Η Ζαργάνα στην Μύκονο Vol 1 (ναι έχει και συνέχεια...)

Μία εβδομάδα πριν αν μ’ έβλεπες, ετοίμαζα Κωστοπουλεϊκές λίστες τύπου «10 πράγματα που δεν θα έκανα ποτέ και θα κάνω στην Μύκονο». Δύο ημέρες πριν ήμουν στην Παράγκα της Μυκόνου, με το «Sex on the Beach» στο χέρι, αγκαλιά με τον Γιώργο, να φλερτάρω με τον Χρήστο και να ξερογλύφομαι για τον γεροδεμένο οδηγό του σκάφους που είχε τα watersports στα 10 μέτρα απο την ξαπλώστρα μου.

Πόσα μπορούν να γίνουν μέσα σε μια εβδομάδα; Πολλά πάρα πολλά...

Μία εβδομάδα πριν που λες απλά μετρούσα μέρες και ώρες. Μέρες για την συναυλία των Aerosmith και λιγες ώρες μετά για το 4ημερο στην Μύκονο. Ούτε καν κατάλαβα πως περάσανε.

Για την συναυλία τι να πω; Ο Steve Tyler επιβεβαιώνει πως το Sex, Drugs & Rock n’ Roll, απλά σε κρατάει για πάντα νέο. Ό,τι και να λένε οι άλλοι. 62 χρονών και έβαζε κάτω όλα τα νέα τσουτσέκια που βάζουν ένα στενό παντελόνι και νομίζουν ότι ροκάρουν. Δεν πάν’ να λένε πως είναι άσχημος; Δεν παν’ να λεν πως είναι γέρος; Εγώ παρατάω την καριέρα της “First Impression Manager” και γίνομαι groupie του σ’ ένα λεπτό. Κι ας του αλλάζω την πάπια όταν χρειαστεί! Στο κάτω κάτω, πόσοι άντρες σου προκαλούν μίνι οργασμούς μόνο με μία κραυγή; Δύο. Ο Hugh Jackman στους X-Men και ο Steve στο Love in a elevator. Οπότε όποιον δεις απο τους δύο τον αρπάζεις, τον κλείνεις σ’ ένα υπόγειο και γίνεσαι η νέα Misery. Ο Hugh που ήρθε πέρυσι την γλίτωσε, o Steve ήταν ο επόμενος στόχος μου. Ένα ένα έψαξα τα κότερα στην Μύκονο. Σκέφτηκα, «στην Ελλάδα ήρθε, που θα πάει, θα περάσει μία βόλτα απο το νησί. Μόλις τον δω, θα διαλύσω κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, θ’ αρχίσω να ουρλιάζω και πού θα πάει, ζουμπουρλούδικο κορίτσι είμαι, θα με δει και θα με πάρει κι εμένα στο κότερο». Και μετά τον Σάκη και τον Ψινάκη θα γράψω νέα ιστορία... Τελικά όσο και να φώναξα, όσο και να έψαξα ο Steve πουθενά. Ο Πέτρος ο πελεκάνος απάντησε μόνο με μία κραυγή απελπισίας σαν να έλεγε «αν είναι να σκάσεις, γίνομαι εγώ ο Steve Tyler”. Και τότε αναρωτήθηκα. Ποιος είναι πιο γνωστός τελικά, ο Πέτρος ο Πελεκάνος ή ο Steve Tyler? Χμμμ, μήπως να βγάλω φωτογραφία με τον Πέτρο;

Το ταξίδι αυτό στην Μύκονο ήρθε σαν δώρο απο τον ουρανό σε μία περίοδο που όλα ήταν στασιμα και βαρετά. Απο τότε που το κανόνισα λοιπόν όλα άρχισαν να πηγαίνουν ανέλπιστα καλά. Παρ’ όλο που η Μύκονος δεν είναι απο τους αγαπημένους μου προορισμούς, όταν κανόνισα να πάω πρώτον υπολόγιζα όταν θα πάω να πετύχω και τον Π. εκεί και δεύτερον όλοι λένε πως η Μύκονος είναι υπέροχη τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο. Κι έχουν δίκιο. Ευτυχώς με αποζημίωσε πλήρως, αν και κάπως προκατελημένη...

Στην Μύκονο λοιπόν συνάντησα όλα αυτά που φοβόμουν κι όλα αυτά που έλπιζα. Ελπιζα σε καταγάλανα νερά, σε όμορφες παραλίες με όμορφο κόσμο, σε εξωτικά κοκτέιλ, σε χαλαρωτικές στιγμές και σε νέες γνωριμίες. Όλα γίνανε.

Ο κόσμος της Μυκόνου ήταν απο τους πιο όμορφους που έχω δει ποτέ. Κι όταν λέω κόσμος, εννοώ τους άντρες. - Για τις γυναίκες δεν με απασχολεί, έτσι κι αλλιώς όπου και να πας σαύρες έχει αυτή την εποχή. Οι γεμάτες και οι χοντρές έχουν πέσει σε νάρκη ή πάνε στην Θάσο διακοπές. Εγώ πάλι ζουμπουρλού, δεν μασάω πια με αυτά. Ζαργάνα βλέπεις. – Απο άντρες λοιπόν είχε τα πάντα. Οι πιο όμορφοι άντρες ήταν gay. Εννοείται πως θα ήταν gay. Οι περισσότεροι gay αν όχι όλοι είναι όμορφοι. Δεν είναι όμως όλοι οι όμορφοι gay. Κι αυτό αποδεικνύει πως αν θέλει κάποιος άντρας μπορεί να γίνει πολύ όμορφος. Όλοι μπορούν. Η τρίχα πουλόβερ είναι πια passe, και δεν προσδιορίζει την τεστοστερόνη κάποιου ούτε τις επιδόσεις του στο κρεβάτι. Οπότε νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να σουλουπωθείτε λίγο. Το να έχετε λίγο στυλ δεν είναι κακό. Το να γυρίζετε σαν τα γουρούνια πάλι είναι.

Εκτός απο τους πανέμορφους γκεί λοιπόν είχε πολλούς ανδρο-πλάτανους, ξέρεις αυτούς τους δυσκίνητους τρίγωνους, ευγενική χορηγία των τοπικών γυμναστηρίων κι όχι μόνο, οι οποίοι μετά το σολάριουμ γκαγκανιάζουν απο τον ήλιο και παίρνουν αυτό το «σαπιο-δερματί» χρώμα και συνήθως φοράνε ή κοντό σορτάκι για να φαίνεται η αποτρίχωση με κερί που έχουν κάνει σε όλο το πόδι παρακαλώ, ή λουλουδάτη μακριά βερμούδα γιατί κάποιος είπε ότι τους ψηλώνει. Αυτοί που είδα εγώ είχαν καταπληκτικά πρόσωπα. Μόλις όμως κάνανε να σηκωθούνε απο τις ξαπλώστρες που είχαν λουφάξει θύμιζαν λίγο απο τον Σιντ τον βραδύποδα στο Ice Age. Κρίμα τα παλικάρια, κρίμα. Δίπλα τους εννοείται δέσποζε πάντα μία σαύρα – γλάστρα. Ή ένας άλλο ανδρο-πλάτανος. Ποτέ μόνοι, πάντα με παρέα. Υποθέτω πως ο έξτρα χρειάζεται γιατί αν πέσει, μετά δεν μπορεί να σηκωθεί.

Γενικά οι φάτσες που έβλεπες στο νησί σου έμεναν ανεξίτηλες. Πρώτος και καλύτερος ο animateur – ιδιοκτήτης του Tropicana στο Paradise που είναι ίδιος ο Τσουκαλάς, ξέρεις, αυτό ο τριχωτός με το μαλλί Θέμη Αδαμαντίδη δεκαετίας 80 που βρίζει και φωνάζει συνέχεια για τον Ολυμπιακό. Φώναζε, έκραζε, και χόρευε με ένα αυτοσχέδιο στεφανι με τεράστια λουλούδια στο κεφάλι το οποίο ήταν στερεωμένο πάνω σ’ ένα μαύριο κασκόλ και στο τελείωμα είχε δεμένο ένα cd. Ναι ένα cd, σαν αυτά που βάζουν στα μπαλκόνια για να μην πλησιάζουν τα πουλια. Πώς και γιατί θα σε γελάσω. Υποθέτω ότι υπήρχε κάποιο concept πίσω απ’ όλα αυτά, το οποίο εγώ δεν γνωρίζω. Κι εκεί που σταμάταγες να χαζεύεις τον Τσουκαλά, έβγαινε ο dj Sascha, ο οποίος ήταν ένας καραφλός με ένα στρινγκ εσώρουχο το οποίο μπροστά κατέληγε σε μία προβοσκίδα και τριβόταν με μία χορεύτρια πάνω σε ένα πάσο. Δεν ξέρω γιατί τον θεωρείται dj αφού το μόνο που έκανε ήταν να λέει ήταν “everybody dance now” και “Mykonos”, ενώ τίναζε την προβοσκίδα του στον κόσμο. Ο dj Sascha λοιπόν για τις επομενες 3 ώρες δεν σταμάτησε να μιλάει και να τινάζει την προβοσκίδα του. Υποθέτω πως το περιεχόμενο της θα είχε γίνει σφεντόνα στο τέλος της ημέρας. Αλήθεια του κολλάνε βαρέα και ανθυγιεινά αυτού;

Πάω να φύγω, πέρασε η ώρα. Μην φύγεις, έχει κι άλλο! I’ll be back for more…

Μπανάκι Μανάκι!!!

