High Fidelity

Χτες βράδυ είπα να κάτσω μέσα.  Οι μέρες μου σαν πειρατίνα του διαδυκτίου έχουν περάσει, αφού ο ΟΤΕ πια δεν μας φέρνει πιο κοντά και το ίντερνετ δεν είναι μία από τις πολυτέλειες που περιλαμβάνει το νέο μου σπίτι, κατέφυγα στην λύση του DVD και της τηλεόρασης.  Που θα πάει όμως θα έρθει η μέρα που το διαδύκτιο θα έρθει ξανά και θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές!

Ανάμεσα λοιπόν σε επαναλλήψεις, reality και ντοκιμαντερ για την αναπαραγωγή της σαύρας, έπεσα πάνω σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες.  Το High Fidelity.  Την λατρεύω αυτή την ταινιά.  Λατρεύω τις μουσικές, τις ατάκες τον Jack Black και τα Top 5 που συνέχεια αναφέρονται μέσα σ’ αυτά.  Κάθε φορά που βλέπω αυτή την ταινία αρχίζω να κάνω κι εγώ τα δικά μου top 5.  Έτσι όπως λέει και η Μαρινέλα «κάθησα που λες να κάνω στην ζωή μου απογραφή…» (Εντάξει, μόνο εγώ θα μπορούσα να συνδέσω το High Fidelity με την Μαρινέλα.)

Top 5 ονειρεμένων δουλειών (από τότε που ήμουν τόσο δα μικρούλα)

1. Ραδιοφωνική παραγωγός.  Χωρίς λογοκρισία όμως με τους χορηγούς που θα θέλω εγώ, που δεν θα πρέπει να λεω «φάε λάδι «Ελαϊς» κι έλα βράδυ».  Μία εκπομπή που θα μπορώ να λέω αυτά που θέλω, με τον τρόπο που θέλω, θα παίζω τις αγαπημένες μου μουσικές και θα έχω το δικό μου κοινό που θ’ αναπαράγει τις ατάκες μου, δεν θ’ απογοητεύεται όταν με βλέπει live (όχι σαν μερικούς μερικούς) και θα  τσακώνονται όλα τα celebrities για τον ποιον θα πρωτοπιάσω στο στόμα μου.
2. Οργανώτρια πάσης φύσεως.  Με ενσωματωμένο Bluetooth και με πολλούς υφισταμένους να τους τρέχω.  Η οργανωτική σκύλα που κρύβω μέσα μου ψάχνει τρόπους να βγει προς τα έξω.  Θα μπορούσα να οργανώσω από πάρτι, ταξίδια, νέα σπιτικά μέχρι και βασιλικούς γάμους.  Θα χεζόμουν στο τάληρο και θα έκανα αυτό που πάντα ήθελα.
3. Συγγραφέας με ψευδώνημο και ατελείωτο mojo.  Να γράφω ό,τι θέλω, όπως το νιώθω, να βλέπω τις λέξεις μου και τις σκέψεις μου να τυπώνονται, να συντροφεύουν τον κόσμο τα ταξίδια τους και να κάνουν τους άλλους (κι εμένα) να περνούν καλά. 
4. Ιδιοκτήτρια του πιο ονειρεμένου ξενώνα.  Η οικοδέσποινα που κακομαθαίνει τους καλεσμένους της και τους κάνει να νιώθουν για λίγο βασιλιάδες.  Να μαγειρεύει χειροποίητες λιχουδιές και να τους κανακεύει όπως κανείς άλλος.  Κι όποιος μου την δίνει να τον διώχνω χωρίς δεύτερη κουβέντα.
5. Ιδιοκτήτρια της μεγαλύτερης φάρμας για αδέσποτα και κακοποιημένα ζώα.  Μακάρι να είχα τα φράγκα να έφτιαχνα έναν χώρο τεράστιο που θα μπορούσα να φροντίσω όλα αυτά τα ζωντανά που τ’ άλλα «ζώα» παράτησαν στον δρόμο ή τα κακοποίησαν.  Το έχω πει πολλές φορές.  Από τότε που γνώρισα τα ζώα, μίσησα τους ανθρώπους.  Κι αν κάποια στιγμή πέφτανε πολλά λεφτά στα χέρια μου το πρώτο που θα έκανα θα ήταν αυτό.

Top 5 μεγάλων ερώτων.

1. Ο Π. Γνωστή ιστορία που έχει περάσει ανεπιστρεπτή, χωρις όμως να έχει ξεχαστεί.  Όπως έλεγε και ο Jack Nickolson «σ’ αγαπώ για τον άνθρωπο που με κάνεις να είμαι».
2. Ο Σ. Όπως και η Lacta η πρώτη αγάπη μένει παντοτινή.  Αυτός ο έρωτας τα είχε όλα σαν σαπουνόπερα.  Έρωτα, πάθος, μίσος, τσακωμούς, επανασυνδέσεις, γέλια, κλάμματα, τρέλα και πολλές πολλές αναμνήσεις.  Ας είναι καλά εκεί που είναι.
3. Ο Ν.  Δουλεύαμε μαζί και δεν ήξερε καν ότι υπάρχω.  Μάλλον γι αυτό είναι στην λίστα, γιατί μου έμεινε αποθημένο.
4. Αυτός που δεν έχει έρθει ακόμη.  Ή μπορεί να έχει έρθει και να μην έχω πάρει μυρωδιά.  Η αλήθεια είναι πως αν δεν με αγνοήσει λίγο, δεν θα πάρω χαμπάρι.  Μυστήριο τρένο.
5. Δεν το φτάνω το top 5.  Το αφήνω εδώ.

Top 5 των πιο ντροπιαστικών στιγμών.

1. Όταν μας έπιασε ο αδελφός του Σ. να κάνουμε τ’ ακατανόμαστα.  Ακόμη το σκέφτομαι μετά από 4 έτη φωτός και με πιάνει κάτι.  Τι ψυχολογικά τραύματα θ’ αφήσαμε σ’ αυτό το ανήλικο ούτε καν θέλω να ξέρω.
2. Την πρώτη φορά που κατά την διάρκεια του σεξ, ακουγόντουσαν ήχοι που ούτε στην τουαλέτα σου δεν θέλεις να τους ακούς.  Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα πως δεν ήταν αυτό που νόμιζα και ότι οι άντρες κατά την διάρκεια του σεξ, δεν ακούν, δεν καταλαβαίνουν και δεν βλέπουν τίποτα.  Οπότε σταμάτησα ν’ αγχώνομαι.
3. Όταν σε πρώτο ραντεβού για να μου φύγει το άγχος αφού το περίμενα πως και πως, ήπια τόσο πολύ που ξερνοβόλαγα σαν το γατί.  Εννοείται πως δεν τον ξαναείδα ποτέ.
4. Την πρώτη φορά που τραγούδησα καραόκε το “You don’t own me” μετά την κατανάλλωση μίας μπουκάλας κρασιού, με χορογραφία που παραπέμπει σε μίμο της Μαρινέλας και αγγλικά Ινδού μετανάστη.  Ο Μέρφυ είναι τόσο σιχαμένος που δεν μ’ αφησε να έχω black out από εκείνη την βραδιά και να θυμάμαι τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια. 
5. Όταν σε ένα πάρτι είδα έναν πρώην μου και με τον αέρα της σταρ πήγα να του μιλήσω και να του τρίψω την ευτυχία μου στην μούρη.  Εννοείται πως καθώς πήγαινα εκεί, πάτησα σε κάτι που είχε τοποθετήσει ο Μέρφυ στο έδαφος κι έκανα θεαματική βουτιά στο έδαφος.  Παρακαλούσα να λιποθυμήσω ώστε να μην ακούω τα γέλια του κόσμου και του πρώην, αλλά εννοείται πως αυτό δεν συνέβη ποτέ.

