Άβυσσος... η ψυχή της Ζαργάνας....

Δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά λιγο καιρό πριν δεν ήμουν πολυ καλά.  Καλά, ποτέ δεν είμαι πολύ καλά,  έτσι κι αλλιώς είμαι Drama Queen με όλα τα διαπιστευτήρια, αλλά τον προηγούμενο καιρό είχα πάρει προαγωγή σε ... πώς να το θέσω ευγενικά;  Κλαψομούνα.  Συγνώμη για το λεξιλογιό μου, αλλά δεν περιγράφεται αλλιώς η φάση που πέρασα.  Καθώς περνούσα αυτή την φάση λοιπόν, άρχισα να διαβάζω λίγο για το NLP, λίγο Τonny  Robbins, λιγο “You Got the Power” και τέτοια... Όλοι μου λέγανε πώς αν δεν αποφασίσω εγώ τι θέλω, τότε αυτό δεν θα έρθει στην ζωή μου.  Σε όλους τους τομείς.  Μου είπαν μάλιστα να κάτσω να γράψω αναλυτικά τι θέλω και πως το θέλω και μετά απο αυτό το σύμπαν θα κάνει τα «χόκους πόκους» του και θα μου φανερωθεί.  Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω κι εγώ.  Νόμιζα πως θα ήταν κάτι απλό.  Α, χα! Δεν είναι όμως.  Όσο πιο απλά είναι τα πράγματα που ζητάω, τόσο το καταραμένο γυναικείο μου μυαλό τ’ ανατρέπει στο λεπτό.  Γόρδιος δεσμός.  Δεν νομίζω ότι αυτό το μυστήριο θα λυθεί ποτέ.  Δεν με καταλαβαίνεις έτσι;  Watch me.

Για παράδειγμα.  Πώς θέλω τον συντροφό μου. 

Χμμμ.... Πώς θέλω τον συντροφό μου; 

Εξαρτάται.  Πως τον θέλω στον φανταστικό μου κόσμο, ή τι μπορώ να έχω;  Έχει διαφορά.  Το τι θέλω απο αυτό που μου κάθεται εν τέλει, έχει μεγάληηηη διαφορά.  Αλλά ας θεωρήσουμε, ότι πρέπει να δηλώσω αυτό που θέλω. 

Εμφανισιακά.  Χμμμμ.... Λοιπόν, τον θέλω ψηλο, μελαχρινό, με πράσινα μάτια, θεληματικό πιγούνι, 6Pack, ωραίιο κώλο και ωραία μαλλιά.  Και να είναι πανέμορφος.   Χμμμ... Ναι αλλά και τον Π. ψηλό δεν τον έλεγες και μια χαρά τις είχε τις χάρες του.  Ναι αλλά αν δεν είναι πολύ ψηλός, τί θα φοράω τα 12ποντα και θα του ρίχνω;  Όχι όχι, ψηλό τον θέλω.  Καλά όχι και 2 μέτρα, αλλά ψηλό.  Άντε μέχρι 1,80.  Τώρα θα μου πεις και ο Tom Cruise στούμπος και όχι δεν θα του έλεγα... Καλά, εντάξει το ύψος το βρίσκουμε.  Ναι αλλά θέλω να είναι σίγουρα μελαχρινός.  Αν και τώρα τελευταία έχω μία τάση προς τους ξανθούς.  Όχι πολύ ξανθούς, εκεί λιγο να σπάει.  Και ο Brad ξανθός είναι και μια χαρά τα περνάει η Angelina μαζί του.  Λοιπόν ξανθό θα πάρω.  Μελαχρινό ζητάνε όλες.  Ξανθό, ξανθό.  Τώρα αν είναι και λίγο πιο σκούρο, δεν πειράζει.  Αρκεί το καλοκαίρι να μαυρίζει, να μην μου μένει σαν Βρετανός τουρίστας.  Εντάξει μωρέ... θα τα βρούμε στο χρώμα.  Στους κοιλιακούς όμως δεν κάνω υποχωρήσεις.  Να ευχαριστιέσαι να τους βλέπεις και να τους πιάνεις.   Βέβαια αν έχει six pack σημαίνει ότι πρώτον θα μου την λέει για τον ένα δικό μου φρατζολιακό κοιλιακό συνέχεια.  Δεύτερον θα τρώει όλη του την ημέρα στα γυμναστήρια; Κι εκεί θα του την πέφτουν όλες; (το ξέρω αυτό, κι εγώ τα ίδια κάνω).  Το ίδιο θα γίνεται και στην παραλια;  Θα προχωράει και θα τον χαζεύουν όλες και όλοι σαν ξερολούκουμο;  Τρίτον.  Θα μ’ αφήνει να τρώω τίποτα ή θα μ’ εχει πρωτεϊνη – σαλάτα και δίαιτα;  Εντάξει, τώρα που το σκέφτομαι, αν έχει και λιγη κοιλίτσα δεν πειράζει.  Αρκεί να μην είναι πολύ μεγάλη και βρίσκει με την δικιά μου.  Είμαι κι εγώ όμως... Μετά λέω για τους άντρες που ερωτεύονται μόνο με τα μάτια! Κι εγώ μία απο τα ίδια είμαι... Κάνω την διαφορά λοιπόν.  Δεν θέλω κοιλιακούς.  Την βρίσκω εγκεφαλικά.  Ανακεφαλαιώνω λοιπόν.  Πρέπει ο συντροφός μου να είναι Ψηλός, μέτριος ή κοντός, μελαχρινός, ξανθός ή και καστανός, με six pack ή χωρίς ή με κοιλίτσα.  Νομίζω ότι είμαι σαφής τώρα.   

