ΣΕΞ (Συμβάντα Ερωτικού Ξενερώματος) in a man’s world…

Ααααα, δεν μπορώ να πω οι άντρες φίλοι και αναγνωστες μου σκοτώθηκαν να με εξυπηρετήσουν και να με βοηθήσουν να ολοκληρώσω κι αυτό το post! Απο την ώρα που δημιοσιεύτηκε το προηγούμενο και ζήτησα να μου στείλουν τις ιστορίες τους ώστε να πω και την δική τους εκδοχή για τα Συμβάντα Ερωτικού Ξενερώματος, ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Τίποτα...

Έστυψα κι εγώ το μυαλό μου προσπαθώντας να θυμηθώ τις καλύτερες ιστορίες που μου έχουν διηγηθεί κι όπου είχα κενά έπαιρνα τηλέφωνο. Και όταν ανέφερα το γεγονός ότι θέλω να χρησιμοποιήσω την ιστορία για το μπλογκ μου ανώνυμα εννοείται, όλων λυνόντουσαν οι γλώσσες και μπίρι μπίρι μπίρι δεν λέγανε να σταματήσουν. Τελικά τα 15 λεπτά της διασημότητας που αναλογούν σε όλους εξαντλήθηκαν για τους φίλους μου και συνεντευξιαζομενούς μου. Απ’ όλη την εμπειρία αυτή έχω να σημειώσω δύο πράγματα. Πρώτον ότι οι φίλοι μου είναι μεγάλα ψώνια και δεύτερον ότι τελικά όσο αφορά το σεξ δεν έχει σημασία το φύλο, αλλά «αν το’ χεις ή όχι». Και οι παρακάτω περιπτώσεις σίγουρα δεν το έχουν...

Όταν η Κατίνα Παξινού συναντά την Μιμή Ντενίση

Σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα των αντρών φίλων μου, καταλαβαίνουν πότε και πώς μία γυναίκα προσποιείται στο σεξ. Επίσης ισχυρίζονται ότι το γεγονός ότι θέλουν και τους ενδιαφέρει να ικανοποιήσουν την γυναίκα κατά την διάρκεια του σεξ, δεν είναι αστικός μύθος. Ότι εκτός απο την πάρτη τους σκέφτονται και το άλλο άτομο (ή δύο ή τρία ανάλογα) που είναι στο κρεβάτι (ψυγείο, πάτωμα, αυτοκίνητο κτλ) μαζί τους. Όταν λοιπόν εμείς οι γυναίκες για τον Α ή Β λόγο αρχίζουμε το ρεσιτάλ ερμηνείας, ίσως θα πρέπει να γίνουμε λίγο πιο προσεκτικές. Τα επιφωνήματα «με πεθαίνεις», «τι μου κάνεις μάνα μου», «έλα παιχταρά μου» και άλλα τέτοια, θεωρούνται κλασικό μονόπρακτο απο την σχολή της Μιμή Ντενίση και απορρίπτονται δια ροπάλου. Επίσης υαχές και κραυγές άνω των 5 ντεσιμπέλ θεωρούνται υποψήφια όχι για όσκαρ αλλά για το χρυσό βατόμουρο. Σύμφωνα πάντα με τους άντρες φίλους μου, μπορούν να διακρίνουν και να εντοπίσουν τις ερμηνευτικές δυνατατότητες τις εκάστοτε γαμήσιμης συντρόφου και στην περίπτωση αυτή, ξενερώνουν τόσο που δεν τους ενδιαφέρει πια να την ικανοποιήσουν και πάνε πάνω κάτω μέχρι να τελείωσουν. Εμ, πέστα Χρυσόστομε! Έτσι λύνεται λοιπόν το μυστήριο του παρτάκια εραστή. Προσποιείσαι εσύ; Κι εγώ χέστηκα! Θα κουνιέμαι πάνω κάτω και τέρμα. Αν κουνιέσαι πάνω κάτω ρε φίλε πως θέλεις να μην προποιηθώ; Φαύλος κύκλος... Τελικά ο παρτάκιας φέρνει την προσποίηση, ή προσποίηση τον παρτάκια; 

Το μικρόφωνο της Αλίκης

Όλοι μα όλοι οι φίλοι μου είχαν να μου πουν μία ιστορία κι επίσης να μου δώσουν οδηγίες και επεξηγήσεις για το τι ορίζει και τι σημαίνει να κάνεις το τέλειο ... πως να το πω τώρα να μην μας φάει και η λογοκρισία... το τέλειο στοματικό σέξ (τσιμπούκι δηλαδή, αλλά τέλος πάντων). Αναφέρθηκανε στο γεγονός ότι το το εργαλείο τους δεν είναι μικρόφωνο ωστε να τραγουδάνε μπροστά σε αυτό, επίσης δεν είναι βόας δεν είναι κροταλίας (θα θέλανε βασικά αλλά που τέτοια τύχη!) για να τους φάει, δεν είναι χειρουργικό σωληνάκι ώστε να του κάνουν αναρόφηση και τέλος είναι ο καλυτερός μας φίλος, που αν του φερθούμε σωστά τότε μας περιμένει η καλύτερη έκπληξη (εεεεεεεεεε?????)! Επίσης απαγορεύεται δια ροπάλου να το βαφτίζουμε (αυτό είναι μοναδικό προνόμιο του ιδιοκτήτη) και να το χρησιμοποιούμε σαν μπεγλέρι τις ώρες της μεγάλης βαρεμάρας (επίσης αυτό είναι προνόμιο μόνο του ιδιοκτήτη). Η συμβουλή που μου δώσανε όλοι είναι: «Να βλέπετε τσόντες, πολλές τσόντες μήπως μάθετε και τίποτα απο τους επαγγελματίες!!!!» . Προτεινόμενη ταινία: Το βαθύ λαρύγγι. Αντε στην υγειά μας!

Τα παιδιά του Πειραιά

Κι όχι μόνο. Θα θέλα να’ χα κι ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά που έλεγε και η Μελίνα. Η Ελλάδα κι όχι μόνο είναι πια ένα μεγάλο κρεβάτι. Ο ένας άνθρωπος συνδέεται με τον άλλο με 6 διαφορετικούς τρόπους εκ των οποίων ο ένας σίγουρα είναι καποιος σεξουαλικός σύντροφος. Το να κάνεις τρίο ή να μπεις σε μια πιο πολυπληθή παρέα πλέον δεν είναι τόσο ασυνήθιστο και όχι τόσο ταμπού. Κι εγώ στην αρχή είχα τις επιφυλάξεις μου για το πόσο αυτό είναι αλήθεια, αλλά τελικά φαίνεται πώς όλοι έχουνε κάνει τουλάχιστον ένα τρίο. (Όργιο θεωρείται όταν χάσεις το μέτρημα, οπότε θεωρώ πως αυτή η περίπτωση είναι πιο σπάνια). Έχω ακούσει πολλές ιστορίες, στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση οι άντρες φίλοι μου ήταν πολύ φιδωλοί. Ίσως γιατί το τρίο αποτελούνταν απο 2 αγόρια και 1 κοπέλα και ίσως καποιος ήθελε να κρύψει κάτι. Πάντως σε όλες τις περιπτώσεις άκουσα την ίδια ιστορία. Για μία κοπέλα που ορκιζόταν «ότι δεν το έχει ξανακάνει και ότι είναι η πρώτη της φορά», αλλά οι επιδόσεις της σε σχέση με την ευχαρίστηση 2 ερωτικών συντρόφων παράλληλα, μαρτυρούσαν πως ο κος Χταπόδης δεν χειριζόταν τα πλοκάμια του με τόση χάρη και τόση πρακτικότητα. Η ιστορία της μαθήτριας που γίνεται πόρνη σε ένα βράδυ δεν πιάνει στην συγκεκριμένη περίπτωση και μάλιστα δρα σαν ξενερωτικός παράγοντας! Αφού το έχεις κορίτσι μου, μην το κρατάς μέσα σου!!!! Έτσι κι αλλιώς κανείς απο τους δύο δεν θα σου τηλεφωνήσει, τι σε νοιάζει;; Αν το χεις, δηλωσέ το. Ό,τι έχει κανείς, καλό είναι ;)