Top 5 των πραγμάτων που θέλω να κάνω τα επόμενα 5 χρόνια.

1. Να ζήσω έναν μεγάλο έρωτα με happy ending.  Κινηματογραφικό.  Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
2. Να παντρευτώ στο Las Vegas.
3. Να δω την Φανταστική Ζαργάνα στα βιβλιοπωλεία.  Με σκληρό φούξια εξώφυλλο και δώρο ένα φούξια γκλίτερ μπρελόκ παπούτσι.
4. Να κάνω one night stand μ’ έναν rock star (δεν το έκανα μικρή, θα το κάνω μεγάλη).
5. Να ξεκινήσω μια διαίτα και να καταφέρω να την τελείωσω.  Ακόμη κι αν ο στόχος είναι η απώλεια 30 γραμμαρίων.

Πάντα αισθάνομαι καλύτερα μετά από αυτά τα Top 5.  Αυτά είναι τελικά που μένουν.  Τα top 5 της ζωής σου, παλιές φωτογραφίες σ’ ένα κουτί από σοκολάτες, οι φίλοι που σ’ αγαπάνε όσο περίεργη και παλαβή είσαι, οι στιγμές που σε κάνουν να γίνεσαι καλύτερος ή και χειρότερος άνθρωπος, τ’ αναμνηστικά από τα ταξίδια σου και τα όνειρα για μία καλύτερη ζωή.  Και μπορεί να μην αποκτήσω ποτέ όλα αυτά που στις τρελές μου φαντασιώσεις ονειρεύομαι, αλλά δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως όλα αυτά που έχω ζήσει κι έχω κάνει για άλλους είναι τα δικά τους τρελά όνειρα.  Κι επειδή ούτε αχάριστη είμαι, αλλά ούτε και μοιρολάγνα, βάζω πλώρη για το life plan της ζωής μου.  Και ξεκινάω όπως τελειώνει το High Fidelity.  Με τον Marvin Gaye και το Let’s Get in On.  Κι όπου μας βγάλει.

Η μάχη με το τυροπιτάκι. The sequel.

Ναι είμαι ζουμπουρλού, πώς να το κάνουμε; Πολύ θα ήθελα να πω ότι φταίει το σκαρί μου γι αυτό, αλλά δυστυχώς φταίνε τα σαγόνια μου.  Και ο προπονητής μου στο kick boxing όταν ήμουν μικρή.  Ναι, όταν αθλούμουν εντατικά μικρή, μετά από ατελείωτες ώρες προπόνησης, και για να διατηρηθώ στην κατηγορία μου, μου έλεγε το βράδυ να τρώω ελαφρά.  Δηλαδή να τρώω δύο πίτσες αντί για μία.  Κι έτσι έκανα.  Κι από τότε μου έμεινε το κουσούρι. 

Την μισή ζωή μου κάνω δίαιτες.  Κι όχι από αυτές τις δίαιτες που κάνουν οι ανορεξικές που τρέχουν στα Bodyline για να χάσουν 2 κιλά.  Έβαζα στόχους εγώ.   Από 8 κιλά και πάνω.  Αν το κάνεις, να το κάνεις σωστά. 

Η μάχη με το τυροπιτάκι καλά κρατεί τα τελευταία χρόνια. 

Μισώ τους διαιτολόγους.  Είναι οι δολοφόνοι των χοντρών.  Μας καταπιέζουν και ψεύδονται ασυστόλως.  Η δίατα δεν σημαίνει στέρηση.  Σημαίνει αλλαγή διατροφικών συνηθειών.  Πρέπει να τρως πέντε γεύματα την ημέρα.  Ψευτες!!! Πες καλύτερα πέντε μπουκιες την ημέρα! Το πρωινό πρέπει να είναι πλούσιο! Το κουλούρι καλέ μου άνθρωπε δεν σημαίνει πλούσιο πρωινό! Εκτός κι αν την υπόλοιπη ημέρα, τρως μόνο σουσάμια. 

Προσπαθώ να γίνω κι εγώ μια γυναίκα του σήμερα.  Να τρώω μια σαλάτα και να κάνω πως χορταίνω.  Να δηλώνω ότι έχω εθισμό στην σοκολάτα αλλά να μου περνάει με μία μπουκιά σοκολάτας υγείας.  Αλλά δεν μπορώ να το κάνω.  Όταν πεινάω ξυπνάει η φακλάνα μέσα μου.  Θέλω όταν βγαίνω για ραντεβού να μπορώ να φάω το φιλέτο μου με την κρέμα γάλακτος κι όχι κοτόπουλο με βραστά άνοστα μπινιλίκια.  Θέλω να κάνω την παπάρα μου στην σαλάτα κι όχι να σκέφτομαι τα κορεσμένα λιπαρά.  Και δεν θέλω να μοιράζομαι το φαγητό μου.  Όπως κι ο Joey έτσι κι εγώ.  “Zargana doesn’t share food”!

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω σαν την Μάρθα Καριαγγιάνη.  Να έχω τις καμπύλες μου, να σηκώνω το πόδι στον Θεό όταν χορεύω και να φοράω συγκλονιστικά φορέματα.  Μεγάλωσα κι εγώ, μεγάλωσε και η Μάρθα και σε αντίθεση μ’ εμάς λεπτύνανε οι γυναίκες και μικρύνανε τα νούμερα.  Και τότε ξεκίνησε.  Ο δρόμος προς την κόλαση.  Μαρούλια, γιαούρτια, γαλοπούλες και μαύρα ψωμιά. Μπιχ!