Τι άλλο θέλω;  Ναι, τον θέλω οικονομικά άνετο.  Να έχει μία δουλειά που να είναι άνετος και να μένει μόνος του.  Ναι αλλά να μην είναι πολύ πλούσιος, για να μην είναι και κανένα ψωνάκι του κερατά.  Και όχι να έχει βγάλει τα λεφτά απότομα και να μου το παίζει περιέργος κι ωραίο και καταβάθος να είναι κάγκουρας με περικεφαλαία.  Να οδηγεί Porsche και μέσα το cd παίζει Γιώργο Βασιλειου! Βασικά να είναι άνετος, να μην είναι ελεύθερος επαγγελματίας και τον τρώει το άγχος, αλλά αν είναι μισθωτός να μην φοβάται για την δουλειά του και να μην είναι δημόσιο υπάλληλος.  Δεν τους μπορώ τους δημόσιους υπάλληλους.  Αν έχει πολλά λεφτά νόμιζει ότι του ανήκεις.  Εγώ έτσι κι αλλιώς αφού έχω κάψει πολλά σουτιέν στο Σύνταγμα, είμαι ψωροπερήφανη και δεν μπερδεύω οικονομικά με αισθηματικά.  Το πορτοφόλι σου και το πορτοφόλι μου.  Εκτός κι αν τα βρω δύσκολα στο μέλλον και αρχίσω τις βίζιτες.  Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Οπότε και λεφτά να μην έχει, δεν πειράζει μωρέ, θα τα βρούμεεεεεε..... Αγάπη να υπάρχει και θα τα βρούμε.  Στο να μένει μόνος του δεν παίζει καμία διαπραγμάτευση.  Τώρα αν είμαι και σ’ αυτό τόσο άτυχη τότε... δεν πειράζει ας μένει με τους δικούς του.   Είναι δύσκολοι καιροί, δεν είμαστε για έξοδα.   Αλλά να έχει δικό του δωμάτιο! Εκεί δεν κάνω υποχώρηση, πάει και τελείωσε!  Πάει κι αυτό... Δεκτοί κροίσοι μέχρι αποδέκτες του επιδόματος ανεργείας.  Αγάπη να υπάρχει...

Τι άλλο θα πρέπει να έχει;  Να έχει χιούμορ, να είναι ευαίσθητος αλλά και σκληρός όπου χρειάζεται, ανοιχτοχέρης αλλά όχι πολύ και να τον πιάνουν κορόϊδο, να του αρέσουν τα ταξίδια, αλλά όχι μόνο με τους φίλους του και με μένα, να έχει εμπειρίες πολλές αλλά όχι πάρα πολλές γιατί μετά άντε να τον μαζέψεις, να καταλαβαίνει τις γυναίκες αλλά να μην  έχει γίνει κολλητός με την γυναικεία του πλευρά, να προσέχει τον εαυτό του και το ντυσιμό τους, αλλά να μην χαλάει περισσότερο χρόνο απο μένα στον καθρέπτη, να είναι λιγο τυχοδιώκτης και περιπετειωδης, αλλά να μην στέλνω την Νικολούλη να ψάξει να τον βρει κάθε λιγο και λιγάκι, να αγαπάει την οικογένεια του αλλά να μην είναι και κολλητοί, να είναι κοινωνικός, αλλά να μην με ξεχνάει όταν βρισκόμαστε σε κόσμο, να είναι δραστήριος αλλά να του αρέσει και το cocooning και να με λατρεύει, αλλά να μην δείχνει απελπιστικά διαθέσιμος γιατί θα βαρεθώ...

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν το εσωτερικό μου ταξίδι, στο τι θέλω απο τον συντροφό μου και δεν μπόρεσα να βγάλω άκρη.  Δεν μπορούσα να προσδιορίσω τι είναι αυτό που θέλω και τι όχι.   Και δυστυχώς έτσι είμαστε όλες οι γυναίκες.  Αν όχι όλες οι περισσότερες.  Αν μας πεις να σου γράψουμε με απλά λόγια τι θέλουμε δεν γίνεται.  Γιατί δεν είμαστε εμείς απλές.  Είμαστε σύνθετα πλάσματα, βγαλμένα παράλληλα απο την κόλαση και τον παράδεισο.  Και κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να μας καταλάβει.  Οπότε δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσουμε να βάλουμε λογική σ’ αυτά που θέλουμε και σ’ αυτά που ποθούμε.  Ούτε να κάνουμε μια λίστα.  Όσα και να περιέχει η λίστα, μια μέρα εκεί που κάθεσαι, έρχεται αυτός και σου λέει «Hey, how you’ r doin ???? “ και τότε σκίζεις όλες τις λίστες σου και τα διπλωματά σου και σταματάς να γκρινιάζεις και πέφτεις με τα μούτρα στο γλυκό, κι έχεις ένα προαίσθημα πως αυτή την φορά θα είναι διαφορετικά! Ακόμη κι αν δεν είναι η αγαπημένη σου γεύση, σε συναρπάζει και λες ... «πέντε πόντοι πάνω, πέντε πόντοι κάτω στην περιφέρεια, τι έγινε μωρέ;  Στο κάτω κάτω η απόλαυση μετράει!!!» Και πάμε απ’ την αρχή....

Speed Runner ή Speed Dater?

Έλα και τον φάγαμε τον Σεπτέμβριο.  Πάει το καλοκαίρι παίδες! Ήρθε το φθινόπωρο και πάμε βουρ για χειμώνα! Άντε γιατί έχω 32 χειμερινά ζευγάρια παπούτσια αφόρετα, 3 συγκλονιστικά επίσης αφόρετα παλτά,  όπως επίσης και κάτι σκουφάκια με τα οποία δεν έχω αποφασίσει αν δείχνω χαριτωμένη ή σέξυ αλλά αν είναι ένας συνδιασμός και των  2, σίγουρα φέτος τον χειμώνα θα κάνω τρελή θραύση!

Ο Σεπτέμβρης για πολλούς είναι μήνας ανανέωσης.  Όταν ήμασταν πιτσιρίκια αγοράζαμε μολύβια, ξύστρες και νέα αθλητικά.  Τώρα κόβουμε το τσιγάρο, αρχίζουμε το γυμναστήριο, αλλάζουμε το χρώμα των μαλλιών μας και βγαίνουμε παγανιά να βγούμε κανένα ραντεβού για να κάνουμε το «κρύο, καιρός για 2» πράξη τον χειμώνα.   

Κι επειδή εδώ στην Ελλάδα ζούμε την δική μας σκληρή πραγματικότητα το να βγεις ραντεβού δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.  Βλέπεις καμιά φορά στις ταινίες 2 άτομα που βγαίνουν μετά την δουλειά για Happy Hour.  Εκεί που κάθονται γνωρίζουν κάποιον/α  εύκολα και τους ζητάει να βγούνε ραντεβού.  Και σκέφεσαι εσύ τώρα «Βρε που τα είδατε αυτα;;;».  Μην αναρωτιέσαι, αυτά πράγματι συμβαίνουν εκεί εξώ.  Αλλά όταν λέμε εκεί έξω, εννοούμε έξω απο την Ψαροκώσταινα.  Εδώ για να έχεις ραντεβού μέσα στον Σεπτέμβρη πρέπει ή να έχεις ροζ καρνέ (που λέει και η εσπρέσσο), ή να είσαι πλαστικός χειρούργος ή οδοντίατρος.  Αν δεν είσαι κάτι απο τα παραπάνω κι έχεις ραντεβού, παίξε κι ένα Λόττο γιατί είσαι απο τους τυχερούς φίλε μου!