Όταν η Megan Fox γίνεται Transformer

Αυτή είναι κλασική περίπτωση. Κι έχουν δίκιο 100%. Αν μας γνωρίσει κάποιος βράδυ ειδικά, το 70% απο αυτό που θα δει, είναι αν όχι ψέυτικο, τουλάχιστον οφθαλμαπάτη. Ένας τύπος γνωρίζει μία ψηλή μελαχρινή, κούκλα. Όταν φτάνει η ώρα να κάνουν σεξ, υπάρχει μία πολύ μεγάλη περίπτωση να συμβούν τα παρακάτω. Ξεκινάει το σεξ και μέχρι να τελειώσει, ο τύπος συνειδητοποιεί ότι βλέπει μία άλλη γυναίκα. Έχει φύγει η τρέσσα εξτένσιον απο τα μαλλιά, έχει φύγει το Push-up bra που μεγαλώνει το βυζί 2 νούμερα, έχουν φύγει τα 10ποντα, επίσης το μασαζοκαλσόν της Τζίνα Βαρώνη που το φοράς και πετας και αφαιρεί και 5 κιλά, ίσως οι ψέυτικες βλεφαρίδες και το μακιγιάζ. Στο τέλος της βραδιάς καταλήγει με μια κοντή, χοντρή, χωρίς βυζί, χωρίς μαλλιά και με ένα μάτι κάτι ενδιάμεσο μεταξύ του Alex από το Κουρδιστό Πορτοκάλι και της Ρούλας Βροχοπούλου. Αν το σεξ είναι καλό, τότε η κατάσταση ψιλοσώζεται διαφορετικά... βάζεις πίσω το μασαζοκαλσόν και περπατάς και πετάς προς την έξοδο!

Τελικά δεν ξέρω τι να πω. Άντρες γυναίκες, όλοι έχουμε κουλές ιστορίες να διηγηθούμε. Το θέμα είναι είτε είσαι άντρας είτε γυναίκα, να το ευχαριστηθείς, να το απλοποιήσεις, να το απενεχοποιήσεις (ειδικά για τις γυναίκες), να το εμπλουτίσεις, να το διαφοροποιήσεις μα πάνω απ’ όλα να το κάνεις γιατί έτσι γουστάρεις! Γιατί ας λένε ό,τι θέλουν, το σεξ ήταν, είναι και θα είναι η μεγαλύτερη απόλαυση σε αυτη την ζωή. Και είναι απο τις λίγες απολαύσεις που τις περισσότερες φορές είναι δωρεάν. Γι αυτό βουρ!

Τα πάντα γύρω απο το ΣΕΞ (Συμβάντα Ερωτικού Ξενερώματος)

Διάβαζα τις προάλες μία ιστορία σ’ ένα τρομερό blog του τρελαμένου “George is your man” για την Λίζα.  Η Λίζα μία κοπέλα που γνώρισε κάποιον, τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα, και όταν μετά απο πολλά και διάφορα έφτασε η στιγμή που περίμενε ν’ ακούσει και να νιώσει το «Λίιιιιζαααααα Μπανάνααααα», ήρθε αντιμέτωπη με τον χειρότερό εφιάλτη κάθε γυναίκας πάνω στο κρεβάτι.  Προετοιμαζόταν το κορίτσι για αστακό και τελικά της σερβίρανε γαριδάκι.  Και όχι απλά γαριδάκι, σημιακό γαριδάκι αυτό το μικρό που δεν θέλει ούτε ξεφλούδισμα.  Το τρως ολόκληρο.  Και θες 30 τέτοια για να χορτάσεις, διαφορετικά δεν καταλαβαίνεις τίποτα. 

Είναι απο αυτές τις περιπτώσεις που τις συζητάς μετά και γελάς.  Είναι καλύτερα όταν αναφέρεσαι σε αυτές σε τρίτο πρόσωπο, σαν να μην σου έχουν συμβεί ποτέ, αλλά δυστυχώς όλες και όλοι έχουμε κάτι τέτοιο να διηγηθούμε και να ξεχάσουμε βεβαίως βεβαίως.  Και δεν γίνεται να μην το συζητήσεις γιατί σε τρώει σαν σαράκι.  Σε κυνηγάει σε στοιχειώνει.  Αφού το βγάζεις απο μέσα σου, νιώθεις ότι φεύγει η γκαντεμιά απο πάνω σου και ευελπιστείς ότι θα κάτσει στο κεφάλι της ξανθιάς απέναντι.  

Η περίπτωση της Λίζας δυστυχώς έχει χτυπήσει και την δική μου πόρτα.  Αυτοί οι τύποι είναι εκεί έξω και παραμονεύουν.  Και συνήθως σε κάνουν να νομιζεις ότι έπιασες το τζακ – ποτ. Και μετά πας να πιάσεις και ... άνθρακες ο θησαυρός! Το καλύτερο είναι βέβαια ότι σχεδόν πάντα πριν την ώρα της κρίσης υπάρχουν οι καλύτερες δηλώσεις του τύπου «θα τα δεις όλα» και ‘δεν θα μπορείς να κουνηθείς’ και τέτοια.  Οι γιαγιάδες μας λέγανε, «Οπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι κορίτσι μου», ξέρανε τι λέγανε.  Ομοιοπαθούσες κι αυτές.  Και σκέφτεσαι και προσπαθείς να θυμηθείς το άρθρο του Cosmopolitan στο εγχειρίδιο της μικρής τσούλας, στο κεφάλαιο «Ο Τσέστερ και η παρέα του», και σε πιάνει πανικός.  Και βάζεις ένα μαξιλάρι κάτω απο την μέση, βάζεις κι άλλο, βάζεις και τρίτο και στο τέλος καταλήγεις με λόρδωση σαν την Πετρούλα και συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι η Πριγκήπισσα με το ρεβύθι, που της είχαν βάλει 100 στρώματα και πάλι την ενοχλούσε το ρεβύθι.  Μετά θυμάσαι την Θεϊκή ατάκα της Μιράντα που έλεγε «κάποτε έβγαινα με έναν τύπο, που τον είχε τόσο μικρό σαν αυτά τα μολυβάκια με την γόμα που έχουν οι μαραγκοί στ’ αυτιά τους.  Δεν ήξερα αν θέλει να με γαμήσει ή να με σβήσει» και προσπαθείς να μην γελάσεις με τα χάλια σου.  Κι εκεί επειδή πάνω απ’ όλα είσαι καλός άνθρωπος, δίνεις ρεσιτάλ ερμηνείας που ανταποκρίνεται τουλάχιστον στις υποψηφιότητες για Όσκαρ.  Τώρα στο μόνο που έχεις να ελπίζεις, είναι να μην σου κάνει την ερώτηση που σπάει κόκαλα στο τέλος «Σου άρεσε;».  Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω που έδωσα τέτοια ερμηνεία! Θυμάσαι ότι πρέπει να κατεβάσεις τα ανοιξιάτικα απο την ντουλάπα, και ντύνεσαι και φεύγεις. Φσσσσσσσσσσς!!! Μπιπ μπιπ!!!