Που και που εμφανιζόταν ένας άντρας στον ορίζοντα που έλεγε πως του αρέσουν οι γυναίκες με καμπύλες (ή ακόμη και ολόκληρες κουλούρες σαν εμένα) και άρχιζα να παίρνω τα πάνω μου.  Κι επέστρεφα στ’ αγαπημένα μου «βρώμικα».  Και μετά έφευγε και ήθελα να φάω ένα κουτί λουκουμάδες και ν’ αρχίζω να κυλάω στις κατηφόρες σαν γιγαντιαίο ντόνατ.  Κι άντε πάλι απ’ την αρχή.  Πίσω στην κόλαση, μήπως και βρούμε τον Παράδεισο!

Δύσκολο αυτό το Σαββατοκύριακο.  Όλα μισά μείνανε και πρέπει να ξεσπάσω.  Κι από την μία το τυροπιτάκι και από την άλλη το μαρούλι.  Ποιο να διαλέξω άραγε; Το τυροπιτάκι μου μιλάει πρόστυχα.  Μου χαμογελάει πονηρά και μου τάζει έναν μικρο οργασμό στην πρώτη του μπουκιά.  Και το μαρούλι με κοιτάει σαν 50ρης κοιλαράς που θέλει σεξ, ίσα ίσα για να τον πάρει ο ύπνος.  Τον έχω ανάγκη τον οργασμό.  Θα την κάνω την απιστία μου κι ας έχω τύψεις μετά.  Με ξεγελάει με τα λόγια του, και χραπ!!!! Μμμμμμμμμμ…. Σαν το πρώτο μου one night stand, δηλώνω ότι δεν θα το ξανακάνω.  Αλλά δεν μπορώ.  Μία μπουκιά έμεινε! Το υπόσχομαι θα είναι η τελευταία.  Και βουλιάζω πιο πολύ στην αμαρτία.  Τώρα που γλυκάθηκα, θέλω να κάνω τρίο. Σουβλάκια με πατάτες τηγανιτές. Αν την κάνεις την αμαρτία καλύτερα να την κάνεις καλά! Θα το μετανιώσεις που θα το μετανιώσεις, τουλάχιστον να το έχεις ευχαριστηθείς.

Μία ώρα μετά νιώθω να βουλιάζω στις τύψεις.  Φαντάζομαι τον εαυτό μου 30 χρόνια μετά σαν την Σπεράντζα στα τελευταία της και δηλώνω αιώνια υποταγή και πίστη στο μαρούλι. 

Ανοίγει και ο καιρός. Και σκέφτομαι τα Ξ. στις παραλίες και αμέσως σκέφτομαι να μετακομίσω στην Αφρική και να γίνω μέλος στις φυλές που οι ωραιότερες γυναίκες είναι αυτές με τα πεσμένα βυζιά και τους γιγαντιαίτους κώλους. 

Και μετά σκέφτομαι την Ζαργάνα. Που φέρεται γυναικεία και σκέφτεται αντρικά.  Που μαζεύει ό,τι σκέφτεται  και τα κάνει γραμμές.  Που μπορεί να μην είναι τέλεια, αλλά είναι διαφορετική.  Και λίγο τρελή.  Μπορεί και πολύ τρελή.  Και μπορεί να μην κατέβει ποτέ στα καλλιστεία αλλά πάνω απ’ όλα είναι αν μη τι άλλο, ζωντανή! Και υποψιάζομαι πως αυτό το mojo που την κάνει διαφορετική, κρύβεται εκεί, πίσω από αυτά τα love handles γύρω από την μέση! Και γι αυτόν και μόνο τον λόγο λέω να το κρατήσω δίπορτο!  Εξάλλου στον δικό μου κόσμο, υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία.  Κι αν σκεφτώ πολύ θετικά, δεν ξέρεις ποτέ, μπορεί κάποτε να βρω το κατάλληλο μαρούλι που θα έχει την γεύση από ένα λαχταριστό τυροπιτάκι! Μμμμμμμ…..

Εμείς και τα πιπίνια

Τα τρελά πράγματα συμβαίνουν στους τρελούς ανθρώπους τελικά. 

Χτες βράδυ ήμουν στο φανάρι Πατησίων & Λασκαράτου, φεύγοντας απο αγαπημένο στέκι με καλούς φίλους έχοντας ένα μικρό Happy Hour after work.  Έτρεχα σπίτι να πάω να δω «Η Ζωή της άλλης».  Μην ρωτάς πώς προέκυψε αυτό, μαζί με το σπίτι και το ξεσκονόπανο έρχεται και ο εθισμός στις σαπουνόπερες της θείτσας.  Anyway.  Στο διπλανό αμάξι, 35ρης ημίθεος και δίπλα του, 18αρα (το πολύ 20αρα) ξέκωλη ξανθιά με εξτένσιον και τρισδιάτατη μάσκαρα.  Τα αίματα έχουν ανάψει για τα καλά, ο 35ρης υποθέτω πως σκέφτηκε πως μέσα σε 3 λεπτά που κρατάει το φανάρι μπορεί να προλάβει να τελειώσει και 2 φορές, οπότε το μπαλαμούτιασμα μεταξύ τους είχε φτάσει σε άλλα επίπεδα.

Κυρία με μέτρια περιφέρεια απο την άλλη γύρω στα 40, περνάει μπροστά απο τ’ αμάξια μας  πεζή (το δικό μου και του ερωτιάρη), βλέπει την σκηνή και μπαίνει ο διάολος μέσα της.  Κι αρχίζει να δίνει: «Έτσι έχετε βγει όλα τα ξέκωλα απο τα σπίτια σας και μας τρώτε τους άντρες! Διαβολοθηλικα! Δεν θα φτάσετε κι εσείς τα 40; Δεν θα κάνετε παιδιά; Θα στον φάει τον άντρα μωρή αντροχωρίστρα καμιά μικρή και θα θυμάσαι την τρελή που σ’ εβριζε στον δρόμο! Κι εσύ ρε μαντράχαλε τι το θες το ξέκωλο! Δεν πας να βρεις καμιά στην ηλικία σου να νοικοκυρευτείς; Θα σου φάει τα λεφτά και θα σ’ αφήσει στον τόπο! Και καλά θα σου κάνει!» . Το ζευγάρι αποσβωλομένο δεν μπορεί να πει τίποτα.  Ο ερωτιάρης 35ρης είναι έτοιμος να κατέβει απο τ’ αμάξι και να την βρίσει αλλά τον συγκρατεί η μικρή ξέκωλη!

«Πες τα χρυσόστομη! Δεν πάνε να ανοίξουν κανένα βιβλίο να ξεστραβωθούν τα ζώα, μόνο πως θα βάλουν εξτένσιον και μαργαριταρένιο στρινγκ τους νοιάζει»! Από που ακούστηκε αυτό;;;; Ουπς!!! Εγώ το είπα! Δίνω κι εγώ!

«Ζούμε μεγάλες στιγμές» φωνάζει ο οδηγός απο πίσω!