Αν το καλοκαίρι δεν σου επιφύλλαξε έναν μεγάλο έρωτα, ή έστω ένα, δύο, τρία, τέσσερα one night stand για τα οποία δεν θα εύχεσαι να είχες κάτσει σπίτι να δεις την επανάλληψη του Κωνσταντίνου και την Ελένης για 12345^η φορά, η αλήθεια είναι πως ο Σεπτέμβρης σε βρίσκει εκτός απο απογοητευμένο και πολύ ερεθισμένο!  Όλο το καλοκαίρι απλά παρακολουθούσες, καιρός να λάβεις κι εσύ μέρος στα δρώμενα.  Κι επειδή όπως είπαμε το να πάρεις σβάρνα τα μπαρ, τα κλαμπ, τα καφενεία και τις σοκολατερί δεν είναι λύση, αποφασίσεις ή να βάλεις τους φίλους σου σε μυστική αποστολή με τίτλο «βρείτε μου άντρα/γυναίκα ΤΩΡΑ» ή να επισκεφτείς ένα παιχνίδι Speed Dating. 

Η πρώτη επιλογή είναι η πιο εύκολη.  Και η χαρά του τεμπέλη.  Εσύ απλά κάθεσαι και περιμένεις απο τους άλλους να δράσουν για σένα.  Που υποθέτω πως μετά απο τόση γκρίνια τύπου «όλοι οι άντρες είναι μαλάκες» ή «μόνο η μάνα μου και η αδελφή μου είναι καλές, όλοι οι άλλες είναι πουτάνες», θα ψάχνουν απεγνωσμένα να σου βρουν κάποιον να σου βουλώσει το στόμα.  Αλλά επειδή σ’ αυτές τις περιπτώσεις εκτός απο τα φιντάνια που σου κουβαλάνε στο τέλος καταλαβαίνεις τι γνώμη έχουν και οι φίλοι σου για σένα (γιατί αν σου κουβαλήσουν κανένα ρετάλι, σημαίνει πως μέχρι εκεί φτάνει η εκτιμησή τους για σένα) στο τέλος πλακώνεσαι και μ’ αυτούς.  Εγώ προσωπικά αποφεύγω αυτή την οδό.  Αν δω κανέναν φίλο, φίλου που μ’ αρέσει συνήθως κάνω κάποιο σχόλιο  τύπου «παρακαλώ τυλίξτε το, θα το φάω σπίτι» κι έτσι προχωράει το θέμα.  Αλλά αν δεν κάνω γαστρονομικό σχόλιο δεν έχει προξενιό. 

Μέχρι πέρυσι λοιπόν το Speed Dating ήταν και η δική μου λύση στο πρόβλημα των ραντεβου (φέτος η αλήθεια είναι ότι «φτου φτου μην με  ματιάσω»  αχρείαστο μου είναι!!!).   Με το που πιάνανε οι πρώτες δροσιές, που μ’ έχανες που μ’ εβρισκες, εκεί στο Γκάζι ήμουν. Εκεί που γίνεται το Speed Dating.   Τι είναι το Speed Dating όμως;

Το Speed Dating είναι ένα παιχνίδι γνωριμιών.  Μαζεύονται σ’ έναν χώρο 20 άντες και 20 γυναίκες που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, ίδιου ηλικιακού επιπέδου.  Οι γυναίκες κάθονται σε τραπεζάκια πίνουν το ποτάκι τους  και κάθε 2 λεπτα έρχεται στο τραπέζι τους κι ένας άλλος άντρας και μιλάνε για  2 λεπτά.  Κάθε δύο λεπτά η Εβίτα χτυπάει το κουδούνι σαν επιστάτης,  σου κόβει την χαρά, και τσουπ, ένα νέο αγόρι κάθεται απεναντί σου!  Οι κυρίες κάθονται αναπαυτικά στα τραπεζάκια τους και οι άντρες γυρνούν απο τραπέζι σε τραπέζι.  (Εμένα μου μοιάζει λιγο με τον θεσμό του γάμου όλο αυτό το «ο ένας σταθερός, ο άλλος γυρίζει γύρω γύρω», αλλά μόνο ένα μυαλό σαν το δικό μου θα μπορούσε να κάνει τέτοιο συνειρμό.).  Ο κάθε παίχτης λοιπόν έχει μαζί του μια καρτέλα στην οποία καταγράφει το ραντεβού του με το ψευδωνυμό του – όλοι φοράνε ψευδώνυμα, εγώ συνήθως είμαι η Anjelina ή η Monica (η Μπελούτσι καλέ όχι η Λεβίνσκι) – και σημειώνει αν θέλει να ξαναδεί το ραντεβού του ή όχι.  Στο τέλος του παιχνιδιού τα δύο τρελά πλάσματα η Εβίτα και η Ιφιγένεια που ηγούνται του παιχνιδιού μαζεύουν τις καρτέλες των συμμετεχόντων.  Στις περιπτώσεις που υπάρχει συμβατότητα μεταξύ δύο παιχτών η Εβίτα και η Ιφιγένεια σαν καλές προξενήτρες σου στέλνουν τα στοιχεία του άλλου σου μισού και απο εκεί και πέρα αφήνουν το παιχνίδι πάνω σου!

Υπάρχει πολυς κόσμος ο οποίος θεωρεί κατάντια τέτοιου είδους παιχνίδια.  Εγώ πάλι όχι.  Το θεωρώ έναν πολυ καλό τρόπο να γνωρίσεις κοσμο.  Όχι για να βρεις γκόμενο ή γαμπρό.  Αλλά για να γνωρίσεις κόσμο.  Αν πας με αυτή την λογική θέλω γαμπρό ή γκόμενο τώρα το μόνο που θα πάρεις έιναι ... Μην το πω, γιατί δεν μου το επιτρέπει το επιπεδό μου (;;;;;;;;;;;;;;)!!!!! 

Αν εξαιρέσεις λοιπόν την εποχή που πήγαινες σχολείο και στο διάλειμα είχες την δυνατότητα να μιλήσεις με 20 παιδάκια που μπορει να μην ήξερες, τώρα η πιθανότητα  να το ξανακάνεις αυτό μοιάζει σχεδόν αστρονομική.  Έτσι λοιπόν σ’ αυτό το παιχνίδι μπορείς να μιλήσεις με 20 αγνώστους που στην τελική, ακόμη και κανένας να μην σ’ αρέσει σίγουρα θα σου φτιάξουν το κέφι! Σίγουρα θα σου σηκώσουν την πεσμένη σου αυτοπεποίθηση και σίγουρα με κάποιους απο αυτούς για 2 τουλάχιστον λεπτά θα περάσεις καλά.