Είναι πολλές οι περιπτώσεις Άρη μου.  Η φίλη μου η Δ. Είχε μπλέξει με έναν τύπο που απο την πρώτη φορά ήθελε να την μυήσει στα μυστικά του μαγικού κόσμου του S&M.  Κι εγώ δεν έχω πρόβλημα, περί ορέξεως ουδής λόγος (έτσι κι αλλιώς λιγο spanking δεν χάλασε ποτέ κανέναν, χι χι χι ), αλλά καλέ μου, ακόμη δεν σε ξέρω καλά καλά, πώς ν’ αρχίσω να σε δέρνω;  Κάτσε να γνωριστούμε λιγάκι καλύτερα και μετά έχει να πέσει παντόφλα που θα πάει σύννεφο! Και φαντάσου την πρώτη φορά που είναι ακόμη ερασιτεχνικά τα πράγματα κι απλά θέλει να σε δέσει, να σου κάτσει αντίστοιχα και η πρώτη περίπτωση.  Δηλαδή δεμένη με τον Τσέστερ.  Κι εκεί τι κάνεις; Εκεί ειλικρινά, λύνεσαι όπως όπως και τον αρχίζεις στα χαστούκια, ενώ παράλληλα βρίζεις την παλιοζωή που σ’ εφερε εκεί που σ’έφερε.  Αυτός πάλι την βρίσκει, εσύ ξεσπάς και οι δύο φεύγετε τουλάχιστον ξαλαφρωμένοι.  Στο τέλος, του συστήνεις την Μαντάμ Μυστήρια η οποία είναι ό,τι πρέπει στην περιπτωσή του και φεύγεις.  Σε άλλη περίπτωση, μένεις κι ανοίγονται νέοι ορίζοντες μπροστά σου.  Ορίζοντες που περιλαμβάνουν πολύ βινίλ και πολλούς κορσέδες.  Άντε στην Υγεία μας!

Όλες μας έχουμε να διηγηθούμε κάτι.  Η Κ. ήταν απο τις τυχερές που είχε την τιμή να γνωρίσει κάποιον απο την νέα κατηγορία.  Μετροσέξουαλ.  Ωραίος, σέξυ, με τρομερό κορμι και γάμπες γυαλί.  Ναι, το στέρνο μου αρέσει κι εμένα να μην είναι σαν του Μπεν του αρκούδου, αλλά η γάμπα δεν γίνεται να είναι γυαλί.  Απλά δεν γίνεται.  Και να σου βάζει χέρι, γιατί χρησιμοποιείς ξυράφι και όχι κερί.  Όποιος νομίζει ότι αυτό αρέσει στις γυναίκες, πέφτει έξω.  Επίσης να είσαι σίγουρος πως έχει πέσει σε γυναίκες συναδέλφισες, δηλαδή μεγάλες τραγωδούς με τρομερές ερμηνείες.

Κάποτε είχα βγει με την Ζ. και γνώρισα κάποιον.  Παλιά βέβαια, όχι τώρα.  Πανέμορφος και πανέξυπνος.  Στο τέλος της βραδιάς παράτησα την Ζ. και πήγαμε σπίτι του.  Ωραίο σπίτι, ωραίος γκόμενος.  Jack Pot σκέφτηκα.   Στην διαδρομή πήρα κι ένα μικρό preview και σκεφτόμουν «Μεγάλα γλέντια με περιμένουν». Ναι καλά.  Για πήγαινε να δεις αν έρχομαι.  Ξεκίνησαν τα προκαταρκτικά και εκεί με περίμενε η kidder έκπληξη.  Ο πανέμορφος και  πανέξυπνος γκόμενος φορούσε ένα φούξια δαντελωτό μπόξερ μέσα απο το παντελόνι του.  Ήταν της πρώην του λέει, που τον κεράτωσε και την εκδικείται έτσι.  Φορώντας το και κάνοντας σέξ με άλλες γυναίκες.  Δεν θυμάμαι αν διακτινίστηκα ή έτρεξα σαν τον άνεμο.  Run Forrest Run! Από τότε βλέπω τα δαντελωτά μπόξερ με άλλο μάτι...

Αχ, πόσες ιστορίες, πόσα ξενερώματα.  Για άντρες που δεν το βουλώνανε με τίποτα, για άντρες που παίζανε τ’ αγαλματάκια ακούνητα & αμίλητα, για άντρες που δεν αποχωρίζονται τις κάλτσες τους, για τους άντρες που δεν καταφέρνουν να σηκώσουν τα πανιά (και ΝΑΙ δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει και ΝΑΙ μας ενοχλεί ΠΑΝΤΑ!), για άντρες που νομίζουν ότι μόνοι τους στο κρεβάτι, για άντρες που νομίζουν ότι είναι μαραθωνοδρόμοι και σε παίρνει ο ύπνος, για άντρες που απλά θα έπρεπε να τους είχε απαγορευτεί η είσοδος στην Σεξο-χώρα και για τόσους άλλους που θα μπορούσανε να φτιάξουν δική τους πολιτεία.  Πόσα γούρια και πόσα φυλακτά μπορείς να φορέσεις για να μην πέσεις στο γκαντεμο-σεξ με τον Δρακουμέλ;  Κι αν σου κάτσει;  Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να το απολαύσεις ή βάζεις τ’ αθλητικά σου και τρέχεις;  Από την άλλη λένε, πως τα σκουπίδια μιας γυναίκας μπορεί να γίνει ο θησαυρός μιας άλλης.  Κοινώς είναι καθαρά θέμα οπτικής γωνίας.  Μπορεί να μην είναι ο φίλος μας «μικρός» απλά να είσαι εσύ πολύ «μεγάλη».  Ρε παιδιά χάσαμε μια βέσπα μήπως την είδε κανεις;;;;;

Υ.Γ. Προς τους άντρες φίλους μου.  Επικοινωνήστε μαζί μου για τις δικές σας ιστορίες.  Τι νομίζετε ότι μόνο οι γυναίκες έχουν να λένε για ΣΕΞ (Συμβάντα Ερωτικού Ξενερώματος);  ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως το αντίστοιχο Post για τις γυναίκες... ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ!

Στρογγυλή Θεά και κουραφέξαλα!

Ε, λοιπόν το παραδέχομαι. Ξέρω ότι πια είναι ντεμοντέ, αλλά δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Ούτε τους κανόνες του παιχνιδιού ξέρω, ούτε τους παίχτες, ούτε τα πρωταθλήματα, ούτε τίποτα! Ξέρω μόνο όσους έχουν κάνει εξώφυλλα στον Αρμάνι με εσώρουχα, που κάθε γυναίκα που σέβεται τα 12ποντα που φοράει πρέπει να τους ξέρει (κοινώς μιλάμε για τον Cristiano Ronaldo & David Beckham), ξέρω τον Δέλλα που είναι της Μαστροκώστα, τον Ζαγοράκη που είναι της Λίλλη και τον Φύσσα γιατί είναι ωραίο φλωρο-γκομενάκι. Κατά τ’ άλλα είμαι πανάσχετη και δεν θέλω να μάθω.

Εντάξει δεν λέω, υποτίθεται ότι υποστηρίζω κι εγώ μία ελληνική ομάδα αλλά οι λόγοι είναι καθαρά γκομενικοί και βιοποριστικοί. Όταν ήμουν μικρή ερωτεύτηκα έναν Αεκτζή, με έκανε και αλαξοπιστησα απο Παναθηναϊκο (εννοείται πώς θα πήγαινα κόντρα στον μπαμπά μου!!!) σε Αεκτζού, έτρεχα μαζί του στα γήπεδα, έφαγα ξύλο όταν πήραμε το πρωτάθλημα από κάτι Ολυμπιακούς για χάρη της ΑΕΚ κι έγραψε το ονομά μου στον τοίχο απένταντι απο το σχολείο μου. Τεράστιος έρωτας με τον Γιάννη, απλός ενθουσιασμός με την ΑΕΚ.