ΔΩΣΤΕ ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ! Έτσι δεν έλεγε παλιά το σύνθημα;  13 Ιουνίου σήμερα και τις τελευταίες ημέρες καταλάβαμε λιγάκι καλοκαίρι.  Η θερμοκρασία ανέβηκε για τα καλά – γιατί όπως και να το κάνουμε αν δεν χτυπήσει 35 ο υδράργυρος δεν είναι καλοκαίρι για εμάς – άρχισε το καλοκαιρινό τουρνουά ταβλιού από τους φοιτητές στο διπλανό μπαλκόνι, άνθισαν οι γαρδένιες μου και το βράδυ το άρωμα του γιασεμιού πλυμηρίζει το σαλόνι μου.   Αυτό όμως που καθορίζει κάθε χρόνο την επίσημη έναρξη του καλοκαιριού είναι η μυρωδιά από το Coppertone που έχει μείνει στο δέρμα μου μετά από τα πρώτα μπάνια. 

Χτες ήταν η πρώτη επίσημη έξοδος από το σπίτι και η επίσημη είσοδος στις παραλίες της Αττικής.  Τα καλά έρχονται την άλλη εβδομάδα, με 4 ημέρες (και νύχτες βεβαίως βεβαίως) στην Μύκονο και πρέπεί να στρώσουμε μαύρισμα.  Το μαύρισμα ομορφαίνει, λεπταίνει και είναι το make up της φύσης, εννοείται πως θα κάτσουμε σαν τα κοτόπουλα στην σούβλα να ξεροψηθούμε στις παραλίες!

Την λατρεύω την θάλασσα.  Αν μπορούσα θα πήγαινα κάθε μέρα.  Αλλά ως γνωστόν πρώτον, αν βλέπω κάτι συνέχεια βαριέμαι αμέσως, δεύτερον είμαι λιγάκι τεμπέλα και τρίτον, είναι πολλά τα λεφτά Άρη μου!  Προ Δ.Ν.Τ. όπως και μετά, δυστυχώς τον ήλιο και την θάλασσα τα πληρώνουμε χρυσά. Είναι και πολλά τα παπούτσια που περιμένουν  να τ’ ανακαλύψω κι έτσι το πνεύμα της οικονομίας, πράγμα σπάνιο, μου χτύπησε την πόρτα.  Γι αυτό κι από πέρυσι, ανακάλυψα την παραλία της Αναβύσσου, χωρίς ξαπλώστρες με φανταστική θάλασσα κι αποφάσισα να κάνω αυτή την παραλία το καλοκαιρινό μου στέκι.  Η ζαργάνα είδος προς εξαφάνιση, θα την βρείτε σ’ αυτή την παραλία να γκρινιάζει και να σχολιάζει τον κόσμο.  Μία η καρέττα καρέττα στις παραλίες της Ζακύνθου και μία η Ζαργάνα Ζαργάνα στις αμμουδιές της Αναβύσσου (αυτό το πράγμα που μιλάω για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο, πρέπει να το κοιτάξω, αλήθεια!).

Σ’ αυτή την εξορμησή μου πήγα μαζί με την κυρία Κοκοβίκου.  Εγώ της έχω δώσει χαριτολογώντας αυτό το παρατσούκλι για ευνόητους λόγους.  Η κυρία Κοκοβίκου είναι ένα μεταλαγμένο είδος, που μοιάζει με σαύρα, αλλά δεν είναι, ούτε κατά διάνοια.  Έχει το πιο ωραίο κορμί που έχω δει στην ζωή μου, χωρίς να έχει χρειαστεί να γυμναστεί ή να κάνει δίαιτα στην ζωή της.  Όλες οι γυναίκες μόλις την πρωτοδούν την μισούν γι αυτό.  Μόλις την γνωρίσουν, την λατρεύουν για χιλιάδες άλλους λόγους.  Η κυρία Κοκοβίκου λοιπόν είναι το alter ego μου γι αυτό όταν βρίσκω ευκαιρία, την αρπάζω από τον Αντωνάκη της και την παίρνω μαζί μου.  Χτες, να’ ναι καλά το μουντιάλ που φέρνει τις γυναίκες πιο κοντά, την φόρτωσα στ’ αμάξι και βουρ για βουτιές!

Στο πνεύμα της οικονομίας λοιπόν φόρτωσα το αμάξι με πετσέτες, ψάθες, καπέλα, βιβλία, mp3 player,  εσωθερμικά βαλιτσάκια γεμάτα με αναψυκτικά και τοστάκια και ξεκινήσαμε.  Αλήθεια αν και όταν κάνω παιδιά θα χρειάζομαι φορτηγό μεταφορών για να πάμε για ένα μπάνιο;  Να προσθέσω στα προσόντα του μέλλοντα πατέρα των παιδιών μου: «Να έχει πισίνα, ή εξοχικό στην θάλασσα». 

Η διαθεσή μου στα πολύ πάνω της, όμως επειδή έχω μία τάση στην γκρίνια ως γνωστόν, βρήκαμε το πιο άνετο σημείο της παραλίας για να αράξουμε τα κορμία μας.  Από τότε που ξεκίνησα το σπορ του blogging η αλήθεια είναι ότι ψάχνω το κατάλληλο παρατηρητηρίο για να βρίσκω υλικό, αλλά είπα γι αυτή την φορά να είμαι φρόνιμη.  Όχι σχόλια, όχι κακίες σε θάλασσες και ακτές!

Πόσο κράτησε;  14 λεπτά ακριβώς.  Εμ, δεν μπορώ να μην μιλήσω, με προκαλούνε! Πάρε για παράδειγμα το ζευγάρι δίπλα μας.  Μεγαλοπιπίνι γύρω στα 25 πλησιάζει κοντά μας, φορτωμένο σαν το γαϊδούρι, με ξαπλώστρες, ομπρέλες, σακίδια, ρακέτες και ούτε καν θυμάμαι τι άλλο.  Μόνος.  Έχει υδρώσει, φυσάει και ξεφυσάει.  Πρώτο, σχόλιο.  Γιατί δεν βλέπει ποδόσφαιρο;  Γκέι;  Αρχίζει και ξεδιπλώνει την πραμάτια του, βρίζει και λίγο.  Μία ξαπλώστρα, μία ψάθα δίπλα και μια ομπρέλα στην μέση.  Πετσέτες, καφεδάκια και στερεώνει τις ρακέτες σε τρίγωνο.  2 λεπτά μετά, καταφθάνει σαύρα πρώτης κατηγορίας, κρατώντας ένα καθρεπτάκι και βάζοντας lip gloss.  «Εδώ έστησες, δεν τις είδες τις κοτρώνες στην θάλασσα;  Δηλαδή θα πρέπει να κάνω ολόκληρη βόλτα για να βουτήξω;».  Βλέπει που δεν έχει άλλα κουράγια το αγόρι της και υποχωρεί.  Τα 15 επόμενα λεπτά δεν ανταλλάζουν ούτε κουβέντα.  Εμείς πάλι ρολάρουμε κανονικά! Όχι σοβαρά τώρα.  Είπαμε, ναι να μας φροντίζουν οι άντρες, αλλά πόσο βλάκας μπορεί να είναι ο τύπος;  Πόσα κρυφά ταλέντα μπορεί να έχει αυτή η σαύρα για να την υπηρετεί έτσι;  Καλό σεξ;  Λεφτά;  Λοβοτομή;  Τηλεπάθεια; Παντόφλα;  Μας έφαγε η ισότητα και το cosmopolitan που λέει και το αδελφάκι μου!