Η όλη διαδικασία είναι η αλήθεια ότι μπορεί ν’ ακούγεται λιγάκι αγχωτική, αλλά δεν είναι.  Είναι τρομερά διασκεδαστική αλλά έχει και τα περιεργά του.  Τι γίνεται αν ο άλλος που θα κάτσει απεναντί σου είναι σαν να έχει έρθει ΄σε μετωπική με τρόλει;  Το θέμα είναι να το δεις χαλαρά.  Εγώ όταν είχα κάποιον απεναντί μου που δεν μ’ ενδιέφερε καθόλου, γινόμουν ό,τι μπορείς να φανταστείς.  Έχω υπάρξει επιστήμονας στον Δημόκριτο, νευροχειρούργος, ανερχόμενη ηθοποιός, τραγουδίστρια σε μαγαζί της Εθνικής και άλλη τέτοια ωραία.  Είναι ωραία για 2 λεπτά έστω να είσαι κάποιος άλλος.  Δεν μπορείς να φανταστείς τι συμπεράσματα μπορείς να βγάλεις για τον κόσμο, ανάλογα για το πως θα συστηθείς.  Και στην τελική 2 λεπτά είναι αυτά, θα περάσουν και δεν θα το ξαναδείς το ραμολί! 

Εγώ σ’ αυτά τα παιχνίδια έχω γνωρίσει πολύ κόσμο.  Με όσους  βγήκα ραντεβού,  άλλοι άξιζαν και άλλοι όχι.  Το θέμα είναι να βγεις ραντεβού.  Όχι τι θα σου προκύψει στο ραντεβού.  Πολλες φορές που απλά σου έχει λείψει η διαδικασία των ραντεβού κι όχι το αποτέλεσμα.   Τώρα,  αν είναι να σου βγει ο άλλος βλαμένος, δεν μπορείς να το αποφύγεις, είτε τον γνωρίσεις σε μπαρ, είτε σε σπίτι, είτε σε παιχνίδι, είτε τυχαία.  Δυστυχώς η βλακεία υπάρχει παντού. Η αλήθεια είναι πως πολλά απο τα ραντεβού μου τα οποία προέκυψαν απο το παιχνίδι είναι πια φίλοι μου κι εννοείται μελλοντικές πηγές για τα επόμενα αποτυχημένα μου ραντεβού.  Είπαμε, όλοι κάτι μπορούν να προσφέρουν σ’ αυτή την ζωή.  Ακόμη κι εκεί που δεν το περιμένεις...

Κι έτσι βγαίνεις ένα, δύο, τρία, τέσσερα, ραντεβού για να περάσεις καλά ή και όχι  κι έτσι περνάει και ο Σεπτέμβρη και ο Οκτώβρης.  Εεεε, μετά αρχίζουνε οι γιορτές, οπότε έχουμε μ’ άλλα θέματα ν’ ασχοληθούμε... Μέχρι τότε http://www.sdex.gr/.  Κι αν δεν σου κάτσει; Στείλε μου την ιστορία σου και ... μπορεί να γίνεις εσύ ο επόμενος ηρωάς μου, μπορείς!!! 

Το μικρό ξ. και το μεγάλο Ξ. απο την Ξεκολόχωρα

Αν με ρωτήσεις τι θυμάμαι απο τα παιδικά μου χρόνια αυτό είναι τα κουζινικά μου, το «ντίλι ντίλι ντίλι το μαντίλι» και «το μικρό κ και το μεγάλο Κ από την Καπαδοκία».  Δεν ξέρω γιατί, αλλά η τελευταία ιστορία ήταν η αγαπημένη μου.  Το μικρό κατσιασμένο κάππα που μεγαλώνει και γίνεται ένα μεγάλο και όμορφο Κάππα.    Βασικά είμαι σίγουρη ότι δεν μου άρεσε τόσο για το νόημα της ιστορίας, αλλά για το γεγονός ότι ο τίτλος είχε μια στιχομυθία περίεργη, σχεδόν ποιητική.  Το «Μεγάλο Κ και το μικρό κ απο την Καπαδοκία» έχει απλά καρφωθεί στο μυαλό μου σαν έκφραση τόσα χρόνια και δεν το ξεχνώ.  Και το «Thunder Thunder Thundercats» επίσης αλλά δεν κολάει στο θέμα μας....

Ποιο είναι το θέμα μας;  Το μικρό ξ και το μεγάλο Ξ απο την Ξεκολοχώρα.  Πολλές φορές έχω αναφερθεί στα Ξ.  και στο πόσο τα μισώ και ό,τι θα έπρεπε όλα να πεθάνουν, αλλά αυτό που δεν έχω αναφέρει ποτέ, είναι ότι κι εγώ ήμουν κάποτε ένα απο αυτά.  Κι όχι απλά Ξ.   Μεγάλο Ξ. 

Τι είναι το Ξ.;  Το Ξ. είναι κοινώς το τσουλάκι.  Αυτή που πάει με όλους, ή τουλάχιστον με τους περισσότερους, πάει με αυτούς που θες, περνάει μπροστά απο τον γκομενό σου ή αυτόν που σ’ ενδιαφέρει και τον κάνει να του τρέχουν τα σάλια, ανεβαίνει στα τραπέζια να χορέψει για να προκαλέσει όλα τα βλέμματα, είναι αυτή που λατρεύεις να μισείς, αυτή που σου κλέβει τον γκόμενο, αυτή που σου κλέβει την δουλειά όχι γιατί είναι καλύτερη αλλά γιατί στέκεται σαν την Πετρούλα, είναι αυτή που φοράει σορτσάκι και ψηλοτάκουνα στην παραλιακή και προχωράει σαν να εχει λόρδωση, είναι αυτή που δεν έχει ποτέ κυταρίτιδα, αυτή που θεωρεί ότι ένας άντρας ίσον κανένας, αυτή που μισείς και αυτή που κάνει όλους τους άντρες, μικρούς, μεγάλους, πλούσιους, φτωχούς, κάγκουρες, trendy, αγράμματους ή μορφωμένους να τρέχουν στο κρεβάτι της μ’ ενα μόνο της νεύμα...   