Ανάβει φανάρι πράσινο κι εξαφανίζομαι μην έρθει ο ερωτιάρης και μ’ αρχίσει στις γρήγορες! Χάσαμε που χάσαμε δυο φανάρια τουλάχιστον μην φάμε και ξύλο!

Είναι μοιραίο τελικά πως τέτοια πράγματα συμβαίνουν συγκεκριμένες μέρες και ώρες.  Λίγη ώρα πριν ήμουν στο στέκι μου με λατρεμένο φίλο που γκομενίζει με 19χρονο και περνάω κρίση άσθματος, ζήλιας και καρδιακού επεισοδίου.

Δεν μπορώ ρε παιδάκι μου πως να το κάνουμε! Το target group μου έχει συρρικνωθεί σε μία πενταετία, έχουν φύγει όλα τα καλά κομμάτια απο την αγορά (μόνο ρετάλια και προσφορές μείνανε) κι έρχονται τώρα τα 18χρονα να μου φάνε την μπουκιά μέσα απ’ το στόμα;;; Ενίσταμαι!!!

Είναι που κλείνω τα 33 σε 2 εβδομάδες και μ’ εχει πιάσει το σύνδρομο καταδίωξης.  Και ναι,  καταλαβαίνω ότι οι άντρες είναι οπτικοί τύποι και προτιμάνε τις μικρές για σφιχτό δερματάκι τους, για το βυζί που δεν έχει υποστεί πτώση, για τον κώλο και την κοιλιά που δεν έχουν καταρρακωθεί απο την χαλάρωση κι εννοείται για το γεγονός ότι έχουν λιγότερες απαιτήσεις απο τις πιο μεγάλες.  Επίσης είναι και λίγο τεμπέλιδες οπότε δεν μπορούν να δώσουν την απαραίτητη προσοχή που χρειάζεται μία μεγαλύτερη γυναίκα, που θέλει άλλους χειρισμούς απο το να την κεράσεις ένα ποτό κι ένα φαγητό.

Ναι όμως, ερωτιάρη και πιπινιάρη 35ρη μου, εμείς οι μεγαλοκοπέλες είμαστε που δεν θα στραβώσουμε όταν τελειώσεις στα 8,5 λεπτά (γιατί μην βλέπεις και οι δικές μας αντοχές, δεν είναι καλύτερες) – αρκεί να συνεχίσεις και με 2^ο γύρο βέβαια – εμείς είμαστε που δεν θα σε ρωτάμε τι θα κάνουμε το Σαββατόβραδο και αν θα πάμε στο Γκάζι ή στο Κολωνάκι, εμείς είμαστε που θα πληρώσουμε και τον λογαριασμό μισό μισό γιατί δεν μας χαρτιλικώνει η μαμά, εμείς είμαστε που μόλις σε πιάσει η μέση σου σε κανένα αεροπλανικό θα σου κάνουμε κι ένα μασαζ να σου περάσει και θα σου φτιάξουμε και κανένα φαγητό να σε γιατροπορέψουμε κι εννοείται πως κουβαλάμε και πολυετή πείρα σε κάθε καρυδιάς βλαμένο! (Συγνώμη, καρύδι ήθελα να πω!)  Και τι έγινε, που μας έχει πέσει λίγο το βυζί; Θα πάμε να το σηκώσουμε; Τι;;; Επειδή θέλουμε περισσότερη δουλειά; Ναι, ρε! Να κουραστείς κι εσύ λίγο! Και η Πόλη δεν έπεσε σε μια μέρα!

Έτσι που λες.  Τώρα που κλείνω κι εγώ τα 33 και μπαίνω σε άλλη κατηγορία, αποφάσισα να βγάλω κι εγώ την κατίνα που κρύβω μέσα μου και να τα πω! Ε, μαααα!!! Ελπίζω μόνο όταν φτάσω κι εγώ 40, να μην βρίζω κι εγώ αμάξια στα φανάρια σαν την κυρία χτες το βράδυ.  Αλλά δεν με φοβάμαι.  Με φίλο πλαστικό χειρούργο και με δική μου ταινία στο Hollywood, θα λάμπω  τότε και θα φάω μέχρι και την Demy Moore!  Γιατί στην περίπτωση των γυναικών, που πάνε με μικρότερους άντρες, δεν το κάνουν για θέμα ευκολίας ή ματαιοδοξίας, αλλά για θέμα οικονομίας.  Ναι, ναι, ναι, οικονομίας! Ξέρεις πόσο έχει φτάσει το μπότοξ? Κι όπως ξέρουμε όλοι μας, ο νέος άντρας είναι πιο ευεργετικός κι απο το καλύτερο μπότοξ και υαλουρονικο οξύ! Κι αυτό είναι γεγονός!

Ζαργάνα με προίκα

Μην με ρωτάς γιατί χάθηκα.  Τους τελευταίους 6 μήνες μαζί με τον Π. χάθηκε και το mojo μου.  Αγνοείται η τύχη του, αν και θέλω να πιστεύω ότι θα γυρίσει γονατιστό και θα με παρακαλάει.  Κι αν δεν γυρίσει,  εκτός απο φανταστικό γκόμενο θα έχω και φανταστικό mojo.

Είχα τρεχάματα που λες.  Με το που μπήκε το 2011 με πιάσανε τα ψυχολογικά μου και τα “που πάω και τι κάνω” και αποφάσισα να πάρω την μεγάλη απόφαση.  Μαζεύω τα μπογαλάκια μου και την κάνω απο το πατρικό μου, πριν με διώξουν οι γονείς μου διακριτικά αλλάζοντας κλειδαριές.  Τα τελευταία 5 χρόνια έλεγα να το κάνω, άλλα ένεκα τα ψιλοτάκουνα και τα πήγαινε έλα στο Παρίσι, τα φάγαμε τα λεφτά πατριώτη και δεν έμενε τίποτα για τ' όνειρο ενός σπιτιού.  Ώσπου ξύπνησα ένα πρωί, πήρα την μεγάλη απόφαση, και βγήκα στην αγορά.