2 βουτιές μετά,  σαν να συννέφιασε.  Όχι δεν συννέφιασε, ιδέα μας, αφού δεν έχει σύννεφα.  Απλά ξεφυτρώσανε 5 πλατάνια δίπλα μας!  Κι όταν λέμε πλατάνια, μιλάμε για τους τρίγωνους τύπους, απόφοιτους του γυμναστηριου της γειτονιάς σας, που τα πολλά αναβολικά και οι ουσίες έχουν κάψει εγκεφαλικά κύτταρα.  Με χαλάουα από την κορυφή ως τα νύχια, αν εξαιρέσεις τα φρύδια.  Μεταξύ μας όμως, μερικοί την χρειαζόντουσαν κι εκεί.  Βραδυποδες πρώτης κατηγορίας.  Εμ βέβαια, για να μπορέσεις να κουνήσεις όλο αυτόν τον όγκο, τον θέλεις τον χρόνο σου.  Μπαίνουν στην θάλασσα και όσο να’ ναι σηκώνεται το κύμα τουλάχιστον ένα μέτρο.  Σεφερλικό χιούμορ και κουβέντες γύρω από το γυμναστήριο.  Ποιος έχει τα μεγαλύτερα μούσκουλα, τι παίρνει και πού τα βρίσκει.  Όσο ζεις μαθαίνεις τελικά.  Κι όλο αλοιφόντουσαν με αντιλιακά και λάδια.  Μου έκανε λίγο από γκέι τσόντα η όλη εικόνα, αλλά οι γκέι είναι πιο όμορφοι.  Και πιο έξυπνοι.  Αποδεδειγμένο.

Κι εκεί που έλεγα, τι ωραία που περνάμε σε μια παραλία χωρίς παιδάκια να ουρλιάζουν, να η οικογένεια Χωραφά δίπλα μας. 5 παιδάκια κι ένα μωρό.  Δεν ξέρω τι θα γίνει όταν κι αν αποκτήσω δικα μου παιδιά, αλλά τα τελευταία 32 χρόνια δεν είναι το καλυτερό μου.  Ουρλιάζουν, κλαίνε, κατουράνε όπου βρούνε, τρέχουν, πετάνε άμμο και κάνουν τα νεύρα μου σκοινιά.  Και ναι η μαμά της οικογένειας, αφού αλλάζει πάνα μπροστά μας το νεογνό της οικογένειας, αποφασίζει ότι είναι το κατάλληλο μέρος για να το θηλάσει.  Μητρικό γάλα με ένα αλμυρό touch!   Τα πιτσιρίκια, μετενσάρκωση του διαβόλου, δεν σταματάνε στιγμή να τρέχουν, να φωνάζουν και άλλα να κλαίνε και η μαμά και ο μπαμπάς απλά χαμογελάνε. Ζωή να’ χουν τρομάρα τους! Απλά αν μείνω κι άλλο εδώ, δεν ξέρω αν θα συμβεί αυτό.  Μερικές φορές σκέφτομαι πως αν ο Ηρώδης είχε Fan Page στο Facebook μην σου πω πως θα ήμουν και administrator!

Μ’ εκείνα και με τ’ άλλα, πήγε 7 η ώρα.  Δεν μπορώ να καταλάβω πως η θάλασσα σου παίρνει όλη την ενέργεια αφού όλη την ώρα είσαι ξαπλα.  Φωτοσυνθέσαμε και σήμερα και είπαμε να πάρουμε τα πόδια μας κι επιστροφή στις γειτονιές μας.  Με γλάρωσαν και οι μπύρες, κολλάω από το αλάτι και τ’ αντιηλιακά, τα μαλλιά μου έχουν γίνει κάγκελο και τσούζωωωωωωω!!! Πάλι την πατήσαμε με τον ήλιο! Γκρινιάζω αλλά μ’ αρέσει!  Ψάχνει και ο Αντωνάκης την κυρία Κοκοβίκου του, έχασε και η Εθνική και θα μας την βγάλει ξυνή την βουτιά!

Έτσι είναι τα πρώτα μπάνια.  Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και όλα τα σούργελα! Μετά απλά χαλαρώνεις και τα βλέπεις όλα με άλλη ματιά.  Και φτάνουν οι διακοπές και ελπίζεις να τα’ αφήσεις όλα αυτά πίσω σου! Και αν είσαι τυχερός, τότε οι σαύρες, τα πλατάνια, ακόμη και τα παιδάκια από την κόλαση μοιάζουν απλά μαγικά! Γιατί έτσι είναι το Summer in Greece, μπορεί να γκρινιάζουμε, αλλά like here no where!!!! !!

Δεν βλέπω τίποτα... Δεν ακούω τίποτα!

Γκρινιάζω άρα υπάρχω. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως αν οι γυναίκες (κι εγώ πρώτη και καλύτερη βεβαίως βεβαίως!) διοχετεύαμε όλη την ενέργεια και τον χρόνο που γκρινιάζουμε καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής μας σε κάτι άλλο, θα είχαμε καταφέρει πρώτον να κυβερνάμε κι επίσημα τον κόσμο και δεύτερον να κατοικήσουμε σε ξένους πλανήτες, ώστε να έχουμε περισσότερες επιλογές για τις καλοκαιρινές μας διακοπές κι όχι μόνο. Αυτή την στιγμή θα ήμασταν οι βασίλισσες του ηλιακού μας συστήματος, αν και πάλι η αλήθεια είναι πως πιστεύω πως και σ’ αυτή την περίπτωση θα βρίσκαμε κάτι για να γκρινιάξουμε... Και μην ακούς κανέναν. Η γκρίνια δεν έχει καμία διακριτική γοητεία. Όποιος το είπε αυτό, ήθελε ή να σε πηδήξει ή να σε κάνει να σκάσεις.

Εγώ είμαι η πρώτη και η καλύτερη. Γκρινιάζω πολύ. Κι εγώ λέω στον εαυτό μου ότι η γκρίνια είναι κομμάτι της γοητείας μου, αλλά ξέρω πως δεν πείθω κανέναν. Βέβαια όσο γκρινιάζω, τόσο είμαι αλλεργική στην γκρίνια. Και δυστυχώς δεν έχω διπλωματικούς τρόπους, οπότε αντιδρώ ή με φωνές, ή με βρισιές, ή με σφαλιάρες ή παίρνω τα κουβαδάκια μου και πάω σε άλλη παραλία, για πάντα και χωρίς επιστροφή!

Τώρα που μπήκε το καλοκαίρι και οι σαύρες (βλ. Το προηγούμενο Post «το καλοκαίρι έρχεται... τα μυαλά μου φεύγουν») έχουν βγει απο τις τρύπες τους, το μόνιμο νιαούρισμα που ακούω στ’ αφτιά μου είναι ότι οι άντρες κοιτάζουν μόνο κώλους και βυζιά και ότι το μόνο που τους νοιάζει είναι η εξωτερική εμφάνιση και τα λοιπά και τα λοιπά. Και ότι για να βρεις άντρα την σήμερον ημέρα, πρέπει να είσαι ψιλή, αδύνατη, με στητό κώλο, μεγάλα βυζιά, έξυπνη, επιτυχημένη, ανεξάρτητη, νοικοκυρά, ερωμένη, μάνα και πολλά πολλά άλλα. Εγώ βασικά διαφωνώ. Αν είσαι ψηλή, αδύνατη, με στητό κώλο και μεγάλα βυζιά βρίσκεις αμέσως γκόμενο. Αν είσαι και χαζή ακόμη πιο εύκολα. Τι να κάνουμε, οι άντρες είναι τα πιο απλά πλάσματα στον κόσμο και δεν πρόκειται ν’ αναλύσουν την τρίχα και να την κάνουν τριχιά. Αν τους κάνεις κούκου καλώς. Αν όχι, δεν πρόκειται να το αναλύσουν. Δεν πρόκειται να κοιτάξουν ούτε την επιτυχία σου, ούτε το μυαλό σου, ούτε τα λεφτά σου (εκτός κι αν έχεις πολλαααααα λεφτάααααα, όπου σε αυτή την περίπτωση δεν έχει να κάνει με το φύλο...). Απλά θα ψάξουν να βρουν μία άλλη που να τους κάνει κούκου. Ακόμη κι αν προχωρήσουν μαζί σου, όταν σταματήσει να τους κάνει κούκου μαζί σου, θα βρουν άλλη να τους κάνει. Ή θα φύγουν. Το πρώτο είναι πιο συνηθισμένο, γιατί η αλλαγές δεν είναι και το πιο αγαπημένο των αντρών, οπότε θα κοιτάξουν να συνδιάσουν και τα δύο. Όταν πια τους πιάσεις να ψεύδονται θα κάνουν θεαματική έξοδο.