Ναι, η αλήθεια είναι ότι τα Ξ. πολλαπλασιάζονται με γοργούς ρυθμούς.  Παλιά ήμασταν λίγες και καλές.  Για να ήσουν  ένα Ξ. που σέβεται τον εαυτό του ήσουν μεταξύ 18 – 22 χρόνων, να φοράς ΠΑΝΤΑ μίνι, να πίνεις πολύ, να μην καταλαβαίνεις πολλά, να ζητάς ακόμη λιγότερα και να είσαι πάντα διαθέσιμη.   Τώρα τα Ξ. ξεκινούν καριέρα απο τα 14 και κορυφώνουν την καριέρα τους στα 30 (και πολλές φορές πολυ αργότερα), όπου ή μεταλλάσονται μετά απο πολλές πολλές περιπέτειες σε πανέξυπνες καπάτσες ή βρίζουν τους άντρες μέχρι τα 40 τους, όπου εκεί καποιον βρίκουν, γίνοται μάνες και μεταλλάσονται στον χειρότερο εφιάλτη τους.  Σε βαρετές νοικοκυρές.   Η διαφορά της καπάτσας και του Ξ. είναι ότι το Ξ. εν τέλει δεν κερδίζει τίποτα, εκτός από πολλά «θα σου τηλεφωνήσω» και «τα λέμε» , ενώ η καπάτσα πάντα κάτι κερδίζει απ’όλες τις ιστορίες της ζωής της.   

Έχοντας υπάρξει κι εγώ Ξ. στην ζωή μου έχω να παραδεχτώ  ότι τα Ξ. δεν είναι τα πιο έξυπνα πλάσματα στον κόσμο.  Αρχικά μπορεί να πηγαίνουν με πολλούς και με διάφορους, η αλήθεια είναι πως όλους αυτούς πάντα τους βλέπουν σαν υποψήφιους συντρόφους.  Το γεγονός ότι πριν ακόμη συστηθούν καταλήγουν μαζί τους στο κρεβάτι, οφείλεται στο ότι τα Ξ. έχουν είναι λιχούδες και δεν μπορούν να συγκρατηθούν μπροστά σε μία τούρτα ή μπροστά σ’ έναν ωραίο γκόμενο.  Και δεν είναι κακό αυτό αρκεί όμως να μην περιμένεις happy ending μετά απο αυτό.   Και στην πρώτη περίπτωση και στην δεύτερη,  το τέλος δεν είναι το αυτό που θες.  Η τούρτα σου προσθέτει πόντους στην περιφέρεια και ο γκόμενος road runner σου προσθέτει ένα ακόμη θέμα για τον καναπέ του ψυχαναλυτή σου όταν φτάσεις τα 30 και δεν μπορείς να σταυρώσεις σχέση της προκοπής. 

Αφού λοιπόν τα Ξ. είναι τόσο χαζά και ουσιαστικά εν τέλει δεν αποτελούν ορατή απειλή, γιατί μας ενοχλούν τόσο πολύ;  Γιατί θέλουμε τόσο πολυ να εκλείψουν;  Πρώτον γιατί επιστημονικές μελέτες αποδεικνύουν ότι ακόμη και οι πιο πνευματικοί και θεωρητικοί άντρες μεταξύ ενός Ξ. και μίας έξυπνης και όμορφης γυναίκας θα προτιμήσουν αρχικά το Ξ.  Τουλάχιστον η πρώτη επιλογή θα είναι αυτή.  Μετά μπορεί να στραφούν στην άλλη γυναίκα την οποία μπορει και να θελήσουν να παντρευτούν, αλλά η πρώτη επιλογή, καθαρά ενστικτωδώς είναι το Ξ.  Είναι και η πιο εύκολη λυση, με τα λιγότερα μπαγκάζια, που δεν χρειάζεται και ιδιαίτερο μυαλό για να την κουμαντάρεις.   Και μπορεί στο τέλος να καταλήξουν μαζί σου, αλλά η δική σου αυτοπεποίθηση έχει πέσει στο πάτωμα, στο ενδιάμεσο έχεις χάσει κάθε εμπιστοσύνη στο αντρικό φύλο, έχεις καταραστεί τον άλλο ώστε να μην του ξανασηκωθεί ποτέ των ποτών, σε πιάνουν όλες οι υστερίες και ανασφάλειες του κόσμου και μετά όταν ο κύριος αποφασίζει ότι τελικά εσύ έχεις πιο ενδιαφέρον, απλά βρίσκει στην θέση σου μία τρελή.  Κι άντε απο την αρχή... Τελικά τα Ξ. είναι ο λόγος που είμαστε όλες τρελές.  Δεν φταίει η φύση, τα Ξ. φταίνε για όλα.  Και για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, και γι αυτό τα Ξ. φταίνε.  Για όλα τα κακά σε αυτόν τον κόσμο φταίνε τα Ξ. Τέλος.

Τι γίνονται τα Ξ. όταν μεγαλώσουν;  Είπαμε.  Ή μεταλλάσονται σε καπάτσες όπου  παντρεύονται καναλάρχες, εφοπλιστές, πρωθυπουργούς , ασχολούνται με τα media και παίρνουν δική τους εκπομπή στην τηλεόραση ή κάπου εκεί στα 30 και γίνονται βαρετές νοικοκυρές και αφήνουν την ζωή που έκαναν πίσω τους ενω παράλληλα έχουν ενοχές μέχρι να πεθάνουν.  Υπάρχουν βέβαια και οι περιπτώσεις αφού έχουν περάσει απ’ όλα τα κρεβάτια μέχρι να βρουν τον πρίγκηπα του παραμυθιού με την λαμπερή πανοπλία του, βολεύονται μ’ ένα ζευγάρι χειροπέδες και κάνουν μεγάλη καριέρα στην βιομηχανία του ρεαλιστικού κινηματογράφου.  Και τέλος υπάρχουν κι αυτές οι περίεργες, που αφού δεν βρήκαν τον έρωτα εκεί που έψαχναν τόσο καιρό και για να μην φάνε όλα τους λεφτά στους ψυχαναλυτές, φτιάχνουν ένα μπλογκ και κατηγορούν όλα τα Ξ. για όλα τα κακά του κόσμου! Τυχαίο; Δεν το νομίζω...

Μύθος ή πραγματικότητα;

Σε προειδοποιώ.  Γκρίνια εν όψει.  Τι να κάνω;  Δεν μπορώ να τα’ αποφύγω.  Η γκρίνια μου είναι κομμάτι της γοητείας μου.  Τουλάχιστον έτσι μου έχουν πει να λέω, για να πουλάω πιο καλά τον εαυτό μου.  Βασικά διανύω μία εποχή που πιστεύω πως κι ένα X-BOX να δίνω δώρο, πάλι το προϊόν θα μείνει στοκ, στο ράφι.