Και νόμιζα κι εγώ πως θα ήταν σαν σειρά του Παπακαλιάτη.  Θα έβρισκα το πιο όμορφο και το πιο φτηνό σπιτικό και θα το μεταμόρφωνα σε παλατάκι.  Αλλά αν δεν έχεις νεραϊδονονά δεν γίνονται αυτά. Και η ζωή μας δεν είναι μια βόλτα.  Μάλλον αγώνας δρόμου θα έλεγα.   Και είδα πολλά σπίτια, πλήρως ανακαινισμένα που η μόνη τους αλλαγή ήταν το πόμολο της πόρτας, νέα που η κακογουστιά τους και η προχειροτητά τους θα μπορούσε να μπει στις περίεργες ειδήσεις του Σταματόπουλου, περίεργες και κουτσομπόλες σπιτονοικοκυρές που με περνούσαν απο τρίτου βαθμού ανάκριση και το καλύτερο απ' όλα, το ροζ σπίτι.  Ναι, είμαι κι εγώ του ροζ, αλλά ένα σπίτι βαμένο όλο κουφετί που φέρνει λίγο σε μωρουδιακό σετ και στην ντουλάπα της Μπιμπιμπο, με ροζ τζάκι δεν είναι το ζαργανόσπιτο που πάντα ονειρεύομουν.  Δεν μιλάμε για τα ενοίκια.  Ό,τι του φανεί το Λωλοστεφανή! Το οτι ο Έλληνας εκτιμά το ενοίκιο που θα ζητήσει βάση της δόσης που έχει πάρει για το 4ο διακοποδάνειο είναι τόσο χαρακτηριστικό όσο και η γκρίνια του για την έλλειψη χρημάτων πριν φύγει για Πασχαλιάτικες διακοπές στην Κέρκυρα.  Κι εκεί που είχα αρχίσει ν' απογοητεύομαι... Να' το βρέθηκε! Το τέλειο ζαργανόσπιτο, πολύ κοντά στο πατρικό μου (είπαμε ανεξαρτοποίηση, αλλά ποιος θα μου ποτίζει τα λιγούστρα αν πάω στην άλλη άκρη του κόσμου;)!

Οι επόμενες ημέρες με βρήκαν να πρωταγωνιστώ σε διάφορες παραγωγές.  Τέτοιο role playing ούτε στις κρυφές μου φαντασιώσεις.  Το πρωί τρελή διακοσμήτρια πνιγμένη στους νεωτερισμούς και στα υφάσματα, το απόγευμα έβγαζα μουστάκι και παρίστανα τον Μπομπ τον Μάστορα και το βράδυ ήμουν η Μαίρη Παναγιωταρά σε συνεργασία με την Ρένα Βλαχοπούλου με το φακιόλι και τον κουβά αξεσουάρ.  Εννοείται πως η Ζαργάνα είχε εξαφανιστεί, είχε βγάλει μαλλί στα πόδια, είχε παρκάρει τα τακούνια στην ντουλάπα και τα ντεκολτέ είχαν αντικατασταθεί απο βρωμερά διαφημιστικά T-Shirt με σήμα κατατεθέν την τρύπα! Κι εννοείται πώς όταν κυκλοφορούσα έτσι,  συνάντησα τα πιο ωραία αρσενικά στο διάβα μου! Γιατί και σ' αυτή την φάση της ζωής μου, ο Μέρφυ συνοδοιπόρος.  Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε.

Ευτυχώς όμως ήρθε η μέρα και η μετακόμιση έγινε.  Βοήθησαν φίλοι καλοί.  Φίλοι με μπράτσα.  Και μπορεί να μην ήξεραν ούτε μία λάμπα ν' αλλάξουν αλλά στην συναρμολόγηση μου βγήκανε αστέρια.  Ευτυχώς που είχα φίλες που ξέρανε και φώτα να συνδέσουν, και τρύπες ν' ανοίξουν και κουζίνες να συνδέσουν (μετά γιατί λέμε ότι χρειάζεται ένας άντρας στο σπίτι άραγε;) και τελειώσαμε γρήγορα.   Και μέσα σε 2 ημέρες το σπιτάκι μου μετατράπηκε πράγματι σε Ζαργανόσπιτο.  Ή τουλάχιστον πλησίαζε.  Κι άρχισα να το απολαμβάνω.  Κι ακόμη αυτό κάνω.

Το να μένεις μόνος σου λοιπόν είναι φανταστικό.  Νιώθεις ενήλικος (ή υπερήλικος μερικές φορές), έχεις την ευθύνη του δικού σου σπιτικού, μπορείς να καταστρέψεις όσα φαγητά θέλεις (κι όχι μόνο) στην προσπαθειά σου να μάθεις να φτιάχνεις κοτόπουλο με χυλοπίτες, μπορείς να δεχτείς στην μέση της νύχτας την φίλη σου που ο νέος της γκόμενος πήγε για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισε, μπορείς να γυρνας σαν την Εύα στον Παράδεισο, μπορείς επιτέλους να γνωρίσεις καποιον και να πεις επιτέλους το θρυλικό “θέλεις να έρθεις πάνω για ένα ποτό”, εννοώντας “come with me για να την βρεις”, μπορείς να βάλεις τον Ρέμο στο “Που να' σαι τώρα” και να χτυπηθείς στα πατώματα χωρίς να έχεις την Ελληνίδα μάνα να σε ρωτάει συνέχεια “Τι έχεις κορίτσι μου, ποιος αλήτης σε στεναχώρησε”, μπορείς να πάρεις τον αγαπημένο σου fuck buddy όποια ώρα σου καπνίσει και να του πεις «φάε λάδι κι έλα βράδυ» και πολλές άλλες χαρές που ακόμη δεν τις έχω σκεφτεί και βιώσει.

Από την άλλη βέβαια, κομμένα τα πολλά θρίλερ - χτες το πρωί έκανα την προσπάθεια να δω το Drag me to Hell, και το βράδυ έπρεπε να πιω τρία ποτήρια ουίσκι μέχρι να καταφέρω να κοιμηθώ χωρίς να σκέφτομαι μία κωλόγρια να με καταριέται που δεν πεθαίνει με τίποτα – κομμένα τα καλοσιδερομένα ρούχα απο την μανούλα, κομμένοι οι μουσακάδες και τα γεμιστά τις καθημερινές,  κι εννοείται κομμένο το ανεξέλεγκτο online shopping.  Σεμνά και ταπεινά τώρα.

Είμαι κορίτσι με προίκα τώρα.  Μια νοικοκυρά σε απόγνωση.  Μπορεί να μην έχω κάνει μπότοξ και να μην πάω για μανικιούρ κάθε 3 ημέρες αλλά έχω άλλα προσόντα.  Φτιαχνω φανταστικό cheese cake, κάνω τρομερή τσάκιση στα πουκάμισα και είμαι μια φανταστική πυργοδέσποινα στο δικό της φανταστικό Ζαργανόσπιτο.  Το μόνο που μένει τώρα είναι να βρω νέα εxtentions μήκους 20 μέτρων να τα ρίξω απο το μπαλκόνι μου, για να έρθει επιτέλους αυτός ο ηλιοκαμένος γραμμωμένος Ζαργανο-πρίγκιπας να έρθει να με σώσει! Μέχρι τότε όμως... ας πάω να βάλω κανένα πλυντήριο!