Τώρα τι τους κάνει κούκου; Αυτό που βλέπουν τα μάτια τους. Μπορεί να τους βοηθήσει και λίγο η ακοή τους αλλά κατεξοχήν αποφασίζουν τα μάτια τους και ο Στρατηγός εκεί κάτω. Πιο πολύ ο Στρατηγός, γι αυτό και τα μάτια τους συνήθως σταματάνε στα βυζιά σου. Κι αν τα βυζιά σου είναι στητά, τότε δεν πας να λες και ν’ αναλύεις και το σύνταγμα της χώρας, απλά δεν σ’ ακούει... Όλα τ’ άλλα προσόντα για τα οποία παλέυεις, όπως το χιούμορ, την μόρφωση, ή την νοικοκυρωσίνη και τα λοιπά και τα λοιπά θ’ αρχίσει να τα εκτιμάει αφού δει τις επιδόσεις σου στο κρεβάτι. Αν τα καταφέρεις εκεί, τότε εκεί σε θέλω μάναμ’!!!! Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα και για τους δυνατούς λύτες! Εκεί θα σου χρειαστούν όλα τα παραπάνω, συν μια δόση πουτανιάς και καπατσοσίνης... Εξάλλου γυναίκα θα πει τσαχπινιά, πουτανιά και ξυράφι μυαλό!!! Το έχει πει και ο Αριστοφάνης!

Το τι κάνει κούκου στον καθένα βέβαια δεν θα το κρίνω εγώ... Περι ορέξεως ουδής λόγος!

Έτσι που λες. Οι άντρες είναι τα πιο απλά πλάσματα σε αυτόν το κόσμο και ζητάνε επίσης πολύ απλά πράγματα. Σεξ, φαί και μπάλα (ή οποιοδήποτε άλλαο πανήλίθιο αντρικό χόμπυ). Αν τους παρέχεις και τα 3 μπορείς να τους έχεις ευτυχισμένους για δικούς σου για πολύ καιρό. Εμείς οι γυναίκες πάλι είμαστε.... Πυρ γυνή και θάλασσα.

Οι άντρες αγαπάνε με τα μάτια και οι γυναίκες με τ’ αφτιά λένε. Αλήθεια κατά 50%. Εκτός κι αν μέσα απο άλλη οπτική γωνία δούμε ότι μία γυναίκα ερωτεύεται τον ήχο μιας Porsche ή το γκλιν γκλον που κάνουν τα γυαλιστερά χρυσά νομίσματα ή το πως ακούγεται το ονομά της όταν την αποκαλούν «Κυρία Προέδρου» για παράδειγμα. Ναι ακόμη και σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι γυναίκες αγαπάνε με τ’ αφτιά. Και με τα χέρια.

Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι αν μας πεις δύο ρομαντικές βλακείες, τονώσεις λιγάκι την μονίμως πεσμένη αυτοπεποιθησή μας, κάνεις και κανά δυο κολπάκια απο αυτά που γράφουν τα γυναικεία περιοδικά, τότε μας έχεις κάνει δικές σου. Εκεί αγαπάμε με τ’ αφτιά. Όταν όμως δεν συμβαίνει αυτό, όταν γνωρίσουμε κάποιον θα τον περάσουμε μέσα απο 40 κύματα μες στο μυαλό μας. Πώς είναι; Χμμμ, το βλέπω θα καραφλιάσει σε λίγα χρόνια. Όλο το λίπος στην κοιλιά το παίρνει. Αυτό μου έλειπε να μείνω χήρα στα 40 μου. Θερίζουν τα εμφράγματα. Χμμμ, μόνο τόσα βγάζει; Καλά έχω τα δικά μου λεφτά, και είμαι ανεξάρτητη, αλλά τι εγώ θα βγάζω όλα τα έξοδα; Κανένα δωράκι δεν θα μου παίρνει; Τι;;; Είναι απο χωριό; Ρε ουστ βλάχε! ... Και άλλα πολλά πολλά τέτοια! Αφού έχουμε απαριθμήσει όλα του τα κουσούρια, στο τέλος σου κάνει ένα κοπλιμέντο και τα ξεχνάς όλα!

Εγώ πάλι ερωτεύομαι με τα μάτια και αγαπάω με τα αφτιά! Τα κάνω όλα και συμφέρω! Τον τελευταίο καιρό βγαίνω με τον Μ. που τον γνώρισα μέσω της δουλειά μου. Μιλούσαμε πάρα πολύ καιρό στο τηλέφωνο χωρίς να έχουμε συναντηθεί ποτέ και όταν πια μου ζήτησε να βγούμε, πριν πια συναντηθούμε, παρ’ ολο που μου άρεσε τρομερά σαν χαρακτήρας, ήμουν σίγουρη, πως αν ήταν έστω και λιγο κάτω από αυτό που είχα φανταστεί, την επόμενη φορά θα ήμουν στο τηλέφωνο πολύ τυπική και αποφασισμένη να μην ξαναψάξω τον έρωτα στον χώρο της δουλειάς! Ευτυχώς για μένα, τα μάτια μου χαρήκανε πολύ όταν βγήκαμε και τώρα χαίρονται τα πάντα μου όταν τον βλέπω. Είναι φανταστικός τύπος και μου ξυπνάει μια μικρούλα δόση ανασφάλειας, έτσι ακριβώς όπως μου αρέσει. Είμαι όμως σίγουρη πως όσο καταπληκτικός τύπος κι αν είναι, αν δεν μου άρεσε οπτικά, δεν θα του έδινα άλλη ευκαιρία, όσα κοπλιμέντα κι αν έκανε, όσα λουλούδια κι αν έστελνε. Τα έχουμε ξαναπεί. Είμαι πεζή και κοιτάζω μόνη τα sixpack, τι να κάνουμε; Εννοείται πως δεν του έχω πει τίποτα για την Ζαργάνα, άσε μην μας λακίσει...

Τελικά, όπως και να το δεις το θέμα, άντρες γυναίκες, άλλοι βλέπουνε, άλλοι ακούνε και άλλοι που απλά κουράστηκαν κάθονται και παρακολουθούνε την ζωή να περνάει γύρω τους. Ας σταματήσουμε να γκρινιάζουμε, καλοκαιράκι είναι, ας βγούμε έξω, ας κοιτάξουμε, ας ακούσουμε, ας μιλήσουμε, ας ερωτευτούμε κι εννοείται πως ... θα χουφτώσουμε! Γιατί καλή η όραση και η ακοή, αλλά η αφή είναι αυτή που κάνει την διαφορά! Κι αν μετά το κορμί σε πιάσει και στην καρδιά σου, τότε it’s just fabulous!!!!! (που λέει και η φίλη μου η Carrie…)

Το καλοκαίρι έρχεται... Τα μυαλά μου φεύγουν...

Αυτό είναι. Μπήκε κι επίσημα το καλοκαίρι! Αν και μέχρι πέρυσι ήμουν φανατική του χειμώνα, φέτος έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Γενικά υφίσταμαι μία μετάλλαξη φέτος και ό,τι κοροϊδευα εννοείται πως το λούζομαι και το ευχαριστιέμαι. Αλλά απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έτσι είμαι. Κάνω δηλώσεις, διαδηλώνω για τις πεποιθήσεις μου κυριολεκτικά και μεταφορικά και μέσα σε 6 μήνες είμαι άλλος άνθρωπος που πιστεύει άλλα πράγματα και μάχεται τα παλιά. Σταθερότης μηδέν. Σε όλους τους τομείς. Το μόνο σταθερό πράγμα πράγμα πάνω μου είναι η ασταθειά μου. Δυο λαλούν και τρεις χορεύουν κοινώς. Ό,τι του φανεί του ΛωλοΣτεφανή. Και άλλες τέτοιες παροιμίες κατά τις οποίες σου λένε εμμέσως πλην σαφώς, ότι την βγάζεις δεν την βγάζεις την δεκαετία, έξω απο τα κάγκελα. Μπορεί εκεί μέσα να είναι και καλύτερα, δεν ξέρεις ποτέ. Όλοι την ημέρα μαστουρωμένος χωρίς να πληρώνεις τίποτα και με τις ευλογίες του κράτους. Δεν ακούγεται κακό...