Χρόνια μετά, τα έφερε έτσι η ζωή που χρειάστηκε να δουλέψω για έναν πρώην πρόεδρο της ΑΕΚ και ήθελα δεν ήθελα, επανήλθα στα πράγματα. Ακόμη και τότε όμως, θεωρούσα το ποδόσφαιρο το πιο βαρετό άθλημα του κόσμου, ακόμη κι αν θεωρείται ο βασιλιάς, επίσης θεωρούσα και θεωρώ όλους τους ποδοσφαιριστές βλάχους με στραβά πόδια που τρέχουν απλά πάνω κάτω. Όσο διαφορετική και να θέλω να δείχνω, σε αυτό είμαι παραδοσιακή. Ζαργάνα – Ποδόσφαιρο σημειώσατε Χ.

Ο άντρας πρέπει να βλέπει ποδόσφαιρο ομως. Άντρας που δεν του αρέσει το ποδόσφαιρο πρέπει να το κοιτάξει. Δεν μπορώ να φανταστώ να έχει ντέρμπι και ο καλός μου να βλέπει οτιδήποτε άλλο. Δεν γίνεται, δεν παίζει. Είναι μερικά πράγματα που έτσι πρέπει να είναι, χωρίς να υπάρχει λογική. Επίσης δεν έχει λογική να δηλώνεις ότι θέλεις ο καλός σου να βλεπει μπάλα, αλλά παράλληλα να γκρινιάζεις όταν το κάνει, κι όταν δεν γκρινιάζεις να κάνεις ότι περνά απο το χέρι σου για να του αποσπάσεις την προσοχή. Ξέρεις, χάδια, φιλιά, φωνές κι άλλα καλά και πικάντικα. Στα δύσκολα βγάζεις τα ρούχα σου μπροστά στην τηλεόραση και περιμένεις. Το πιο πιθανόν είναι να σε διαολοστείλει, αλλά δεν το βάζεις κάτω. Αυτό σημαίνει να είσαι γυναίκα. Να μην έχεις λογική, να τα βάζεις με το θηρίο. Εννοείται πως δεν νικάς ποτέ. Μπάλα – Γυναίκα σημειώσατε 1. Στην καλυτερη περίπτωση στον άντρα τον σωστό, τον πρόστυχο, τον έξυπνο, τον γοητευτκό μετά απ’ όλα τα παραπάνω είναι να χρησιμοποιηθείς σαν τραπεζάκι για ν’ ακουμπήσει την μπύρα του... Αν κέρδίσει όμως η ομάδα του, ετοιμάσου για την μεγάλη ρεβάνς! Κι εκεί η μπάλα θα είναι στο δικό σου γήπεδο, οπότε περίμενε πολλά γκολ!

Αυτές τις ημέρες στην εταιρία τρέχαμε όλοι για την περιοδεία του κυπέλλου του FIFA στην Ελλάδα. Από δω το κύπελλο, απο κει το κύπελλο, κάναμε βόλτες και τρέχαμε σαν τους Βέγγους για το κύπελλο. Και βαρέθηκα ν’ ακούω για ποδόσφαιρο, για ποδοσφαιριστές που δεν ήξερα, για όρους που επίσης αγνοούσα πλήρως. Τι τα θέλω εγώ τα ποδοσφαιρικά; Αφού δεν το έχω! Η μόνη φορά που κάθησα να παρακολουθήσω ποδοσφαιρο ήταν στον τελικό του Euro το 2004, και πάλι γιατί είχα ακούσει ότι στα after party των αγώνων βρίσκεις τους καλύτερους γκόμενους! Μύθος βέβαια. Τους πιο βλαμένους ναι. Τους καλύτερους όχι. Ευτυχώς για μένα αυτή την χρονιά το πρόγραμμα των εκδηλώσεων περιλάμβανε αφρικανούς χορευτές από την Νότιο Αφρική, δημοσιογράφους & αρενωπούς ποδοσφαιρόφιλους και είχα κάτι να περιμένω.

Η εκδήλωση κύλησε άψογα σε όλα τα επίπεδα εκτός απο τα δικά μου. Ούτε αφρικανούς χορευτές πρόλαβα, ούτε δημοσιογράφους. Είναι που είχα να κάνω peeling, αποτρίχωση, φρύδια, μαλλιά και μία μικρή επανάλληψη στα γαλλικά μου, γιατί ήμουν πεπεισμένη ότι θα έπιανα ψιλή κουβεντούλα με τον μύθο του ποδοσφαίρου Roger Miller. Και μην νομίζεις ούτε εγώ τον ήξερα, τον έμαθα τώρα με την διοργάνωση της εκδήλωσης. Κι εννοείται ότι όπου διασημότητα εγώ κολαούζος. Βέβαια τίποτα δεν έγινε, γιατί μέχρι να τελειώσω την αναστήλωση του ερειπίου που ονομάζεται Ζαργάνα, πέρασε η ώρα και έχασα όλο το γλέντι. Την ώρα που έφτασα, όλο το καλό είχε τελείωσει. Έβγαλα κι εγώ τις φωτογραφίες μου για να δείξω τα μαλλιά μου και τα φρύδια μου, αλλά και για να δηλώσω ότι ήμουν κι εγώ εκεί. Με βλέπεις? Ασχολούμαι κι εγώ με το ποδόσφαιρο! Στην λίστα με τα προτερηματά μου πρόσθεσε άλλο ένα!

Μεταξύ μας όμως, αν εξαιρέσεις τις δύο απροσάρμοστες κολλητές μου, στις γυναίκες δεν αρέσει το ποδόσφαιρο. Κάνουμε πως μας αρέσει. Και θα κάτσουμε να παρακολουθήσουμε μαζί σου, όχι γιατί μας έπιασε καούρα τι κάνει η Άρσεναλ, αλλά γιατί δεν θέλουμε να πας να το δεις με τους φίλους σου. Επίσης θέλουμε να σου δείξουμε ότι μας αρέσουν τα ίδια πράγματα και εν τέλη ο πιο βασικός λογος είναι ότι περιμένουμε το after match! Κατά την διάρκεια του αγώνα ζούμε έναν μικρό εφιάλτη, έναν μικρό κι αργό θάνατο απο την βαρεμάρα, αλλά η αγάπη και το καλό σεξ όλα τα υπομένουν. Γι αυτό μην πιστεύετε τίποτα. Αλλά και πάλι, αφού έτσι κι αλλιώς προς οφελός σας είναι η όλη κατάσταση, σκασίλα μας αν μας πιστεύετε! Μην ξεχνάς όμως, ότι κατά την διάρκεια του αγώνα έχουμε τον τρόπο μας να σας κάνουμε να μας υπόσχεθείτε και να μας τάξετε "παπάδες". Κι εκεί αλλάζει το σκορ. Ποδόσφαιρο – Γυναίκες σημειώσατε 2! Γιατί μωρό μου, μπορεί η μπάλα να είναι η στρογγυλή Θεά, αλλά η γυναίκα είναι Θεός & Διάβολος μαζί!!!

Έρωτας πάνω σε ... 12 πόντους!