Οι φανταστικοί γκόμενοι της τηλεόρασης

Τα είπαμε; Δεν τα είπαμε; Όχι τα καλάντα καλέ! Τα Χρόνια Πολλά και τις Καλές Χρονιές! (Που να τα πούμε, θα μου πεις, αφού εδώ κι έναν μήνα είμαι εξαφανισμένη και απολύτως ξεκομμένη με το mojo μου!)  Να σου πω την αλήθεια δεν κατάλαβα ποτέ όταν ευχόμαστε στην αρχή της Χρονιάς, το κάνουμε στον ενικό.  Καλή Χρονιά! Δηλαδή τι; Μετά; Μετά βγάλτα πέρα μόνος σου. Η ευχή μου βγαίνει για λίγες παραστάσεις και μόνο για 365 μέρες! Βλακείες.  Γι αυτό κι εγώ θα ευχηθώ λιγάκι διαφορετικά.  Καλές Χρονιές βρε!!! Ας είναι αυτή η Χρονιά (εδώ πάει ο ενικός) το ξεκίνημα για μία σειρά απο Χρονιές που δεν θα το πιστεύετε! Για χρονιές γεμάτες υγεία, γέλια, στιγμές που θ’ αναρωτιέστε αν αυτό που ζείτε είναι όνειρο, πάρα πολλά ταξίδια για να δείτε τι γίνετε κι εκεί έξω (και διορθώσουμε επιτέλους τα εδώ μέσα), φίλους παλιούς και νέους, λεφτά πολλά κι ΄Ερωτες.  Θέλετε να είναι ένας; Μαζί σας είμαι, θέλετε να είναι πολλοί; Ακόμη καλυτερα! Αλλά να ερωτευτείτε και να σας ερωτευτούν παράφορα! Να νιώθετε πεταλουδίτσες στα στομάχια σας (αυτό που λέω κι εγώ zsa zsa zsu) κάθε μέρα και να το απολαμβάνετε με όλο σας το είναι! Αυτές είναι λοιπόν οι ευχές μου.  Λιγο υπερπαραγωγή... αλλά τώρα θα με μάθεις;  Αφού είμαι... λιγακί γιουχου.

Κάτι έγινε που λες μες τις γιορτές και συναναστράφηκα με πολύ κόσμο απο αυτό που λέμε όλοι show biz.  Ευτυχώς απο μικρή είχα την τάση να χώνομαι παντού και γνωρίζω πολύ «διάσημο» κόσμο οπότε ξεπέρασα το σύνδρομο του ΠΙΚΠΑ (ξέρεις, όταν φέρεσαι σαν απροσάρμοστο;) κάθε φορά που βλέπω κάποιον διάσημο.  Κι αφού μες τις γιορτές γνώρισα κάποιον που με σκανδάλισε, ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο και γνωστό, άρχισα να σκέφτομαι την πετριά που έχουμε εμείς οι γυναίκες με τους διάσημους και να δώσω τα φώτα μου!

Ναι η αλήθεια είναι ότι εμείς οι γυναίκες, παθαίνουμε κάτι, με οποιαδήποτε είδους εξουσία.  Αν ο άλλος είναι λίγο αναγνωρίσιμος, είτε αυτό σημαίνει ότι είναι Πρόεδρος του 15μελούς στο Λύκειο, είτε είναι διάσημος πλαστικός χειρούργος, είτε είναι κομπάρσος στον Μάρκο Σεφερλή είτε έχει ανακαλύψει το εμβόλιο του καρκίνου, κάτι παθαίνουμε.  Το γιατί είναι διάσημος, τελικα, απ’ ότι κατάλαβα δεν έχει σημασία, είναι απλή τεχνική λεπτομέρεια, απλά μας ενδιαφέρει να είναι αυτός που είναι κι εννοείται να τον βλέπουν οι άλλες γυναίκες και να τρώνε τα λυσσακά τους! Ναι, ναι, ναι.  Κατα βάθος το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να έχουμε αυτό που έχουν όλες οι άλλες γυναίκες.  Μπορεί ένας άντρας τον οποίο όχι απλά τον απορρίπταμε πριν, αλλά κάναμε τις αθάνατες και εννοείται ουσιώδης δηλώσεις τύπου «και ο τελευταίος άντρας να ήσουν στην γη, σιγά μην σου καθόμουν» μόλις τον δούμε στην αγκαλιά άλλης γυναίκας, ή ακόμη καλύτερα περισσοτέρων, μπορούμε όχι απλά να τον ερωτευτούμε παράφορα, αλλά να ξανακάνουμε άλλες μεγαλοπρεπείς και ουδιώδης δηλώσεις τύπου «αυτός είναι ο ένας, αυτός που θέλω να κάνω τα παιδια του» και άλλές τέτοιες σαιξπηρικές φαμφάρες.  Δεν μπορούμε, είμαστε ανταγωνιστικές και ζηλιάρες απο την φύση μας.  Θέλουμε και προτιμάμε πάντα αυτό  που έχουν εκθέσει στην βιτρίνα.  Ακόμη κι αν το έχουν βάλει εκεί για να το σκοτώσουν και να το ξεφορτωθούν! Να χέσω εξυπνάδα, εγκεφαλικότητα και ρομαντισμό, τρομάρα μας! 

Βέβαια, το καλύτερο και βασικότερο που μας ελκύει στους διάσημους είναι η φαντασία μας.  Φαντάζεσαι τώρα ότι ο θα έρθει τώρα ο Τom Cruise στο σαλόνι του σπιτιού σου και όπως στο Jerry McQuire θα έρθει και θα σου πει μπροστά στις γεροντοκόρες φίλες σου “You complete me”... Δεν θέλω να σ’ απογοητεύσω, αλλά αυτή την φράση ούτε από τον κύρ. Βαλάντη τον ψιλικατζή που σε πολιορκεί τόσο καιρό να βγείτε δεν θα την ακούσεις.  Όχι απο τον Tom.  Ακόμη κι αν υπήρχε ποτέ περίπτωση να βγαίνεις με τον Τοm,  ή ακόμη και να τον είχες παντρευτεί, εκτός απο το γεγονός ότι θα σ’ εκνεύριζε γιατί κάνει  πιο συχνά μπότοξ απο εσένα, θα σου τα είχε πρήξει περι σαϊντοολογίας, θα έβαζε το παιδί σου να φοράει τακούνια απο τα τεσσερά του (γιατί πάντα είχε κόμπλεξ με το ύψος του) και τέλος εννοείται πως θα σε κεράτωνε με ό,τι κυκλοφορούσε, αρσενικό, θυληκό ή ουδέτερο.  Αλλά εσύ θα ήσουν με τον Tom Cruise, αυτά είναι απλές λεπτομέρειες.  Και δεν θέλω να στο χαλάσω αλλά και ο Τοm, ένα γουρούνι και μισό είναι, και θα ρευτεί, και θα φτύσει και θα κλάσει.  Boys are boys! Γι αυτός είτε εδώ, είτε στο Hollywood είτε στην φαντασία σου, μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. 