Που λες, δεν είναι και η καλύτερη περίοδος της ζωής μου.  Κόβω και το τσιγάρο και είμαι λιγάκι με τα μυαλά στα κάγκελα.  Ο Π. έχει φύγει οριστικά και αμετάκλητα από την ζωή μου, εγώ υποτροπιάζω ανά διαστήματα όπου την μία του φωνάζω ότι λυπάμαι που τον γνώρισα και 3 λεπτά μετά το μετανιώνω και του ζητώ συγνώμη.  Μετά γνωρίζω έναν άλλο, τον ερωτεύομαι κεραυνοβόλα και για 2 μέρες τον βλέπω Θεό,  Μετά βαριέμαι ακόμη και να τον βλέπω.  Μετά βρίσκω άλλον να ερωτευτώ,  αυτός ούτε που ξέρει πως υπάρχω, προσπαθώ να θυμηθώ πως γκομενίζουν χωρίς να φαίνεται η στέρηση και η απελπισία στο μάτι, απογοητεύομαι και μετά τρώω λουκουμάδες.  Και νιώθω σαν την Έλη στα υπέροχα πλάσματα που έλεγε ότι ήθελε να τρώει λουκουμάδες μέχρι να σκάσει και μετά να κατρακυλάει στις κατηφοριές και να ισοπεδώνει κόσμο.

Γενικά το «σφύριξε χαρούμενα μπορείς» δεν είναι το soundtrack της ζωής μου αυτές τις ημέρες.  Αν κι έχω βρει πάλι την ορεξή μου και το χαμογελό μου στην μετά Π. εποχή, για κάποιο λόγο μου φαίνονται όλα ανώφελα.  Και διαβάζω τα παλιά μου post που ονειρεύομαι το δικό μου happy ending και ξινίζω τα μούτρα μου.  Γενικά έχω την εντύπωση ότι γίνομαι μπλε και μουρμουρίζω συνέχεια «μου την δίνουν τα ζουζούνια».  Και η αλήθεια είναι ότι όλοι βλέπουν το καλύτερο σε μένα αλλά εγω προς το παρόν είμαι σαν τον εφιάλτη των Χριστουγέννων.  Κι έχω κολλήσει τα πόδια μου στο έδαφος και δεν μπορείς να ξεκολήσω  λιγάκι από την γη.  Και προσπαθώ να σκεφτώ κάτι καλό και συνειδητοποιήσω  πως πολλά απ’ όλα που πιστεύω και ελπίζω είναι τελικά αυτό που λέμε αστικοί μύθοι. 

Οι αστικοί μύθοι ήταν πάντα κάτι που μ’ άρεσε ν’ ασχολούμαι.  Οι αλιγάτορες στους υπονόμους της Νέας Υόρκης, η ιστορία με τον τύπο που έκανε one night stand και βρήκε τον εαυτό του μέσα σε μία μπανιέρα καλυμένος με πάγο ενώ του είχαν αφαιρέσει ένα νεφρό (έχω την εντύπωση πως κάποια μάνα ξεκίνησε αυτόν τον μύθο…),   ο μύθος που λέει πως αν φτιάξεις μια φανουρόπιτα θα σου χτυπήσει ο Jude Law την πόρτα όπως στο Holiday, ο μύθος με τον κερατά σύζυγο που ξεμπροστιάζει την νύφη τσούλα στον γαμήλιο τραπέζι κολλώντας φωτογραφίες παντού της νύφης καβάλα στον κουμπάρο και άλλοι πολλοί που ξεκινάνε από την βαρεμάρα ενός ατόμου και τελικά όλοκληρα έθνη μπορεί ν’ ασχολούνται μ’ αυτό και στην χειρότερη να πιστεύουν σ’ αυτό.  Και αυτοί οι μύθοι περικλύουν κι ένα μυστήριο και ίσως αξίζει ν’ ασχοληθείς και να τους διαδώσεις, όσο αφορά όμως τις σχέσεις γιατι να υπάρχουν;  Αστικός μύθος είναι το γεγονός που πάντα έχει συμβεί σ’ έναν γνωστό γνωστού, ακούς πως υπάρχει εκεί έξω, απλά δεν το έχεις δει μπροστά σου να συμβαίνει.  Έχεις ακούσει ότι υπάρχει αλλά εννοειτα πως δεν το έχεις βιώσει ποτέ ούτε εσύ ούτε κάποιος άμεσα γνωστός σου ή φίλος.  Πολλές φορές δεν έχουν καν την ταμπέλα του μύθου, απλά υπάρχουν εκεί έξω σαν γεγονότα.  Για παράδειγμα:

Η επανασύνδεση μέσα στην βροχή

Αυτό είναι ένα βασανιστικό σενάριο το οποίο βγήκε από κάποια ταινία και πάντα έχει συμβεί σε κάποιον γνωστό σου.  Τσακώνεσαι με τον γκόμενο, σύζυγο ή υποψήφιο σύντροφο, φωνάζεις κάνεις σκηνή, αυτός τρέχει πίσω σου, συνήθως βρέχει και τα βρίσκετε  μετά από έναν καυγά μέσα στην βροχή μ’ένα παθιασμένο φιλί.  Ναι καλά.  Πρώτον αν δεν του έχεις κλέψει το πορτοφόλι μέσα στο οποίο έχει το τελευταίο νικηφόρο δελτίο του στοιχήματος δεν υπάρχει περίπτωση να τρέξει πίσω σου.  Και ιδιαίτερα μέσα στην βροχή.  Και αφού κάνεις σαν υστερική, το πιο πιθανό είναι να κάνει πως δεν σε ξέρει.  Ο συγκεκριμένος μύθος έχει αναφερθεί και στο sex and the city.  Όλες οι γυναίκες έχουμε ακούσει να συμβαίνει.  Καμία δεν έχει δει να συμβαίνει μπροστά της και ακόμα χειρότερα, δεν έχει συμβεί σε καμία.

Ο πιστός σύζυγος

Ναι αυτό το σενάριο δεν παίζει.  Τα έχουμε ξαναπεί.  Δεν υπάρχει πιστός σύζυγος. Ο μόνος πιστός σύζυγος είναι ο νεκρός σύζυγος.   Και ο Γκάντι αν είχε γυναίκα θα ήταν άπιστος.  Δεν είναι θέμα νοοτροπίας, είναι θέμα DNA.  Και όσες νομίζουν ότι έχουν πιστό σύζυγο, απλά δεν κοιτάζουν σωστά.  Ο γκόμενος είναι άλλο θέμα.  Μπορεί να είσαι από τις τυχερές και να έχεις πιστό γκόμενο. Είτε γιατί δεν έχει προλάβει ακόμη, είτε γιατί δεν έτυχε.    Αλλά αν τον παντρευτείς σίγουρα θ’ απιστήσει. Ανεβαίνει κατηγορία.   Είναι η ροή των πραγμάτων δεν γίνεται διαφορετικά.  Να εύχεσαι μόνο να μην το μάθεις, να μην το καταλάβεις και αν το καταλάβεις να είναι με καμία που μπορείς να εκμυδενίσεις και ν’ αφανίσεις.  (Για το πώς, και το που, πληροφορίες εντός.  Ανοιχτά 24 ώρες το 24ωρο)