Επιτέλους πέρασε το Πάσχα. Την βαριέμαι αυτή την γιορτή. Μόνο το φαγητό μου αρέσει απ’ όλη την ιστορία. Βαρετά βαρετά βαρετά. Απ’ όλες αυτές τις ημέρες το μόνο καλό που προέκυψε ήταν το δώρο του ζαργανο-νονού μου. Ο ζαργανο-νονός μου που λες, έμαθε για την παθολογική εξάρτηση που έχω με τα παπούτσια και ένεκα το πνεύμα των ημερών, μου πήρε δώρο ένα βιβλίο με τίτλο «Αυτά τα παπούτσια τα θέλω». Αυτό σημαίνει ο άντρας να σ’ ακούει και να σε προσέχει. Εντάξει, έκανε λίγο τον κινέζο, γιατί προτίμησε ένα βιβλίο που μιλάει για παπούτσια αντί για ένα ζευγάρι 12ποντα Christian Louboutin, αλλά τον συγχωρώ γιατί είναι ο καλύτερος ζαργανο-νόνός του κόσμου! Του χρόνου είμαι σίγουρη ότι θα με αποζημιώσει.
Τώρα καθώς ο κόσμος με μαθαίνει, αρχίζω να ακούω σχόλια για το ότι είμαι η νέα Carrie Bradshaw αλλά όσο και να είμαι φανατική θαυμάστρια του εν λόγω χαρακτήρα το μόνο που μας ενώνει είναι η αγάπη μας για τα παπούτσια. Κατά τ’ άλλα, η Carrie ζυγίσει όσο το ένα μου κωλομέρι, γράφει μια στήλη την οποία υποτίθεται ότι την διαβάζουν 10 εκατομμύρια αναγνώστες, ενώ εμένα οι καταγεγραμμένοι μου αναγνώστες είναι μόνο 72 (άντε βρε παιδιά σπρώξτε λίγο, να φτάσουμε τουλάχιστον τους 100), εκ των οποίων οι μισοί είναι κολλητοί μου ή παλιοί μου γκόμενοι, γνώρισε τον Mr. Big, της έβγαλε την πίστη αλλά μετά ήρθε το Happy End, ενώ εγώ γνώρισα τον Mr. P και μετά ήρθαν... οι μέλισσες. Οποιαδήποτε άλλη ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι αποτέλεσμα καθάρα δικών μου ενεργειών γιατί ως γνωστόν είμαι τρομερή drama queen κι εννοείται πώς ό,τι και να μου συμβεί τείνω να το μετατρέπω σε σίριαλ.
Η αγάπη μας για τα παπούτσια είναι όμως κοινή. Βέβαια τα δικά μου τα παπούτσια δεν στοιχιζούν όσο μία απο τις βίλες της Λιάνης στην Αγράμπελης, αλλά εντάξει μια γκαρσονιέρα στον Κολωνό την παίρνεις. Και δεν μπορώ να φανταστώ, γιατί έχουν φαγωθεί με τα παπούτσια μου; 183 ζευγάρια είναι. Συμπεριλαμβανομένων όλων των ειδών πατούμενων (εκτός απο βατραχοπέδιλα – που δεν τα χρειάζομαι γιατί όσο να’ ναι είμαι χέλι – και παντόλφες – εκ των οποίων βέβαια αυτές τις 8ποντες με το γουνάκι εννοείται πως την βάζω στην κατηγορία παπούτσια!), όχι μόνο παπούτσια. Αυτό σημαίνει, γόβες, μπότες, πέδιλα, σανδάλια, μποτάκια, γαλότσες, αθλητικά και φλατ (ναι έχω και τέτοια). Κι ευτυχώς για την δική μου τσέπη τα παπούτσια μου δεν στοιχίζουν πολύ. Γι ακόμα μια φορά η ποσότητα υπερταιρεί της ποιότητας, ό,τι και να λένε οι φήμες....

Κατηγόρησα εγώ κανέναν άντρα για τα λεφτά που δίνει για να πάρει ζάντες για το αμάξι του, αεροτομές και άλλα γελοία εξαρτήματα, αθλητικά είδη όπως σκι, snowboard, επαγγελματικές ρακέτες και άλλα άχρηστα αντικείμενα, ψαροντούφεκα, όπλα (εδώ μαζί τους είμαι, αλλά μιλάμε για ΟΠΛΑ, όχι για σφεντόνες!), βάρκες ή να χαλάει ένα σωρό λεφτά στο στοίχημα για να δει αν 11 βλαμένους που κλοτσάνε μια μπάλα θα κερδίζουν άλλους 11 βλαμένους? Ναι, όλοι τα ίδια λένε, αλλά όλοι σου λένε μετά «αχ μωρό μου μην βγάλεις τις γόβες, είναι καλύτερα έτσι...» Αν πάλι εσύ πεις τίποτα τύπου «μωρό μου βάλε μία αεροτομή με φτιάχνει» θα σε περάσουν για βλαμένη και θα έχουν και δίκιο.
Κάθε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της λατρεύει τα παπούτσια. Πολύ απλά γιατί όλες οι γυναίκες έχουν τις ίδιες ευκαιρίες απέναντι στα παπούτσια. Δεν έχει σημασία αν είναι χοντρή, αδύνατη, ξανθιά, μελαχρινή ή κοκκινομάλα, μπορείς να βάλεις ό,τι παπούτσια θέλεις! Τα ψηλοτάκουνα δε, σε κάνουν να φαίνεσαι πιο αδύνατη, πιο σέξυ, ομορφαίνουν και το πιο άσχημο σύνολο και αν ξέρεις να τα περπατάς, δεν σε απογοητεύουν ποτέ!
Τα παπούτσια όπως και τα βρακιά πάντα έχουν να διηγηθούν μια ιστορία. Έναν γκόμενο, μία εμπειρία, έναν χωρισμό, έναν έρωτα, το καλύτερο σεξ της ζωής σου, μια προαγωγή, ένα δείπνο που πήγε στραβά... Γι αυτό κι εγώ χρήζω ανάλογα με την χρονιά που πέρασε, ένα τυχερό βρακί κι εννοείται ένα τυχερό ζευγάρι παπούτσια. Για φέτος δεν έχει γίνει ακόμη η στέψη, θα γίνει σαν καθυστεριμένο κόψιμο πίτας, κατά τον Μάιο. Για το 2009 όμως τον τίτλο τον είχαν πάρει ένα ζευγάρι φιδέ 11 ποντες γόβες που με βγάλανε ασπροπρόσωπη. Μαζί με το τυχερό βρακί κάναμε θραύση!
Η αποθήκεύση είναι λίγο δύσκολη, γιατί όσο να’ ναι όπως όλα τα πράγματα που αγαπάμε σε αυτή την ζωή, πρέπει να τα φροντίζουμε αλλά το ΙΚΕΑ να είναι καλά! Που θα πάει όμως, θα γίνουν και οι δικοί μου αναγνώστες 10 εκατομύρια και θα αποκτήσω κι εγώ το δικό μου παπουτσόσπιτο. Και σαν νέα Cinderella θα έρθει ο Prince Charming και θα μου βάλει το 12ποντο γυάλινο γοβάκι size 7 και θα προχωρήσουμε μαζί στο ηλιοβασίλεμα.... Γιατί ακόμη και η ιστορία δείχνει πως ακόμα και στα παραμύθια το σωστό παπούτσι κάνει την διαφορά! 

Ο εφιάλτης στον δρόμο ... των πρώτων ραντεβού

Πρέπει να το παραδεχτώ.  Τα σιχαίνομαι τα πρώτα ραντεβού.  Μακάρι να μπορούσαν τα πρώτα ραντεβού να είναι σαν το speed dating.  Δύο λεπτά κι έξω απο την πόρτα.  Αποφασίζω αν μου αρέσεις ή όχι και μετά δρόμο.  Και να πηγαίναμε κατευθείαν στο δεύτερο ραντεβού που είναι πιο ανθρώπινο.  Αλλά όοοοοοοχι.  Εκεί να περάσεις όλη αυτή την διαδικασία, να χάσεις 2 ώρες τουλάχιστον απο την ζωή σου για να μπορέσεις είτε να πας σε δεύτερο ραντεβού, ή ν’ αποφασίσεις ότι τελικά έπρεπε να κάτσεις σπίτι να δεις τον Λάκη τον Γλυκούλη.