Εντάξει το καλύτερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι νομίζουμε ότι ισχύει το «What you is see is what you get”! Πώς έλεγαν παλιά τα περιοδικά; Εδώ γελάμε!  Ναι... ούτε αυτό παίζει.  Απο προσωπική πείρα σου λέω (κι απο έγκυρες πηγές επίσης) ότι ο τραγουδιστής δεν θα σου τραγουδήσει, ο ηθοποιός δεν θα σου ερμηνεύσει, ο chef δεν θα σου μαγειρέψει και ο ποιητής δεν θα σου απαγγείλει (αλλά και πάλι,  θες να σου απαγγείλει;)! Είναι επαγγελματίες και είναι σαν να τους ζητάς να φέρουν την δουλειά τους στο κρεβάτι σου! Θα έλεγες ποτέ σε κανέναν μανάβη, «πουλα με μωρό μου σαν να’ μαι κουνουπίδι;» Η μόνες ίσως περιπτώσεις στις οποίες μπορείς να πάρεις ένα sneak preview απο αυτό που δίνουν στον κόσμο, είναι αν τα έχεις μ’ εναν πορνοσταρ – που εκεί πράγματι παίρνεις ό,τι βλέπεις, αν δεν έχει πάρει βέβαια κανά δυο χούφτες βιάγκρα, κι εννοείται πως κι εσύ πρέπει να φερθείς σαν άλλη Jenna Jameson – και η δεύτερη είναι αν τα έχεις με κανέναν σκληρό ρόκερ που μεταξύ κοκκαϊνης, έκσταση και πολλών άλλων χαπιών μπορεί να σου φέρει καμιά κιθάρα στο κεφάλι! Κι εκείνη την στιγμή ίσως να τραγουδάει και λίγο...

Και η ειρωνία είναι ότι όσο εγκεφαλικές και να θέλουμε να το παίξουμε, ότι δεν κοιτάζουμε μόνο την εξωτερική εμφάνιση και τέτοια, εμείς λατρεύουμε τόσο πολύ ανθρώπους μόνο απο την εξωτερική τους εμφάνιση και απο αυτό που παρουσιάζουν στον κόσμο.  Ιδιαίτερα στον πολύ κόσμο.  Οι άντρες πάλι που θεωρούνται μονοδιάστατοι και τέτοια, δεν τους ενδιαφέρουν και πολύ αυτά.  Αν έχει ωραίο κώλο και βυζιά, δεν πάει να είναι η Ατζελίνα, δεν πάει να είναι η Πετρούλα, δεν πάει να είναι και η Κική της κυρά Φρόσως στο άλλο στενό, το ίδιο του κάνει.  Ίσως η Αντζελίνα τους κάνει λίγο περισσότερο κούκου γιατί έχει κάνει πιο ωραίες φωτογραφίσεις κι έχει δείξει και λίγο έκφυλο προφίλ στο παρελθόν, αλλά στο τέλος πάλι θα συγκρίνουν ποια έχει τα πιο ωραία βυζιά και όχι πόσοι την αναγνωρίζουν στον δρόμο.  Απλά όντα παιδί μου, όχι σαν εμάς.

Έτσι που λες.  Μπορεί οι διάσημοι να μας κάνουν να έχουμε τα πιο ωραία και πολλές φορές τρισδιάτατα όνειρα, αλλά κοίτα να μείνεις εκεί.  Και ναι, η φαντασίωση με τον Hugh Jackman μια χαρά σε βολεύει όταν σου κάθεται ένα κακό One night stand και πρέπει ν’ ανταποκριθείς, ή όταν δεν θες να χαλάσεις χατήρι στον αγαπημένο σου παρ’ όλο που βαριέσαι πολύ (και θες να του ζητήσεις και μεγάλη χάρη στο μέλλον), αλλά σκέψου πως το τέλος της ημέρας πρέπει να προσγειωθείς, να πατήσεις στα πόδια σου και να σκεφτείς πως αν δεν σταματήσεις να συγκρίνεις την φαντασίωση με την πραγματικότητα στο τέλος θα χάσεις τον μπούσουλα και   το πιο πιθανόν να καταλήξεις όπως πολλές διασημότητες στο παρελθόν.  Μόνη κι έρημη! Αλλά αν καταφέρεις να εκτιμήσεις αυτά που πρέπει να εκτιμήσεις, τότε θα είσαι με κάποιον, που όχι μόνο θα είναι ο μεγαλύτερος σούπερ σταρ στα μάτια σου, αλλά αν είναι πράγματι ΑΥΤΟΣ που πρέπει τότε εσύ θα είσαι η ΘΕΑ στην καρδιά του!

Και να μην ξεχνιόμαστε! Καλές Χρονιές να έχουμε (έστω και καθυστερημένα)!

Υ.Γ. Προσγειωθείτε εσείς λοιπόν, κι αφήστε όλους τους διάσημους σε μένα λοιπόν! Όχι για μένα, για το φουκαριάρικο το μπλογκ μου, που θέλει προώθηση...

2010. Ο επίλογος.

Τι να σου πω; Ότι χαίρομαι ότι φεύγει το 2010; Όλη την προηγούμενη χρονιά γκρίνιαζα.   Αλλά από την άλλη η γκρίνια ήταν αυτή που γέννησε την Ζαργάνα.

3 ώρες πριν αλλάξει αυτή η χρονιά, και σκέφτομαι πως αυτή αυτή η χρονιά δεν θέλω να φύγει.

Περίεργο αλλά αυτή η χρονιά θα με βρει "ερωτευμένη" με 3 άντρες.  Οέο! Mε την παραμυθένια έννοια της λεξης όμως.  Με την πλατωνική έννοια της λατρείας.  Με 3. Με τον Π. που δεν πρόκειται να τον ξεχάσω ποτέ γιατί είναι το παρελθόν το παρόν και το μέλλον.  Ο άντρας της ζωής μου.  Ο άντρας που μέσα στο μυαλό μου είναι ο πρίγκηπας.  Ο ζαργάνος μου.  Ποτέ δεν μ’ ερωτεύτηκε γι αυτό και τον ερωτεύτηκα.   Με τον Δ.  Ο σουπερ σταρ.  Όλη η Ελλάδα συζητάει γι αυτόν.  Αλλά αυτός έκανε πέρα όλες τις ανορεξικές μοντέλες και μου ζήτησε να βγουμε.  Και σκέφτομαι πως θα είναι τα παιδιά μας.  Το πρώτο μας εξώφυλλο στο ΟΚ.   (εδώ βέβαια ξεπερνάμε την παραμυθένια έννοια και μπαίνουμε σ' ενήλικα κατατόπια, χε χε χε χε!!!!) Και ο καλυτερός μου φιλος. Αυτός που ήταν ο ερωτάς μου και ο χρόνος μας έφερε κοντά και μας έκανε φίλους.  Και δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα γίνοταν αν δεν ηταν κοντά.  Αυτός που ήταν κοντά μου στα δύσκολα και στα ευκολα αυτός που με κάνει να γελάω όλα όταν ολοι οι άλλοι με στεναχωρούν.  Δυσκολο το τρίλημα.