Το καλοκαίρι λοιπόν δεν μου άρεσε ιδιαίτερα μέχρι πέρυσι, γιατί πρώτον με άγχωνε. Κάτι σαν τα Χριστούγεννα ένα πράγμα. Είναι καλοκαίρι. Πρέπει να πας διακοπές. Πρέπει να περάσεις τέλεια. Πρέπει να μαυρίσεις. Πρέπει να ερωτευτείς. Απ’ όλα τα παραπάνω, μόνο διακοπές πήγαινα. Και σε αυτές δεν πέρναγα και καλά στο τέλος. Ήταν υψηλές οι απαιτήσεις Άρη μου και στο τέλος έτρωγα τα μούτρα μου. Καλά να ερωτευτώ, ούτε που πλησίασα. Το καλοκαίρι των μεγάλων μου ερώτων έτυχε να το περάσω στην Αθήνα, όπου ήταν και το καλυτερό μου. Βέβαια έχουν περάσει αιώνες απο τοτέ, οπότε δεν πιάνεται. Δεν μπορούσα να καταλάβω απο που πηγάζει όλη αυτή η αισιοδοξία και το κέφι όλων των ανθρώπων γύρω μου. Όλο το καλοκαίρι κάνεις οικονομια για να πας μία εβδομάδα διακοπές, όπου πας, εύχεσαι να περάσεις καλά, αλλά συνήθως οι προσδοκίες σου πέφτουν κατά πολύ έξω. Και στο ενδιάμεσο κάνεις σχέδια τα οποία δεν τα πραγματοποιείς. Σαββατοκύριακα, τριήμερα, κοσμικές εξόδους, μίνι εκδρομές, αλλά στο τέλος, μία ο καύσωνας, μία η αύξηση της βενζίνης, μία που πλακώνεσαι με τους κολλητές σου, στο τέλος κάθεσαι στο σπίτι και βλέπεις τις επαναλληψεις του Ρετιρέ. Και αναρωτιέσαι: Τελικά είναι στραβός ο γυαλός, ή στραβά αρμενίζουμε; (είναι η μέρα της παροιμίας σήμερα...)

Εκτός απο τα καλοκαιρινά σχέδια που δεν πραγματοποιούνταν ποτέ υπήρχε και το φαινόμενο της σαύρας. Ναι ναι, της σαύρας. Όπως το καλοκαίρι με τις ζέστες όλες οι σαύρες βγαίνουν απο τις τρύπες του, έτσι και όλα τα μικρά και τα μεγάλα Ξ. που συνήθως τους χειμερινούς μήνες δεν μπορούν να εκφραστούν, λόγω της πολυπλοκότητας και της μαζικότητας των ρούχων, με το που πιάσουν οι πρώτες ζέστες, πετάνε όλα όσα τους βαραίνουν απο πάνω τους και βγαίνουν με τα σορτσάκια τους και τα τριγωνάκια τους να μας κάνουν τα νεύρα σκοινιά. Και αν ανήκεις στην κατηγορία της μίνι μπαλότσας και άνω όπως η αφεντια μου, τότε για τους επόμενους 3 μήνες είναι σαν να έχεις περίοδο κάθε μέρα. Ζηλεύεις και φθονείς τρελά, βρίζεις και καταριέσαι, γιατι πάνω απ’ όλα είσαι γυναίκα κι εννοείται πως η ανασφάλεια σου ανεβαίνει μαζί με τον υδράργυρο, και αρχίζεις να διαδίδεις κάθε είδους φήμη και δοξασίες για την κάθε μικρή Ξ. που γλυκοκοιτάζει το αντικείμενο του πόθου σου. Ακόμη κι αυτές που δεν σε απειλούν τις βρίζεις, γιατί υπάρχουν. Εννοείται, πως αν ήσουν κι εσύ στα κιλά τους, θα κυκλοφορούσες όλη την ημέρα γυμνή, αλλά δεν μιλάμε για εμάς τώρα, αλλά για τα μικρά και τα μεγάλα Ξ. Κοινώς τις σαύρες. Στο τέλος καταλήγεις στην Αιδυψό για λουτρά μαζί με τα ΚΑΠΗ του Αιγαλέω, όπου εκεί δίπλα στις γιαγιάδες απλά δείχνεις σαν δροσοσταλιδα. Γιατί ως γνωστόν, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος...

Μέσα στο πλαίσιο της μεταλλαξής μου, φέτος άρχισα να έχω και διαφορετική στάση απέναντι στο καλοκαίρι. Υποτίθεται βέβαια ότι μεγαλώνω, σοβαρεύω και αλλάζω προτεραιότητες. Μπααααα.... Κολοκύθια. Υποθέτω πως επιτέλους τώρα μετά απο 6 χρόνια που οι Ταυροι βγήκαμε απο τον ανάδρομο Ερμή άλλαξε η διαθεσή μας. Φέτος δεν θέλω να κάνω σχέδια. Δεν κανονίζω διακοπές. Αν και έχω μία εξαναγκαστική διαταραχή με την οργάνωση, νομίζω πως θα τα καταφέρω. Θέλω ν’ ακολουθήσω απλά την διαθεσή μου και την παρέα μου. Τι κι αν προκύψει και δεν πάω πουθενά; Σιγά τα ωα... Θα κάνω διακοπές στην Αθήνα. Εδώ άλλοι πληρώνουν ένα σκασμό λεφτά για να έρθουν εδώ, κι εγώ θα παραπονιέμαι; Η Ανάβυσσος και το Σούνιο κοντά είναι, το αμαξάκι μου το έχω, κι αν ακόμη δεν έχω παρέα, παίρνω το βιβλιαράκι μου και το mp3 μου και το παίζω ελεύθερη και ωραία (και πολιορκημένη εννίοτε!).

Ακόμη και τα Ξ. για κάποιο λόγο δεν μ’ ενοχλούν τόσο φέτος. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι πια έχουν αλλάξει και τα γούστα μου στην επιλογή της παραλίας και της νυχτερινής ζωής, αλλά και πάλι, σαν κάτι να έχει αλλάξει. Μην είναι που φέτος είναι η χρονιά μου, μην είναι πως σκέφτομαι ότι μπορώ να κατακτήσω έναν άντρα και με το μυαλό μου, μην είναι που βρήκα μια άκρη και μπορώ να εφοδιαστώ με πολλά roofies οπότε μπορώ ανα πάσα στιγμή να ναρκώσω το αντικείμενο του πόθου μου και να περάσουμε καλά, θα σε γελάσω. Το σίγουρο είναι ότι κάτι έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Εκτός αυτού, ξέρω πως αν ζηλέψω καμία τόσο πολύ, μπορώ απλά να την φωτογραφίσω και μετά την κράξω μέσα απο το blog μου. Αξιοπρεπές όχι, ευεργετικό ΝΑΙ!

Τα Ξ. δεν μ' ενοχλούν πια και για άλλο λόγο.  Η αλήθεια είναι ότι έχω εστιάσει το βλέμα μου στα αρσενικά Ξ. με τους γραμωμένους κοιλιακούς και το ωραίο μαύρισμα. Και δεν ντρέπομαι καθόλου να παραδεχτώ πως ναι, ξερογλύφομαι στην παραλία όταν περνάει το μελαχρινό αρσενικό με six pack. Εγώ το έχω πει. Ο άντρας των ονείρων μου πρέπει να είναι πανέμορφος, να έχει τουπέ, να έχει πρόβλημα με την δέσμευση, να είναι εγωιστής και γενικά να μου κάνει την ζωή δύσκολη. Ναι μου αρέσουν τα δύσκολα, και είμαι τόσο ρηχή όσο δεν παει άλλο, αλλά τι να κάνουμε; Και ο Π. κάπως έτσι είναι, με την διαφορά ότι συνδιάζει και μυαλό, χιούμορ και ότι μαζί τους είμαι απόλυτα ο εαυτός μου, αλλά που θα πάει κάποια στιγμή θα ξεστραβωθεί και θα δει. Βέβαια και να μην δει, ένα roofies δρόμος είναι μέχρι την καρδιά του. Έτσι κι αλλιώς μια δεκαετία μου μένει έξω απο τα κάγκελα, τουλάχιστον να την ευχαριστηθώ όπως της αρμόζει!

Λοιπόν, επίσημα ξεκινάει σήμερα κι αυτό το καλοκαίρι. Εγώ σας εύχομαι λοιπόν φέτος να περάσετε όλοι όπως εσείς νομίζετε καλύτερα, να ερωτευτείτε, να αγαπηθείτε, να γ@@@@@@ (με την καλή έννοια πάντα), να διασκεδάσετε, να ταξιδέψετε, να πιείτε, να μεθύσετε, να δοκιμάσετε νέες γεύσεις και νέες εμπειρίες και να κάνετε όλα αυτά που ίσως να μην έκανα ούτε κι εγώ! Και μην ξεχνάτε:

ΟΧΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΟΧΙ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑ ΑΚΤΕΣ

Για να τις χαιρόμαστε μαζί και αυτό το καλοκαίρι!

Και να με διαβάζετε, εεεεεε?