Το πρώτο ραντεβού είναι σαν ένα κουτί σοκολατάκια.  Ξεκινάς με λαχτάρα όταν ανοίγεις το κουτί ελπίζοντας πως το σοκολατάκι είναι απο τα καλά κι όχι απο αυτά με την τρισάθλια γέμιση κι αναγκαστείς να το φτύσεις.  Αν το σοκολατάκι είναι καλό προχωράς και σε δεύτερο, αλλά αν σου κάτσει κανένα απο αυτά τα γλιώδη, τότε λες πως δεν θα ξαναφάς σοκολατάκι! Τουλάχιστον όχι άμεσα... Να ξεπεράσεις πρώτα το σοκ.

Όλα ξεκινάνε απο την προετοιμασία.  Ξεκινάει με ένα απλό ερώτημα, και συνεχίζεται με μία μικρή κρίση πανικού, πάντα εννοείται εξαρτόμενη του ραντεβού.   Τι να βάλω;  Κάτι όχι πολύ τολμηρό, μην σε περάσει και για τσούλα, όχι κάτι πολύ καλό, όχι όμως και κάτι πολύ casual.  Να βάλω τακούνια, και που θα με τρέχει τώρα; Κι αν δεν είναι και το πρώτο μπόι, λες να κομπλάρει που θα του ρίχνω με το 12ποντο;  Αλλά δεν μπορώ να πέσω και κάτω απο τους 8 πόντους τακούνι, θα φαίνεται ο κώλος μου μεγάλος.  Αδιαπραγμάτευτο τελικά.  Ξυρίζεις πόδια και μπικίνι; Εξαρτάται απο το πόσο κυρία θες να είσαι.  Καλύτερο τρόπος για να αποφύγεις το σεξ απο την πρώτη βραδιά (ενώ θες σαν τρελή, αλλά όσο να’ ναι κρατάς χαρακτήρα!) απο τα πόδια του Βαμβακούλα και την βράκα της γιαγιάς δεν υπάρχει.  Πάντα έπιανε και πάντα θα πιάνει.  Σε καταστάσεις εκτάκτης ανάγκης σταματάς στο περίπτερο παίρνεις ένα ξυραφάκι bic κι ετοιμάζεσαι για την σφαγή του αιώνα.  Το ρισκάρεις όμως, δεν το ρισκάρεις!

Και φτάνεις στο ραντεβού, που εννοείται πως πρέπει να είναι σε ενδιάμεσο και ουδέτερο έδαφος, ώστε σε περίπτωση που δεν προχωράει καλά να υπάρχει εύκολη πρόσβαση προς την ελευθερία.  Και περιμένεις.  Αν αργήσει σε ζώνουν τα φίδια.  Καλά αρχίσαμε! Αν αρχίσαμε να αργούμε απο τώρα, σκέψου αργότερα.  Μετά σου μπαίνει η ιδέα στο μυαλό ότι μπορεί να λάκισε και να μην έρθει και καθόλου.  Έχω κρατήσει κάτι γνωριμίες απο παλιά, πόσο στοιχίζει άραγε να του σπάσουν τα πόδια; Πόδι ή χέρι; Πώς θα πάρει το μήνυμα καλύτερα; Μετά έρχεται καθυστερημένος, εσένα σου περνάνε τα νεύρα αυτόματα, και σκέφτεσαι τι σκύλα που είσαι καταβάθος. 

Αν είσαι απο τις «τυχερές» και βγεις γι απλά έναν καφέ ή ένα ποτό, τότε προκύπτει το ερώτημα, να κάτσεις δίπλα ή απέναντι; Να τον κοιτάζεις στα μάτια ή να τον μυρίζεις; Κι αν δεν σου αρέσει αυτό που θα μυρίσεις, πώς αλλάζεις μετά θέση;  Αν κάτσεις δίπλα και πάει σχετικά καλά το ραντεβού, θα υπάρξει και φιλί και γενικά προθερμαντική φάση, το θες αυτό, ή θα την πατήσεις; Τελικά κάθεσαι απέναντι και το παίζεις κυρία, αλλά όλο το βράδυ θες να κάτσεις δίπλα, να το χουφτώσεις λίγο το γκομενάκι.  Αντε να σε χουφτώσει κι αυτός.

Και η υποκρισία αρχίζει.  Αν ήσουν ο Πινόκιο σίγουρα η μύτη σου θα έφτανε στο Σούνιο.  Δεν είναι ότι ψεύδεσαι ακριβώς, απλά εμφανίζεις την αλήθεια με έναν διαφορετικό τρόπο.  «Ναι είμαι κι εγώ κατά του γάμου» λες.  Εννοείς «Ναι, είμαι κι εγώ κατά του γάμου.  Του Σάκη Ρουβά με την Ζυγούλη.  Όχι τον δικό μου.  Τρελός είσαι;  Κι εγώ πότε θα γίνω μάνα;».  Κάπως έτσι ξεκινάει το θέατρο παραλόγου.  Στο τέλος ξεχνάς τι έχεις πει κι ελπίζεις να τον ζαλίσεις τόσο πολύ με όλα τα άλλα χαρισματά σου, που δεν θα θυμάται τίποτα απο τις ψευδείς δηλώσεις σου.  Αυτό ισχύει αν θες και δεύτερο ραντεβού, αν δεν θες λες τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα κι απλά με έναν μαγικό τρόπο ο υποψήφιος εξαφανίζεται.  Τον ψάχνει η Νικολούλη, αλλά εσένα δεν σε ενδιαφέρει. 

Οι καλύτερες ερωτήσεις όμως έρχονται.  «Γιατί δεν έχεις παντρευτεί ακόμη;» «Γιατί κλάνει το γατί! Γιατί μου κάνουν τέτοιες ερωτήσεις και μόλις απαντάω λακίζουν οι γαμπροί!» Γιατί πάντα στο πρώτο ραντεβού γίνονται ερωτήσεις και συζητήσεις που δεν θες να κάνεις, αλλά τελικά δεν μπορείς ποτέ να αποφύγεις; Μυστήριο.  Δεν με νοιάζει καλέ μου γιατί χώρισες απο την πρώην σου.  Δεν θέλω να ξέρω.  Επίσης δεν θέλω να σε βοηθήσω να αναλύσεις γιατί χώρισες μαζί της.  Δεν θέλω να αναλύσω την πρώην σχέση σου, ούτε γιατί είμαι μόνη μου.  Δεν υπάρχει λόγος.  Ό,τι έγινε έγινε και τελείωσε.  Τι σε κόφτει εσένα; Και τι με κόφτει εμένα;  Αν είσαι βλαμένος θα φανεί στο χειροκρότημα.  Επίσης αν είσαι ωραίος, όσο βλαμένος και να είσαι ό,τι και να ακούσω δεν θα με πτοήσει.  Απλά μετά θα κοπανάω το κεφαλι μου στον τοίχο.  Σιγα πρώτη φορά θα είναι;

Όταν φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού τότε αρχίζει το γλέντι.  Μμμμμ.... Θα με φιλήσει ή όχι;  Αν δεν θες να σε φιλήσει εννοείται πως το έχεις κάνει ξεκάθαρο με την συμπεριφορά σου απο πριν.  Διαφορετικά βγάζεις τα κλειδιά σου, τα κουδουνίζεις, τα γυρίζεις.  Καθυστερείς.  Κάνεις ότι ψάχνεις την τσάντα σου.  Κοιτάς το κενό.  Δεν καταλαβαίνει τίποτα.  Μα γιατί δεν καταλαβαίνουν το σινιάλο; Καλά κανείς άντρας δεν έχει δει το Hitch;  Αν είσαι τυχερή καταλαβαίνει.  Κι αν καταλάβει (και σ’ αρεσει και το φιλί, γιατί παίζει κι αυτό το σενάριο του φιλιού για κλάμματα) τότε επιστρέφεις στο σπίτι σου ευχαριστημένη. Κι ανακουφισμένη που έφυγες χωρίς εμφανή σωματικά ή ψυχολογικά τραύματα κι απο αυτό το ραντεβού.