Η διακριτική πεθερά

Ακολουθεί το σενάριο του πιστού συζύγου.  Απλά δεν υπάρχει διακριτική πεθερά.  Αν νομίζεις ότι υπάρχει, απλά δεν την έχεις πάρει χαμπάρι.  Μία γυναίκα μπορεί να διεισδύσει όπου θέλει και ν’ ανακατέψει ό,τι θέλει, με πολλούς δόλιους τρόπους χωρίς να πάρεις χαμπάρι.  Άντρας ή γυναίκα.  Επίσης η πεθερά ακολουθεί και σ’ αυτό το μοτίβο του πιστού συζύγου.  Μπορεί να είναι πολύ διακριτική μέχρι να παντρέψει τα παιδιά της.  Μόλις τα παντρέψει, θα χώσει την μύτη της και θα στα κάνει μαντάρα.  Είναι στην φύση μας δεν γίνεται διαφορετικά.  Γι αυτό και υπάρχουν μόνο θανάσιμες πεθερές, πουθενά θανάσιμοι πεθεροί.

Δεσμός μέτα από one night stand

Είχα ακούσει κι εγώ μία τέτοια ιστορία.  Κι εγώ πίστεψα ότι ένα one night stand μπορεί να μετατραπεί σε κανονικό δεσμό.  Ναι, δεν παίζει τέτοιο σενάριο.  Δεν μπορείς να μετατρέψεις την καρμπονάρα σε μπρόκολο.  Απλά δεν γίνεται.  Έτσι όσες ιστορίες και ν’ ακούσουμε για one night stand που μετατραπηκαν σε δεσμούς απλά δεν ισχύουν.  Μπορεί το ένα οne night stand να πολλαπλασιάστηκε σε πολλά οne night stands με το ίδιο πρόσωπο, αλλά δεν είναι δεσμός.  Είναι απλά ένα one night stand με διάρκεια.  Καμία σχέση. 

Παντρεμένος χωρίζει την σύζυγο και παντρεύεται την ερωμένη

Εδώ δεν μπορώ να είμαι πολύ σίγουρη αν είναι αστικός μύθος, αλλά προσωπικά δεν το έχω δει να συμβαίνει ποτέ.  Ξέρω σύζυγος να χωρίζει την σύζυγο,  όχι για να παντρευτεί την ερωμένη, αλλά γιατί το έμαθε η σύζυγος και τον πέταξε έξω, ή γιατί θα χώριζε έτσι κι αλλιώς απλά η ερωμένη του έδωσε την αφορμή και για πολλούς άλλους λόγους, αλλά ποτέ για να παντρευτεί την ερωμένη.  Την ερωμένη μπορεί να την παντρευτεί, αν βρει άλλη ερωμένη για ν’ απατά την ερωμένη.  Οπότε σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει να υπάρχει μία νόμιμη και μία παράνομη, οπότε βάση του νόμου των προτεραιοτήτων παντρεύεται την πρώτη ερωμένη και κρατάει την νέα ερωμένη σαν παράνομη για να του κρατάει και το ηθικό ψηλά.  Είναι ο νόμος της νέας αγελάδας.  Ισχύει χρόνια τώρα, δεν θα τον αλλάξουμε εμείς.  Έχω πει σε προηγούμενο Post πως το τρίτο πρόσωπο δεν πρέπει να έχει τέτοιες απαιτήσεις και όνειρα.  Απλά να μπορεί να εκμεταλευτεί όλα τα καλά της ερωμένης.  

Κούκλος ερωτεύεται κοντή χοντρή και άσχημη

Ναι το έχω ακούσει αυτό.  Επίσης μου έχουν πει γι αυτόν τον Θέο, που τα είχε ή παντρεύτηκε αυτή την κοντούλα, ασχημούλα & χοντρούλα γιατί αυτή είχε τρομερή αυτοπεποίθηση και πίστευε πολύ στον εαυτό της και τον κέρδισε έτσι.  Από την άλλη δεν το έχω δει ποτέ.  Δεν το έχω δει ποτέ με αυτούς τους όρους.  Έχω δει κοντές χοντρές, άσχημες και κακότροπες να σημειώσω, να έχουν πολύ  ωραίους συντρόφους.  Επίσης όμως έχουν και κάτι άλλο.   Πολλά πολλά λεφτά ή πολλές πολλές καλές γνωριμίες.  Καλή είναι η αυτοπεποίθηση δεν λέω εγώ.  Κι εγώ πιστεύω σ’ αυτή.  Αλλά μόνη της δεν κάνει τίποτα.  Μπορεί να πάρεις πολύ καλές κριτικές στις νύχτες κωμωδίες, θεο-γκόμενο δεν μπορείς όμως να πάρεις.  Η σειρά «Είσαι το ταίρι μου» είναι απλά επιστημονική φαντασία.  Ο Γεωργούλης δεν θα κατέληγε ποτέ με την Βίκυ Σταυροπούλου.  Δεν έχει συμβεί ποτέ και δεν θα συμβεί. 

Εμείς οι γυναίκες είναι αλήθεια ότι πιστευουμε σε τέτοια παραμύθια, όχι σαν αστικούς μύθους αλλά σαν πραγματικότητα.  Όχι γιατί δεν θέλουμε, αλλά εννοείται γιατί μας βολεύει.  Γιατί ενώ οι άντρες έχουν σαν θρησκεία των Ολυμπιακό ή Παναθηναϊκό εμείς έχουμε τον Έρωτα.  Σε κάτι πρέπει να πιστεύουμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε.  Και μπορεί να είμαστε σαν την ΑΕΚ, να έχουμε να «πάρουμε» κύπελλο ή πρωτάθλημα πάραααααα πολύυυυυ καιρό, αλλά είμαστε πιστές στο παραμύθι μας.  Στο ενδιάμεσο παίζουμε κανένα «φιλικό» παιχνίδι, κανένα προκριματικό και αν είμαστε τυχερές μπορεί να κατέβουμε και στους τελικούς. Και μπορεί κάποια στιγμή η δική μας ιστορία να καταλήξει σαν άλλος αστικός μύθος και να γυρίζει από στόμα σε στόμα.  Αρκεί όμως να μην λέει «Έχεις ακούσει γι αυτήν που από τους πολλούς λουκουμάδες, άρχισε να κατακρυλάει στις κατηφοριές και πλάκωσε τον Hugh Jackman;».

Κομμένοι οι λουκουμάδες από αύριο μου φαίνεται... έτσι just in case.

Ο φίλος μου ... η Ζαργάνα!