Στην Νάξο.. με λογοτεχνική διάθεση

Πάει κι αυτό. Περιμέναμε 1 μήνα και κάτι να φύγουμε για την Νάξο, φύγαμε, περάσαμε υπέροχα και τώρα τι;;; Τώρα αναπολώ την θάλασσα, τα κοκτέιλ στην παραλία, το ηλιοβασίλεμα, το χουζούρεμα, τον Μάνο τον κούκλο, το πιο νόστιμο φαγητό πάνω στην παραλία και μουδιάζω ολόκληρη. Και θέλω να κανονίσω την επόμενη εξορμησή μου σε ένα μέρος μαγικό κι ονειρεμένο, αλλά δυσκολεύουν τα πράγματα. Το πορτοφόλι μου αρχικά περιέχει μόνο αποδείξεις απο παπούτσια - σήμερα για παράδειγμα μεταξύ μελαγχολίας κι expense reports, χτύπησα 7 ζευγάρια απο την Αμερική, γιατί είχα κάτι ελλειψούλες κι ένα μεγάλο κενό να καλύψω – στην ντουλάπα μου και την καρδιά μου – κι ακόμη κι αν παρακάμψουμε κι αυτό, λιγάκι δυσκολεύομαι στην εύρεση της κατάλληλης παρέας. Η αλήθεια είναι ότι είμαι κι εγώ περίεργη όμως. Στα όριας της ξυνίλας περίεργη. Όπως θα έλεγε και ο φίλος μου ο Α. χρειάζομαι ένα αρσενικό να με κάνει να βελάζω και να σταματήσω να γκρινιάζω.

Στην Νάξο ξεκίνησα να διαβάζω «το Νησί» της Victoria Hislop. Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι απο τα καλύτερα – αν όχι το καλύτερο – βιβλία που έχω διαβάσει. Έχει καιρό να με συνεπάρει ιστορία και γραφή τόσο πολύ. Και μεταξύ Sex on the Beach, βιβλίου και οφθαλμόλουτρου στην παραλία, άρχισα να έχω τις πρώτες επιρροές και τις πρώτες αμφιβολίες για την συγγραφική μου ικανότητα. Ναι η αλήθεια είναι ότι δεν κάνω για λογοτέχνης, δεν έχω τον λόγο και το ταλέντο, αλλά είπα να δοκιμάσω να περιγράψω αυτό το τριήμερο σαν να ήμουν τουλάχιστον βαπτισμένη κι επίσημα συγγραφέας. Ξέρω ότι δεν μου πάει αλλά για να δούμε... (παρακαλώ τα γέλια και τα σχολιά σας στο τέλος)

...............................................................................................

Το ταξίδι που με τόση λαχτάρα αδυμονούσα δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Παρ’ όλο που ένα γλυκό προαίσθημα, ένα κύμα αισιοδοξίας κατέκλειζε όλο μου το κορμί, ο σκοτεινιασμένος ουρανός με τα αραιά σύννεφα σ’ όλο τον Πειραιώτικο ουρανό δεν με βοηθούσε να απολαύσω την φυγή μου προς την αγαπημένο μου προορισμό. Νάξος. Η βασίλισσα των Κυκλάδων. Πέρυσι την ίδια εποχή είχα βρεθεί πάλι για 3 ημέρες με αγαπημένες φίλες και απο τότε το νησί απέκτησε μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Δεν υπήρχε ούτε η παραμικρή περίπτωση κι αυτόν τον χρόνο, να μην βρεθώ στα στενά της, στις πανέμορφες παραλίες της, στις πεντανόστιμες λιχουδιές της και γιατί όχι και στους πανέμορφους ψηλούς Ναξιώτες της. Η παλικαρίσια ομορφιά αυτών των αντρών είχε μείνει τυπωμένη στην μνήμη μου κι ανυπομονούσα να βρεθώ ξανά κοντά τους.

(Εδώ θα μπορούσα να το γυρίσω σε άρλεκιν, αλλά λέω να συμμαζευτώ λιγάκι... Πάντως τα λέω ωραία τελικά! Χι χι χι )

Το ταξίδι ήταν γρήγορο και ξεκούραστο. Κάθε λεπτό που περνούσε με έφερνε πιο κοντά σε αυτό που λαχταρούσα πιο πολύ τον τελευταίο καιρό. Την επίσημη έναρξη του καλοκαιριού. Ενός καλοκαιριού που έμελε να ήταν το καλυτερό μου. Ήμουν σίγουρη γι αυτό. Δεν θ’ άφηνα τίποτα να χαλάσει την αισιοδοξία μου και το κέφι μου. Θ’ άφηνα πίσω ανθρώπους και καταστάσεις που με πονέσανε, και θ’ αποκτούσα νέες αναμνήσεις σε συνδιασμό με ανθρώπους που θα δίνανε στην ζωή μου, νέο νόημα και νέα οπτική.

Δυστυχώς η πρώτη μέρα δοκίμασε τις αντοχές μας στο κρύο, αφού ο ήλιος παρ’ όλο έκανε την εμφανισή του, οι θερμοκρασία παρέμενε χαμηλή μαζί με την διαθεσή μας, αφού δεν καταφέραμε ν’ απολαύσουμε τα πεντακάθαρα και κρυστάλλινα νερά της Νάξου. Αυτό βέβαια άλλαξε το βράδυ και μετά απο ένα καλό γεύμα με τοπικές λιχουδιές και αφθονη Ναξιώτικη ρακή, ξεκινήσαμε για μία εξόρμηση στην νυχτερινή ζωή του νησιού.

Η βραδιά έμελε να ήταν ξεχωριστή. Το κέφι μας σε συνδιασμό με το αλκοολ που έρεε συνεχώς στα ποτήρια μας και την παρέα απο την μεγαλούπολη που έτυχε να συναντήσουμε εκεί, μας απογείωσε και μας έκανε επίκεντρο του μαγαζιού. Εκεί λοιπόν σε μία γωνία, παρατήρησα τα πιο όμορφα καστανά μάτια του κόσμου. Ένας μελαχρινός άντρας, με καστανά μάτια, καθάριο βλέμα και ανοιχτούς ώμους με παρατηρούσε. Δεν άργησα να καταλάβω, ότι αυτό το τριήμερο θα ήταν πράγματι ξεχωριστό και αυτός ο άντρας θα ήταν ο καταλυτικός παράγοντας για να γίνει αυτό...

...........................................................................................

Νομίζω ότι αυτό ήταν αρκετό για να δούμε πως θα ήταν αν έγγραφα σαν κλασική συγγραφέας. Δεν λέω, δεν είναι άσχημο και η αλήθεια είναι ότι σε βοηθάει η ροή να γεμίζεις πιο εύκολα σελίδες. Σίγουρα όμς δεν μοιάζει με Φανταστική Ζαργάνα. Πιο πολύ με Μαντάμ Σουσού στο πιο σύγχρονο, που και πάλι δεν το λέω υποτιμητικά, απλά δεν είναι του τύπου μου.

Και για όσους οι οποίοι ίσως θέλουν να μάθουν τι έγινε σε αυτό το ταξίδι με απλά λόγια (κι όχι λογοτεχνικά), σας παραθέτω τα εξής:

Πέρυσι πήγα με τις κολλητές μου στην Νάξο και ξετρελάθηκα. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην πάω και φέτος. Το τριήμερο του Αγ. Πνεύματος είναι πάντα το καλύτερο τριήμερο κάθε καλοκαιριού και φέτος που είπε ο αστρολόγος μου, ότι θα γίνει χαμός απο γκομενάκια κι έρωτες, δεν υπήρχε περίπτωση να μείνω στην Αθήνα. Εκτός αυτού, θυμόμουν ότι το νησί έπηζε στα τρελά αγόρια κι εννοείται ότι φέτος έφευγα με τον χειρότερο των σκοπών. Με την καλή έννοια...

Λοιπόν το τριήμερο είχε ήλιο, αν κι ένα μπάνιο καταφέραμε να κάνουμε μόνο (εγώ μπορεί να είμαι θερμή γυναίκα κατ’ εξοχήν, αλλά στην θάλασσα βουτάω τον Ιούλιο!!!), πολύ φαγητό (αχ, τι φαγητό ήταν αυτό), πολλές ξάπλες (πρόσθεσα κι ένα εκατοστό στην περιφερειά μου βεβαίως βεβαίως), πολλά ξύδια (πολλά όμως! Η μπάκα του μπεκρή έχει μείνει εκεί και με κοιτάζει και λιώνω στο γυμναστήριο τώρα για να την ρίξω!) κι εννοείται τον Μάνο! Ο Μάνος είναι το τρελό αγόρι μου γι αυτό το τριήμερο, ο λόγος για να ξαναπάω στην Νάξο!!! Κοινώς αυτό το τριήμερο τα είχε όλα! Κι όχι μόνο τα είχε όλα, είχε τα καλύτερα των όλων!

Γι αυτό κορίτσια κι αγόρια συγκροτηθείτε και φύγαμε για Νάξο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Λοιπόν, άντε, ποιος θ’ ακολουθήσει; Αν, μη τι άλλο, ένα ΣΚ με την Φανταστική Ζαργάνα, είναι ένα απο τα 50 πράγματα που πρέπει να έχεις κάνει μέχρι τα 50 σου... Κι αυτό είναι εγγύηση!