Ήμουν σήμερα στο Κολωνάκι με μία υπέροχη μπάντα και τα έχω πιει τα ποτάκια μου. Και παραπατάω.  Και όλο σβήνω και γράφω.  Πρέπει να γράψω πριν φύγει αυτή η χρονιά.  Πριν φύγει αυτή η χρονιά πρέπει να τα πω.

Τι έχω αποκομίσει από αυτή την χρονιά; ΄Ένα πράγμα.  Έρωτα η ζωή έρωτα θέλει.  Αυτό μας οδηγεί.  Ποιος την χεζει την καριέρα, έρωτα θέλει η ζωή έρωτα θέλει.  Όταν δεν είμαι ερωτευμένη δεν δημιουργώ ΔΕΝ ΖΩ!!!!

Βρε αν δεν υπήρχε η καψούρα θα ήμουν εκεί που είμαι; Ο Π. ήταν αυτός που μ’ εκανε να φτιάξω αυτό το blog και είμαι εδώ έναν χρόνο μετά ν’ αναπολώ.  Αποτυχημένα ραντεβού, έρωτες δίχως άυριο, όνειρά και ελπίδες με κάνουν να γράφω.  Τι να τα κάνω τα παπούτσια και τα λεφτά αν το κρεβάτι μου είναι άδειο;  Δεν πάτε να λέτε ό,τι θέλετε;  Ζω μόνο όταν ερωτεύομαι!!!!

Και σκέφτομαι κάθε πρώτο ραντεβού.  Που ντύντομαι, ούτε πολύ τσουλα ούτε πολύ καθώς πρέπει, που γράφω τα σεναριά μου τι θα πω και τι θα κάνω. Που κρύβω κάθε ίχνος αυθορμητισμού μην και την κάνει ο επίδοξος με ελαφρά.  Σκέφτομαι και την πρώτη φορά που κάνω σεξ.  Που λέω τώρα θα μου κάτσει το τζόκερ και παίρνω απλά ένα διπλό.  Τα λεφτά μου πίσω!!!!.  Δεν ξέρω αν στο είπανε αλλά το σεξ θέλει δύο κι όχι έναν.  Όταν το κανεις με την χούφτα σου έχει διαφορά, ιδιαίτερα αν η γυναίκα έχει σαρκα και οστά και δεν έχει απλά βαλβίδες.   Μην γκρινιάζεις μετά γιατι τα αχ και τα βαχ κάτι σου θυμίζουν… Την «Σειρίνα» μήπως;

Πόσα ραντεβού; Πόσες ευκαιρίες στην ευτυχία; Πάνε κι έρχονταί! Κομπλεξικοί, μαμάκιδες, τοσοδούλιδες, βλαμένοι!!! Για όλους είχα έναν «καλό λόγο».  Δεν βλέπω τα χάλια μου.  Αυτή η χρονιά τα είχε όλα.  Και στο τέλος παλι μόνη με βρίσκει.  Γαμησέ τα.  Η αγορά χάλια.  Βρε Ζαργάνε που είσαι οέο;;;;;;;;;; Μην είναι ο γυαλός στραβός ή μην στραβά αρμενίζουμε;

Περασμένα τριάντα.  Όχι πολύ, αλλά περασμένα.  Πριν λίγες ημέρες για πρώτη φορά σκέφτηκα τον εαυτό μου μ’ ένα μωρό και για λίγα λεπτά το απόλαυσα.  Μετά μ’ επιασε ένας μικρός πανικός.  Μετά είδα την παπουτσοντουλάπα μου και συνειδητοποίησα  ότι έχω τα μυαλά πάνω από το κεφάλι μου.  Που θα ζει το παιδί μου; Με τι θα τρέφεται; Με καστόρι; Α πα πα πα!!!!!  Ας αρχίσουμε από τα βασικά.  Με λένε Ζαργάνα και μένω και ζω μόνη μου.  Μετά θα έρθει και το μωρό….

Δεν ξέρω.  Όλοι γύρω μας «φτιάχνουν» τις ζωές τους, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.  Άλλοι παντρεύονται, άλλοι γεννούνε, άλλοι χωρίζουν κι αρχίζουν από την αρχή.  Κι εμείς απλά ζούμε την αιώνια εφηβεία μας.  Βγαίνουμε ραντεβού, ονειρεύομαστε και χωρίζουμε με το πρώτο εμπόδιο.  Βαριόμαστε;  Έχει μείνει όλος ο κατιμάς; Πάντως το παλεύουμε… ερωτεύομαστε με το καλημέρα σας και χωρίζουμε με το καλησπέρα σας! Αλλά το ζούμε!!!! Και γι αυτό μένουμε ζωντανοί!!!!! Ζούμε από το δράμα!

Ερωτεύομαι άρα υπάρχω! Έστω και με 3 άντρες! Μέχρι να ζήσω τον κινηματογραφικό έρωτα.  Μέχρι να μου πουν το «you complete me».  Όσο ρομαντική κι ονειροπόλα ας με λένε.  Και ζηλεύω θανάσιμα αυτούς που το ζούνε και καμιά φορά ζω μεσα από τις εμπειρίες τους….

Τι θα κάνω από εδώ και πέρα; Θα προκαλώ την τύχη μου! Είτε είναι για καλό είτε για κακό… είτε μου πουν σ’ αγαπώ είτε «ξέρεις… αλλά».  Και θ’ αγαπώ μ’ όλο μου το είναι! Κι ας με πάρει από κάτω! Αν δεν αγγίξεις πάτο δεν θα φύγεις στην επιφάνεια!!!

Είθε το 2011 να μας φέρει Υγεία λοιπόν και πολύ έρωτα.  Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ηλίθια ραντεβού, πολύ κλάμα και πολλές ανατροπές! Serendipity.  Αν είναι κάτι να συμβεί θα συμβεί, θα το κάνει έτσι η μοίρα να συμβεί!!!!

Και σε μένα και στους 3 άντρες της ζωής μου τι να πω;;;; Ας κερδισει ο καλύτερος!!!!! Δεν επιλέγω εγώ… η Ζωή επιλέγει!!!!

Καλή χρονιά σε όλους, με Υγεία, Ευτυχία, Κινηματογραφικές στιγμές, αγαπησιάρικες στιγμές και αξέχαστες αναμνήσεις!!!! Ας είναι το 2011 απλά η αρχή για τα καλύτερα!!!