Τα σιχαίνομαι τα πρώτα ραντεβού.  Μακάρι να μπορούσαμε να πάμε κατευθείαν στο δεύτερο.  Ούτε καν στο δεύτερο.  Στο 4^ο ή στο 5^ο.  Εκεί που αισθάνεσαι και πιο άνετα  που δεν σκέφτεσαι τόσο πολύ τι θα πεις πριν και εννοείται πως θα κάνεις και σεξ.  Γιατί καλά τα ραντεβού δεν λέω, αλλά χωρίς σεξ, είναι σαν να παίρνεις αμάξι χωρίς test drive.  Γιατί καλή η εμφάνιση, αλλά η οδηγική συμπεριφορά είναι που κάνει την διαφορά... Κι αν είσαι τυχερός, τότε ετοιμάσου για το τρελό road trip, διαφορετικά καλύτερα να πας με τα πόδια...

Μία βραδιά ... in the gay side of life!

Και πάλι αδειούχα. Τις δύο τελευταίες αδειές μου τις πέρασα στην Αθήνα. Ναι είναι καταθληπτικό να περνάς τις διακοπές σου στην πόλη θα μπορούσαν να μου πουν, αλλά μην είναι τα παπούτσια πολλά, μην είναι που έχουν ζευγαρώσει όλοι, μην είναι που η οικονομική κρίση (ποια κρίση?), μην είναι η προσωπική μου κρίση και δεν ξεκουβαλάω, θα σε γελάσω τι έγινε και δεν έκανα τίποτα. Γενικά όμως εμένα με αγχώνει η ιδέα «έχεις άδεια, πρέπει να φύγεις και να περάσεις καλά» οπότε άφησα τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους και περιμένοντας την έκπληξη. Η έκπληξη δεν ήρθε ποτέ αλλά δεν μπορώ να πω τα πέρασα φανταστικά σαν τουρίστας στην ιδια μου την πόλη. Και η αδειά μου αυτή την φορά ξεκίνησε με μία βόλτα στην gay πλευρά της πόλης. Και την πιο χαρούμενη.

Ο κύκλος μου αποτελείται από πολλούς gay. Άντρες & γυναίκες. Τους λατρεύω. Τα έχουν βρει με τον εαυτό τους και ξέρουν τι θέλουν. Ζουν για το τώρα, κι εκτιμάνε πράγματα που εμείς τα θεωρούμε δεδομένα. Μεγαλώνοντας με τον Γ. έμαθα να μην με ενδιαφέρει τι κάνουν στο κρεβάτι τους και να εκτιμάνε αυτά που πρέπει να εκτιμήσουν. Και η αλήθεια είναι ότι δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ. Οι straight από την άλλη, άπειρες…

Ξεκίνησαμε με μεζεδάκια σε γνωστό μαγαζί στο Μεταξουργείο. Τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Παρέα με νέες straight και gay φίλες. Έχω ξαναβρεθεί εκεί αλλα ο κόσμος τώρα είναι πιο ζεστός τώρα. Μπορεί να είναι που είναι χειμώνας και είναι είμαστε πιο κοντά. Δεν μου αρέσει που τα περισσότερα gay κορίτσια μοιάζουν με τον Βαμβακούλα αλλά περί ορέξεως ουδής λόγος! Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όταν γίνεσαι λεσβία χάνεις και κάθε άισθηση του class, αλλά τι να πω? Δεν ισχύει πάντα, αλλά δυστυχώς ισχύει. Η παρέα γελάει, φλερτάρει, γνωρίζει και κάνει δηλώσεις. «Γεια σου κοπελιά. Με λένε Χριστίνα, να κεράσω ένα ποτάκι?» Χώνονται οι φίλες μου και άλλες φλερτάρουν εμάς. Μετά το δεύτερο ποτό και το πρώτο φλερτ από άλλα κορίτσια πάντα ακούγεται η δήλωση «Να πάνε να πνιγούν οι άντρες, το αποφάσισα θα το γυρίσω!». Ποτέ δεν ισχύει, αλλά έχεις την εντύπωση ότι μπορεί το σύμπαν ν’ ακούσει την απειλή σου και την επόμενη φορά που θα βγεις έξω όλο και κάποιος θα έρθει να σου μιλήσει. Και οι απειλές απλά φτάνουν στο σύμπαν, χωρίς να τις ακούει κανείς. Ολες οι γυναίκες είναι λιγο gay γι αυτό κι ανταποκρίνονται πάντα στο φλερτ των άλλων γυναικών. Εκτιμούνε το ενδιαφέρον που τους δείχνουν. Ηλίθιες ανασφάλειες. Στο τέλος δίνουν λάθος μηνύματα, αλλά γυναίκες είμαστε, ξέρουμε όλες gay ή straight ότι δεν στέκουμε στα καλά μας.

Λαμβάνω μήνυμα από τον Σ. Είμαστε στο Sodade, ξεκουβάλα κι έλα! Παίρνω τις straight της παρέας, αφήνουμε τις gay να συνεχίσουν το παιχνίδι τους και την κάνουμε για Γκάζι. Αυτή η νύχτα είναι αφιερωμένη στην άλλη πλευρά!

«Μάζεψε στα σάλια σου. Δεν καταλαβαίνεις ότι εδώ μόνο βλέπουμε, δεν αγγίζουμε!». Είμαστε σαν διαβητικοί σε ζαχαροπλαστείο. Ο κόσμος απλά πανέμορφος. Πόσο μου αρέσει αυτό το μαγαζί. Ο κόσμος είναι τόσο άνετος, χορεύει, φλερτάρει, φιλιέται δεν τον νοιάζει τίποτα άλλο παρά το τώρα. Μας συνεπαίρνει η ατμόσφαιρά κι ακολουθούν τρελές χορευτικές φιγούρες. Γνωρίζω έναν δικηγόρο, έναν διακοσμητή σε μεγάλα μαγαζιά του κέντρου - που γίνεται και ο καλυτερός μου φίλος, όταν μαθαίνω ότι συνεργάζεται με την μπουτίκ του Manolo – φοιτητές, επιχειρηματίες και κάθε καρυδιάς καρύδι! Και σε κάθε γνωριμία συχτηρίζω που δεν είναι έτσι και στα straight μαγαζιά! Τα κορίτσια έχουν ψιλοσοκαριστεί αλλά μπαίνουν στο κλίμα. Η βραδιά κλείνει κατά τις 4 όταν πια δεν με κρατάνε τα πόδια μου στα 12ποντα και τα μάτια μου έχουν αρχίσει να κλείνουν. Εξουθενωμένη, σχεδόν μεθυσμένη και τόσο μα τόσο ευτυχισμένη. Το κινητό μου είναι πλέον εμπλουτισμένο με 6 νέα τηλέφωνα, αγοριών και κοριτσιών. Δεν πειράζει που δεν είναι γκομενικά τα τηλέφωνα, μου αρκεί που είναι νέα. Νισάφι πια με τα παλιά! Νέες γνωριμίες, νέα πρόσωπα!