Age: 30 - 40. Welcome to my box darling!

32 και μία εβδομάδα. Πρίν μία εβδομάδα, ήταν η πιο αγαπημένη μέρα του χρόνου, τα γενεθλιά μου (εννοείται πως είναι η αγαπημένη μου μέρα, γιατί όλοι ασχολούνται μαζί μου) κι έκλεισα τα περήφανα 32. Και ενώ όλοι και όλες πια κρύβουν χρόνια, εγώ τα διατυμπανίζω. Δεν λέω να μεγαλώσω καθόλου, ό,τι και να λένε τα νούμερα.

Δεν λέω, υποτίθεται ότι σοβαρεύω, αλλά ακόμη δεν αισθάνομαι ενήλικας. Πιο ενήλικας αισθανόμουν στα 18 μου. Από τότε που μπήκα στην δεκαετία των 30, σαν να έγινε κάτι κι έγινα πιο τολμηρή. Σαν να ξεκινάει η ζωή μου τώρα. Και βλέπω τον κόσμο να προχωράει δίπλα μου, να κάνει δεσμούς, οικογένειες, παιδιά κι εγώ ακόμη δεν έχω καταφέρει να δω τον εαυτό μου εκεί.

Εννοείται, πως δεν έχω επιστρέψει στην εποχή του μεγάλου Ξ (εκ του ξέκωλου βεβαίως βεβαίως), αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό ακόμη βουτηγμένη στα σοβαρά. Τα βράδια πριν κοιμηθώ, φαντάζομαι ταξίδια, νέες γνωριμίες και περιπέτειες, ούτε γάμους, ούτε παιδιά, ούτε γκόμενους. Εντάξει γκόμενους σκέφτομαι, αλλά όχι με την καλή έννοια. Με την πορνογραφική εννοείται. Επίσης ονειρεύομαι ότι είμαι σούπερ ηρωίδα και κατατροπώνω όλους τους εχθρούς μου. Μία η Storm, μία η Phoenix, μέχρι και Cat Woman με έχω δει, αλλά αυτό ήταν σε εποχή οίστρου οπότε δεν πιάνεται. Και καταστρώνω σχέδια πώς θα μπω στα παρασκήνια της συναυλίας των Aerosmith, θα γνωρίσω τον Steve Tyler και θα φύγω μαζί του ως groupie ή πώς θα καταφέρω να φτιάξω την απόλυτη νερόμπομπα για να την ρίξω στην μούρη της Rhianna. Καμιά φορά όταν πηγαίνει το μυαλό μου στα οικονομικά μου και στο γεγονός ότι μόνο το Λόττο με σώζει, μόλις αρχίζω να ακούω την φωνή της μαμάς μου να λέει τα κλασικά δικά της, απλά αλλάζω πλευρό και γυρίζω πίσω στα δικά μου. Wonder woman VS Rhianna. Ποια θα κερδίσει;

Η φίλη μου η Κ. Τώρα έκλεισε τα 35 και δεν την βλέπω στα πολύ πάνω της. Και δεν ξέρω αν είναι για τα 35, αν είναι για όλα αυτά που νομίζει ότι χάνει ή για κάτι άλλο. Και παρ’ ολο που αυτό το κορίτσι το θαυμάζω και το λατρεύω για όλα αυτά που έχει καταφέρει να κάνει και όλα αυτά που είναι, θέλω να πάω να της δώσω δυο σφαλιάρες να έρθει το κεφάλι στα ίσια της. Γιατί βαρέθηκα να βλέπω μόνο γυναίκες να περνάνε την κρίση των 35, ενώ οι άντρες στα 35 να αναγεννιούνται! Τα 35 είναι τα νέα 25. Είμαστε πιο όμορφες απο ποτέ, πιο δυναμικές, πιο δραστήριες και πιο σεξουαλικές απο κάθε άλλη ηλικία! Και υπάρχουν γυναίκες εκεί έξω που με το που μπαίνουν στα 30 αρχίζουν ν’ αγχώνονται! Μα τώρα αρχίζουν τα καλά. Μετά τα 32 δε, ακόμη τα καλύτερα!

• Σταματάνε να σε πρήζουν οι δικοί σου για το θέμα του γάμου. Όσο να’ ναι τους έχεις πάρει τον αέρα, ή έχουν απελπιστεί τελείως και έχουν καταθέσει τα όπλα (αυτά μόνο στην Ελλάδα βέβαια!!!).

• Επιτέλους σταματάς να είσαι η μικρότερη και η ηλιθιότερη της παρέας και ανεβαίνεις κατηγορία.

• Μπορείς να χτυπήσεις γκομενάκι απο 25 μέχρι 45 χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό.

• Επιτέλους αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι γίνεται με το σεξ. Κι ας λένε ότι θέλουν. Οι γυναίκες αρχίζουν να παίρνουν μυρωδιά τι γίνεται μετά τα 30.... Επιστημονικά αποδεδειγμένα οι μεγαλύτεροι και οι καλύτεροι οργασμοί έρχονται μετά τα 30!

• Μπορείς να θυμηθείς και να ζήσεις ταυτόχρονα σε όλο τους τους το μεγαλείο 3 ολόκληρες δεκαετίες, ό,τι και να σημαίνει αυτό. Μουσική, μόδα, τάσεις, νοοτροπίες, τα πάντα. Και για όλα μπορείς να έχεις άποψη.

• Επιτέλους ξέρεις τι θέλεις. Και δεν ντρέπεσαι να το παραδεχτείς. Είσαι γκέι; Το δηλώνεις. Δεν θες να παντρευτείς; Το δηλώνεις; Θες να κάνεις μόνη σου παιδί; Το κάνεις. Θες να πάρεις τον γκέι φίλο σου;  Το κάνεις; (με ή χωρίς την εγκρισή του),  Θες να ξυπνήσεις την τσούλα που έχεις μέσα σου;  Βουρ! Και τώρα που ξέρεις τι θέλεις, απλά οργανώνεσαι και προχωράς.

Εντάξει δεν λέω, έτυχε τώρα να είμαι σε πολύ καλή φάση και τα βλέπω όλα θετικά. Ετοιμάζω ταξίδια, κάνω γνωριμίες, ερωτεύομαι, χωρίζω, γελάω, κλαίω, τα κάνω όλα σε όλο τους το μεγαλείο και σε όλη τους την υπερβολή. Και δεν ξέρω πως θα είμαι στα 35, η αλήθεια είναι αυτή. Έπαψα να κοιτάζω τόσο μακρία, είπα έτσι για αλλαγή, ν’ αφεθώ και να το απολαύσω. Είτε μου βγει σε ένα υπέροχο ταξίδι είτε ένα μεγάλο αγγούρι. Που και πάλι, τα πάντα είναι θέμα οπτικής. Γιατί ώς γνωστόν άλλοι το τρώνε το δροσίζονται κι άλλοι το τρώνε και ζορίζονται. Και πάνω απ’ όλα «Σφύριξε χαρούμενα μπορεις, σφσφσφσφδσδφ, δες την θετική πλευρά της ζωής, σφσφσφσφδσδφ»...

Τελικά είναι του Κουτρούλη ο γάμος;

12 ημέρες. 12 ημέρες έχω ν’ ανανεώσω το blog. Ήτανε δύσκολες ημέρες βέβαια, και παρ’ όλο που ο Στέργιος με ρώταγε συνέχεια, γιατί δεν ανέβαζα το δικό μου επαναστατικο μανιφέστο On line, εγώ προτίμησα για πρώτη φορά στην ζωή μου να σιωπήσω. Διαδυκτιακά δηλαδή, γιατί στην πραγματικότητα δεν σταμάτησα να μιλάω, να βρίζω και να στέλνω κατάρες. Αλλά επειδή οι δικές μου απόψεις μπορεί να προκαλέσουν ανάμεικτα συναισθήματα προτίμησα να κάνω την κότα. Για πρώτη φορά και τελευταία φορά όμως. Όχι που θα κάνω την κότα, που δεν θα μιλήσω. Γιατί κότα γίνομαι πολύ εύκολα (ο Π. ξέρει καλύτερα απ’ όλους), απλά δεν σταματάω να μιλάω ποτέ. Ποτέ όμως.

Και μετά απο ένα ολιγοήμερο διάλειμα και πάλι κοντά σας.

Λατρεύω αυτήν την εποχή. Γιατί είμαστε πάνω στην αλλαγή και ως γνωστόν εγώ λατρεύω τις αλλαγές. Μπαίνει το καλοκαίρι και ανανεώνομαι πλήρως. Είμαι απλά σε μια γλυκιά αναμονή. Δεν μ’ ενοχλεί η ζέστη, ο κόσμος, η εποχή, τίποτα. Είναι αποδεδειγμένα η εποχή που γκρινιάζω λιγότερο. Αυτό που λίγο μου τη σπάει είναι η εποχή που αρχίζουν οι γάμοι. Μου την δίνουνε οι γάμοι, που θα έλεγε και ο Στρουμφο-Γκρινιάρης!

