαι. Και όλοι αυτοί, απλά δεν με αφορούν και δεν τους θέλω στην ζωή μου. Και στην τελική, άραγε, αν κάνεις μια ζαργάνα πανέ, ποιος σου λέει ότι θα είναι πιο νόστιμη; Κανείς. Οπότε, το ρισκάρεις;