Στον δρόμο προς το σπίτι, το μυαλό μου σταματάει για μια στιγμή στον Π. Βρίζω λίγο αλλά μετά χαμογελάω. Πάντα το κάνω αυτό μαζί του. Αλλά κυρίως χαμογελάω. Μετά αισθάνομαι κι εγώ gay. Αλλά με την κυριολεκτική σημασία της λέξης. Είμαι χαρούμενη. Το χρειαζόμουν αυτό. A night to remember. Και κάνω σχέδια για νέους προορισμούς, νέες συγκινήσεις, νέα πάθη, νέους έρωτες. Πώς γίνεται τόσοι άγνωστοι χωρίς κανένα προφανή λόγο να σε κάνουν να αισθάνεσαι τόσο καλά με τον εαυτό σου? Μήπως τα βρίσκω κι εγώ με τον εαυτό μου σιγά σιγά? Λές?

Το κεφάλι μου γυρίζει. Πάω να κλείσω τα μάτια μου και συνέχεια βλέπω πανέμορφα κορμιά να χορεύουν γύρω μου. Άραγε οι gay γίνονται straight? Χαστουκίζω νοερά τον εαυτό μου γιατί δεν έχω το κουράγιο να το κάνω κανονικά. Κρατάω την gay πλευρά της διαθεσής μου κι ετοιμάζομαι να ονειρευτώ τον φανταστικό μου γκόμενο. Και που θα πάει το σύμπαν θα συνωμοτίσει και θα έρθει. Σαν να το μυριζόμαι. Ναι, ζητάει επιτέλους οδηγίες και κατευθύνεται… Κι αν αργήσει λιγάκι, δεν πειράζει. Θετική σκέψη να υπάρχει. Κι αν αρχίζει και στερεύει κι αυτή, ο νέος μου καλυτερός μου φίλος να είναι καλά και τα Manolo Blanhik. Γιατί μην ξεχνάμε, καλό το Sodade, καλές οι ξέφρενες βραδιές αλλά … Shoes are girls Best Friend!!!!!

Λα μπέλα Ρώμα!

Είχαμε αναχωρήσεις χτες.  Ο Π. την έκανε για τα ξένα για mini break.  Στο ίδιο μέρος που πήγε και ο Χ. Όταν με παράτησε.  Δεν μπορώ να καταλάβω, υπάρχει κανένα μοτίβο που λέει ότι μόλις παρατήσουν την Ζαργάνα, πάμε διακοπές στα βουνά? Τι σχέδιο εξόντωσης είναι αυτό?  Δεν πειράζει, ας είναι καλά τ’ αγόρια μου... Ελπίζω μόνο να πιάσουν τα βουντού.  Τόσα λεφτά έδωσα.

Το αποφάσισα.  Θα φύγω.  Πρέπει να κανονίσω ένα ταξίδι.  Κάτι ν’ ασχολούμαι μέχρι να γίνει.  Παρίσι? Το ξέρω ότι κάποιοι πιστεύουν πως δεν θ’ άκουγαν ποτέ στην ζωή τους αυτό που θα ξεστομίσω, αλλά κι όμως... Μπαααα, δεν ψήνομαι.  Ρώμη?

Roma, bella Roma! Όλοι εκεί πάνε τώρα τελευταία.  Κάτι θα ξέρουν.  Λένε ότι είναι μαγικά... Πολλά τ’ αξιοθέατα.  Κολοσσαίο, Πάνθεον, Βατικανό, Fontana Di Trevi, Piazza Navona, Spanish Steps, Bocca De la Verita…

Λέω να πάω στα γενεθλιά μου.  Να κλείσω τα ένδοξα 32 στην Αιώνια Πόλη.  Και μου είπε ο αστρολόγος μου ότι απο τα γενεθλιά μου και μετά θα είναι η χρονιά μου.  Επίσης μου είπε ότι θα γνωρίσω έναν μεγάλο έρωτα σε ταξίδι κι ότι  θα φοράει και στολή.  Οπότε, τα συνδιάζω όλα.  Για καλό και για κακό, θα κάνω κι ένα ντου στο πιλοτήριο στο αεροπλάνο για να καλύψω όλα τα ενδεχόμενα των ένστολων.  Συν Αθηνά και χείρα κίνει λέει η παροιμία.  Ααααα, μην με βλέπεις, έτσι καλλιεργημένη και σοβαρή, εγώ πιστεύω σε αυτά.  Δεν άκουσα, γέλασε κανείς? Ααααα.....

Βόλτες στην πόλη, ιταλικό φαγητό, ψώνια και οι ιταλοί! Τι άλλο να ζητήσω?  Περιμένω πώς και πώς!  

Ναι η αλήθεια είναι ότι το "ψώνια και Ιταλοί" είναι το ισχυρό κινητρό μου για το ταξίδι αυτό.  Γιατί ωραία τ' αξιοθέατα αλλά πώς να το κάνουμε, αν βρεις τον κούκλο Fabriccio  εκεί, ψιλοχέστηκες για το Βατικανό.  Θα προτιμήσεις μάλλον να δεις άλλο ταβάνι.  Κι ας μην είναι η Capella Sistina.  Kι αν οι φήμες είναι αληθινές, τότε θ' ανατριχιάσεις πιο πολυ με το ανώνυμο ταβάνι. Τι να κάνω που με κακομαθε ο Pascal στο Παρίσι, κι έχω γίνει International?

Κι άρχισα να ψάχνω... Εισιτήρια, μια χαρά.  Ευτυχώς που είναι δίπλα η Ιταλία και δεν χάνουμε όλη την ημέρα.  Αλλά τα ξενοδοχεία βρε αδελφάκι μου... Πω πω φωτιά και λάβρα! Είμαστε τελικά «Ούνα φάτσα, Ούνα ράτσα».  Κλέφτες και απατεώνες! Καλά τι νομίζουν Ιταλοί & Έλληνες? Ό,τι έχουμε πετρελαιοπηγή στην πίσω αυλή?  Δεν μπορώ να πουλήσω και το κορμί μου για να πληρώσω το ξενοδοχείο.  Ήρθε η Τζούλια κι έριξε τις τιμές.  Τι να πιάσουμε κι εμείς τώρα? Άντε πάλι οικονομία.  Κόψαμε το ένα, κόψαμε το άλλο, τι άλλο θα κόψουμε πια? Όχι, γλυκέ μου, ξέρω τι σκέφτεσαι, το σεξ δεν κόβεται.  Απο το σεξ κάνεις αποχή.  Έτσι λένε όλοι (εμείς?) οι «απάρτου και αγαμήτου γωνία»...  Να, ένα χρυσό χάπι! 40 καρατίων.

Και μέχρι τότε τι κάνουμε?  Περιμένουμε.  Σχεδιάζουμε και μετράμε ανάποδα. Έρχεται και το Πάσχα, και τσουπ, τον φάγαμε τον γάϊδαρο.  Και μετά του Αγ. Πνεύματος στην Νάξο και μετά διακοπές όπου μας βγάλει.  Βρε γρήγορα που περνάει ο καιρός... Ένα τσουπ μακριά είναι όλα!  Μήπως να κατεβάσω καλοκαιρινά ή βιάζομαι? Αχ, με έπιασε η Άνοιξη και δεν κρατιέμαι! Και ο Π. στα χιόνια... Πώς το είπε αυτό ο βουντούς? Ου μπα ουμ ου μπα ουμ....