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι εγώ με τον γάμο δεν έχω και την καλύτερη των σχέσεων. Με τον θεσμό τώρα πάμε να τα βρούμε σιγά σιγά, με το πανυγηράκι δε, νομίζω ότι χρειάζονται ακόμη χρόνια έντονων και εξαντλητικών διαπραγματεύσεων μέχρι να φτάσουμε σε μία συμβιβαστική λύση. Γενικά το σκηνικό, εκκλησίες, παπάδες, γαμπροί, σόγια, κλαρίνα, δεξιώσεις και τέτοια δεν είναι του χαρακτήρα μου. Γενικά ξέρω ότι τα τελευταία άτομα για τα οποία γίνεται ένας γάμος είναι το ζευγάρι. Πήγα και μία φορά πριν απο χρόνια δοκίμασα και 5 νυφικά με έναν φίλο μου και μου έφυγε η καούρα. Και σιγά τα ωα! Μεγαλύτερη έξαψη αισθάνθηκα όταν δοκίμασα ένα ζευγάρι πανέμορφα και πανάκριβα Jimmy Choo στο Παρίσι. Ακόμη είμαι επαναστάτρια σε αυτά. Δεν ξέρω αν ποτέ τύχει και παντρευτώ πόσο απελπισμένη θα είμαι και τι υποχωρήσεις θα κάνω. Ό,τι έχω κοροϊδέψει το έχω λουστεί οπότε αποφεύγω να κάνω δηλώσεις.

Έχω πει και ξαναλέω πως ένας απο τους σοβαρότερους λόγους για να παντρευτείς είναι να πάρεις δάνειο και βέβαια να κάνεις bachelor party. Εγώ βασικά προτιμώ το δεύτερο, γιατί με τα λεφτά, η σχέση που έχω είναι ότι ξέρω μόνο να τα ξοδεύω οπότε το βλέπω το σπίτι να μου το παίρνει η τράπεζα. Ενώ ένα καλό bachelor δεν σε απογοητεύει ποτέ. Και μιλάμε για bachelor, όχι αυτές τις αηδίες που κάνουν και πάνε στα μπουζούκια και βλέπουν τον Βέρτη και ουρλιάζουν! Το σωστό bachelor πρέπει να διαρκεί τουλάχιστον 24 ώρες και πρέπει μετά ή να μην θυμάσαι ή να θέλεις να ξεχάσεις. Αυτά τα δύο στοιχεία αποτελούν το σωστό bachelor party. Ιδανικά επίσης το bachelor περιλαμβάνει πολύ αλκοολ, λίγα ναρκωτικά, πολλά ουρλιαχτά, πολλούς άντρες, πολύ χορό, πολλά τηλέφωνα και πολλές πολλές ενοχοποιητικές φωτογραφίες. Θεωρητικά ό,τι γίνει εκείνη την βραδιά, γίνεται μόνο για μία φορά και μένει εκεί. Το μόνο που πρέπει να προσέχεις είναι αν είσαι γυναίκα, και γνωρίσεις κανέναν μαύρο χορευτή, να πάρεις προφυλάξεις. Μην την πατήσεις σαν την φίλη και πρότυπο Λαρισσαία που δεν μπορούσε να καλύψει τ’ ακάλυπτα μετά... Αυτά είναι!!!

Ναι, το παραδέχομα λοιπόν, έχω φανταστεί κι εγώ σαν κοριτσάκι τον δικό μου γάμο. Και τους δύο γάμους μου βασικά. Γιατί ξέρω ότι θα κάνω δύο.

Ο πρώτος μου γάμος και ο ιδανικός θα γίνει του χρόνου το καλοκαίρι. Τότε θα πάω στο Las Vegas. Εκεί το σχέδιο και όνειρο είναι το εξής. Πάω, παίζω, κερδίζω (ή χάνω δεν με νοιάζει ιδιαίτερα), πίνω πίνω πίνω, φωνάζω «Who wants to get married??? Complications FREE!!!”, βρίσκω τρελο αμερικανάκι πιπίνι με six pack μεθυσμένο εννοείται, πάω σε τρομερό και φοβερό chapel μας παντρεύει ιδανικά ο Elvis ή ο Captain Kerk, πίνουμε πίνουμε πίνουμε, κάνουμε σεξ, ξανακάνουμε σεξ (αν τα καταφέρει ο γαμπρός βέβαια μετά απο τόσο αλκοολ!), ξυπνάμε το πρωί, ξανακάνουμε σεξ, πάμε κάνουμε μία ακύρωση με 300 δολάρια και περνάω ένα τέλειο ΣΚ. Επιστρέφω με τον τίτλο της παντρεμένης, της ζωντοχήρας επίσης κι αν έχω κερδίσει και στο καζίνο με τον τίτλο της κερδισμένης! Τι καλύτερο σουβενίρ απο το Vegas? Και δεν ξεχνάω ποτέ πως What happens in Vegas stays in Vegas!

Το δεύτερο σενάριο περιλαμβάνει ανα καιρούς και πραγματικά πρόσωπα. Για μία στιγμή βέβαια, αλλά ναι, περιλαμβάνει αληθινά πρόσωπα. Εννοείται πως εκκλησία δεν έχει. Έχει όμως Δήμαρχο. Και περίεργο δήμαρχο. Ξέρω γω, καποιον που σου μένει. Για παράδειγμα δεν θα ήταν ωραίο να σε παντρέψει ο Φασούλας που είναι 2,5 μέτρα; Γαμάτο! Επίσης δεν περιλαμβάνει σόγια. Μάλλον περιλαμβάνει τους πολύ αγαπημένους. Δηλαδή γονείς και 5 ξαδέλφια. Μέχρι εκεί. Και χωρίς παιδάκια να τρέχουν και παρανυφάκια που γκρινιάζουν. Είναι καλοκαίρι, γίνεται σε παραλία, με casual ρούχα και μαγιώ. Με ζωντανή μουσική απο τους Locomondo και τους Matisse. Χωρίς κλαρίνα, χωρίς λαϊκά, χωρίς ερωτικά κομμάτια. Κι αν ένα κομμάτι θα ήθελα να παίζει όταν κάνω είσοδο με τον αγαπημένο μου στο πάρτυ (εντάξει είπαμε ο γάμος μου είναι, εννοείται πως θέλω τα φώτα πάνω μου, εξάλλου μόνο γι αυτό το κάνω!!!) είναι το Living on a Prayer των Bon Jovi. Ούτε Πρωτοψάλτη, ούτε Michael Bolton ούτε τέτοια κλισέ! Και δεν έχει φαγητά και τέτοια. Κανένα σουβλάκι απο barbeque και πολύ αλκοολ! Και διασκέδαση για όλους. Ενα πάρτυ. Μόνο για μένα και για τον καλό μου. Όπως μόνο σ’εμάς θ’ αρέσει. Έτσι, σαν διαφήμιση της Amstel.

Μου αρέσει τόσο πολύ αυτή η εποχή, αλλά όλοι αυτοί οι γάμοι μου φέρνουν τέτοιες σκέψεις και μου χαλάνε την διάθεση. Κι έχουμε και όλες τις θειάδες που σε πιάνουν στους γάμους και σου λένε «Και στα δικά σου κορίτσι μου». Και λες απο μέσα σου. «Δεν θα σε πετύχω σε καμιά κηδεία, την ίδια ευχή θα σου δώσω!». Αυτή η εποχή είναι να χαιρόμαστε ο ένας τον άλλο, να φλερτάρουμε να κάνουμε αχαλίνωτο σεξ και να κάνουμε σχέσεις που θέλουμε να ξεχάσουμε! Δεν μπορώ να σκέφτομαι γάμους, κουμπάρους και προικο-σέντονα! Μπορεί να κλείνω τα 32 αύριο, αλλά αισθάνομαι τόσο μακριά απο αυτά! Όσο όμως κι αν τα βρίζω και τα κοροϊδεύω, στο τέλος της ημέρας ξέρω πως με τον κατάλληλο, όχι μόνο θα απολαμβάνω όλα αυτά που μισώ, αλλά θα ζητάω και παραπάνω! Στο κάτω κάτω αυτό δεν είναι ο έρωτας; Κι άσε εμάς τους επαναστάτες χωρίς αιτία να λέμε ό,τι θέλουμε... Κι αν δεν βρεθεί, δεν θα κάτσω να σκάσω, το Vegas να’ ναι καλά!!!