Παρασκεύη βράδυ σήμερα. Τι εβδομάδα κι αυτή; Πόσα μπορούν ν’ αλλάξουν μέσα σε μία εβδομάδα; ΟΛΑ! Παλιές αγαπημένες συνήθειες που επέστρεψαν, φίλοι που ήρθαν από το εξωτερικό, σχέσεις που αναθεωρήθηκαν, νέοι έρωτες που μας χτύπησαν την πόρτα και η διάθεση και όρεξη για τα νέα και τα καλύτερα επέστρεψε θεαματικά! Ναι, ήταν κεραυνοβόλο και ήρθε για να μείνει! Κι ενώ όλοι στην δουλειά είναι σε ΒP (Business Plan) mood, εγώ ως γνωστόν εκτός τόπου και χρόνου είμαι σε PP (Personal Planning) διάθεση και κάνω τα πλάνα μου για την νέα ανανεωμένη Ζαργάνα!

Επέστρεψε κι ο κόσμος κι αυτή η εβδομάδα ήταν γεμάτη από συναντήσεις με φίλους και διακοπο-ιστορίες. Κι ενώ τα θηλυκά της παρέας είχαν να πουν μόνο για όμορφες παραλίες και φανταστικά ηλιοβασιλέματα, οι άντρες της ζωής μου, μου ξεφούρνιζαν πονηρές ιστορίες που περιλαμβάνανε κι ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά! Και δεν έχω πρόβλημα που όλοι οι άντρες φίλοι μου με υπολογίζουν και μου λένε τα σωψυχά τους κι όχι μόνο, αλλά δεν ήταν αυτό το αγόρι αυτός ο έρωτας που μου πήρε τα μυαλά, θα αισθανόμουν σαν την Τζένη Καρέζη στην δεσποινίς Διευθυντής. Σαν να ξεφυτρώνει ένα μούσι κάτω από το σαγόνι μου…

Ναι αυτό συμβαίνει συνέχεια. Δεν ξέρω γιατί όλοι οι άντρες θέλουν να είναι φίλοι μου. Δεν πάει να βάλω 12 πόντους τακούνι, ζαρτιέρες, ψεύτικες βλεφαρίδες και να κρατάω προκλητικά ένα μπουκάλι σαμπάνιας σαν την πρώτη διξάσασα Τζούλια, για κάποιο λόγο που ακόμη δεν έχω καταλάβει, οι άντρες θέλουν να μου μιλάνε για τις πρώην τους, τις επόμενες, το καρμπυρατέρ του αυτοκινήτου τους και για το τι θα κάνει ο Ολυμπιακός την επόμενη αγωνιστική. Και σε γενικές γραμμές δεν μ’ ενοχλεί αλλά μερικές φορές αισθάνομαι σαν τον Τσουκαλά στο κανάλι του Πειραιά και θέλω να φωνάξω «HEY BOOBS on board!!! Όχι πια φίλοι, ΜΟΝΟ ΣΕΞ»!

Ο Ν. μου έλεγε πως έχει μπλέξει με ένα πιπίνι και του έχει ρουφήξει όλο του το είναι. Ο Α. μου ζήταγε προχτές να του βρω μία γυναίκα που τα κάνει όλα. Ο Χ. με φωνάζει φιλεναδίτσα. Ο Κ. μου έλεγε κάτι ιστορίες που μέχρι κι εγώ κόντεψα να κοκκινίσω! Ο Ν. μετά αναλυτική περιγραφή των προβλημάτων του αυτοκινήτου του, άρχισε να μου λέει για το Μουντο-μπάσκετ και για τα οικονομικά προβλήματα που έχει η ΑΕΚ. Με τον Α. αναλύσαμε όλο το προσκήνιο και το παρασκήνιο του χώρου της Ελληνικής Τσοντοβιομηχανίας. Εντάξει αυτό το θέμα το κατέχω, αλλά κι αυτό μόνο και μόνο για καθαρά κοινωνικούς και politically correct λόγους!

Εντάξει δεν παραπονιέμαι. Μ’ αρέσει που έχω τόσους άντρες φίλους. Με ανανεώνει, με κάνει να μαθαίνω πράγματα που δεν θα τα μάθαινα μέσα από ένα μάτσο γυναίκες, κάνω ερωτήσεις σαν πεντάχρονο συνεχώς, μπορώ μαζί τους να συζητήσω για κόμικς και σούπερ ήρωες, μπορώ να τους πάρω άφοβα τηλέφωνο και να με συνοδεύσουν σ’ έναν γάμο για να πάψουν να με πρήζουν όλοι οι γύρω για το πότε θα τακτοποιηθώ, μπορώ να τους χρησιμοποιήσω στα δολοπλόκα σχεδιά μου αν χρειαστεί κι εννοείται το πιο βασικό να με κάνουν να γελάω μέχρι δακρύων. Και που και που μπορεί να μου δώσουν και καμία σοβαρή συμβουλή για να μην τα κάνω θάλασσα στο επόμενο ραντεβού με τον επόμενο μέλλοντα πρώην μου!!!!!!!

Επιμένω πως φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών δεν υπάρχει, κι αν υπάρξει θα είναι γιατί δεν υπάρχει ούτε σταγονίτσα σεξουαλικής έντασης μεταξύ των ενδιαφερομένων. Η αλήθεια είναι όμως πως αν ισχύει κάτι τέτοιο θα πρέπει να το κοιτάξω. Τελικά τι πρέπει για να είσαι θελκτική και ποθητή στο άλλο φύλο και να μην σε βλέπει σαν τον κολλητό του τον Μιστόκλα; Να ξυνίζεις τα μούτρα σου, να μην έχεις χιούμορ, τα ενδιαφεροντά σου να περιορίζονται σε μόδα, κους κους και μαγερική, να μην του βγάζεις παρατσούκλια; Πριν από έναν χρόνο αν με ρώταγες θα μπορούσα να σου πω ότι ξέρω 5 πράγματα για τους άντρες, τώρα απλά νίπτω τας χείρας μου. Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι είναι πολύ απλά πλάσματα κι ότι σίγουρα η λύση στις απορίες μου θα είναι τόσο απλή που θα με κάνει να σκίσω τα διπλωματά μου!

Και μην με βλέπεις τόσο άνετη με το θέμα. Είναι που το νέο αντικείμενο του πόθου μου δεν ομιλεί την ελληνικήν οπότε ελπίζω στο γεγονός ότι όλο αυτό «Τσουκαλάς – Μιστόκλας» θέμα θα χαθεί στην μετάφραση και θα δει ότι πίσω από τις γνώσεις μου γύρω από την πορνογραφία, τα κόμικς, το μπάσκετ και τα’ αμάξια πάνω απ’ όλα “Ι’m also just a girl, standing in front a boy, asking him to love her…” (Τάδε έφη: Julia Roberts στο Noting Hill)