ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΖΑΡΓΑΝΑ

How to loose a girl in 5 steps

2011-07-07T16:26:00.000+03:00

Τα έμαθες; Βρήκα νέο φανταστικό γκόμενο. Τι να κάνω κι εγώ; Αφού δεν βρίσκω ένα ραντεβού της προκοπής, αναγκάστηκα να υποπέσω στο αμάρτημα της φαντασίας. Το ονομά του λοιπόν είναι Matt Davis και μου το σύστησε μία φιλενάδα μου, η οποία τον δανείζεται κι αυτή που και που. Τι να κάνουμε, το καλό πράγμα είναι για όλους!

Έτσι που λες, είδα κι αποείδα και τελικά κατέληξα στον φανταστικό γκόμενο και πάλι. Δεν ξέρω. Μην είναι που δεν βγαίνουμε πια ραντεβού, μην είναι που μ' εχει φάει η νοικοκυροσύνη και δεν βγαίνω απο το σπίτι, μην είναι που έχω γίνει σαν φακλάνα και τα ανορεξικά επανήλθαν στην μόδα, μην είναι οι αγανακτισμένοι στο σύνταγμα, μην είναι που έχω τα μυαλά πάνω απο το κεφάλι μου, το θέμα είναι ότι άντρας γιοκ. Κι επιμένω να λέω ότι εμείς οι γυναίκες είμαστε πολύ απελπισμένες και ο κάθε κάγκουρας και βλαμμένος έχει γυναίκα πια, αλλά ξέρω ότι σε μερικά σημεία είμαστε απόλυτες. Έτσι όπως τα λατρεμένα πλάσματα του αντίθετου φίλου έχουν τα δικά τους σύνδρομα έτσι κι εμείς έχουμε τον δικό μας δεκάλογο. Κι όπως έλεγε και η Οσκαρική ταινία "how to loose a guy in 10 days", έτσι κι εγώ παραθέτω το "how to loose a girl in 10 ways".

Μπλα μπλα

Ναι, ό,τι και να λένε είμαστε επιρρεπής στο μπλα μπλα. Εσείς οι άντρες ερωτεύεστε ένα ωραίο ζευγάρι βυζιά, εμείς πάλι μία ωραία γλώσσα. Μεταφορικά. Και κυριολεκτικά αλλά θα το αναλύσουμε πιο κάτω. Αν ο άλλος το έχει το μιλητό, σίγουρα θα την ρίξει την γκόμενα. Ιδιαίτερα αν της κάνει κοπλιμέντα και την κάνει να αισθάνεται σαν μικρή ή μεγάλη Θεά. Γιατί εμείς είμαστε ανασφαλή όντα, δεν βλέπουμε στον καθρέφτη και δεν αγαπάμεν τον εαυτό μας. Τον αγαπάμε μόνο αν τον αγαπάει κι αυτός που μας ενδιαφέρει. Διαφορετικά, γάμα τα.

Aν πάλι λέει μαλακίες, το σώζει μόνο αν είναι ΠΟΛΥ ωραίος γκόμενος κι έχει γραμμωμένους κοιλιακούς. Γιατί σ' αυτή την περίπτωση δεν σε νοιάζει τι λέει. Κουφαίνεσαι απο το απεραντό κάλλος και χάνεσαι ανάμεσα στις γραμμούλες της κοιλίτσας. Και υπερέχεις κι απέναντι στις άλλες γυναίκες που τον βλέπουν και τους τρέχουν τα σάλια. Οπότε πάλι κερδισμένη είσαι.

Λεφτά.

Όταν λέμε λεφτά, δεν λέμε να είσαι καναλάρχης με το ένα πόδι στον τάφο και να βγάζω κάθε δυο μέρες τα μαύρα να τα αερίζω μήπως και πεθάνεις και σε κληρονομίσω, όπως σύζυγος γνωστού και μη εξαιρεταίου καναλάρχη. Εννοούμε αρχικά, να μπορείς να ανταπεξέλθεις στο δικό μας Life style, να μην μας ζητάς δανεικά, να αφήνεις πάντα μπουρμπουάρ και να μην σε χαρτζηλικώνει ή μάνα σου. Ναι στα πρώτα ραντεβού θα ξηλωθείς και θα πληρώσεις. Επίσης κι εμείς στα πρώτα ραντεβού, δεν θα τρώμε πολύ για να μην μας κακοχαρακτηρίσεις, αλλά στο θέμα του αλκοολ θα του δώσουμε να καταλάβει αφού δεν πληρώνουμε. Έτσι είναι τα πράγματα. Πληρώνεις μέχρι να σου κάτσουμε. Μετά μισά μισά.

Και δεν λέω, τα λεφτά είναι αφροδισιακά για πολλές γυναίκες. Επίσης οι γυναίκες τρώνε λεφτά απο τους άντρες γιατί οι άντρες είναι επιρρεπής σ' αυτό. Αν δεν στα φάω εγώ, η αλήθεια είναι να στα φάει κάποια άλλη. Οπότε καλύτερα να στα φάω εγώ. Επαναλλαμβάνω όμως πως τα λεφτά έχουν ρόλο, αλλά μην νομίζεις ότι το σώζεις. Και ναι, προτιμάω να κάνω διακοπές στην Ελούντα παρά στην Σαλαμίνα. Αν όμως το αγόρι μου (γλυκό και τραγανό σαν καραμέλα) με πήγαινε στην Σαλαμίνα και όχι στην Ελούντα δεν θα τον έστελνα σπίτι του. Θα πήγαινα κι εγώ. Η αλήθεια είναι ότι οι μεγαλύτεροι μαλάκες είναι συνήθως ματσωμένοι. Και συνήθως μπλέκουν με γυναικούλες που ανέχονται ό,τι τους κάνουν. Αυτές καλά να πάθουν. Τα ήθελε ο κώλος τους. Μην ξεχνάς όμως πως και πάλι ισχύει ο κανόνας, πως αν δεν έχεις λεφτά και είσαι και μαλάκας, το μόνο που σε σώζει είναι να είσαι φανταστικά όμορφος και με γραμμωμένους κοιλιακούς. Δεν θα τα ξαναλέμε.

Δώρα

Σε όλες τις γυναίκες αρέσουν τα δώρα. Ας μην είναι διαμάντια (να σου πω την αμαρτία μου, εγώ δεν τρελαίνομαι για τα διαμάντια, μ' ενα ζευγάρι 12ποντες γόβες την βγάζεις την υποχρέωση), αλλα ας είναι ένα δώρο. Μπορεί να είναι ένα τριαντάφυλλο, μία χαρτοπετσέτα, ένα μονόπετρο, ένα ταξίδι στο Vegas, ένα ζευγάρι εσώρουχα, μια κατσαρόλα ή ένα cd με τραγούδια. Ό,τι κι αν είναι. Αν της κάνεις δώρα θα την ρίξεις είναι σιγουρο. Ναι η πράξη μετράει κι όχι το αντικείμενο. Αν όμως είσαι στην κατηγορία των ματσομένων και επιμένεις να κάνεις δώρο handmade cd με τραγούδια, ή χαρτοπετσέτες που λένε Σ' αγαπώ, τότε κινδυνεύεις να σου βγει το όνομα του καρμίρη. Που καλά και θα κάνει να σου βγει. Τσιφούτηηηηηη. Και σ' αυτή την περίπτωση αν έχεις γραμμωμένους κοιλιακούς, αυτό που έχεις να κάνεις είναι να βάλεις ένα κορδελάκι στον λαιμό σου και να διαθέσεις το κορμί σου στην αχόρταγη λυσσάρα. Κι αυτό δώρο είναι. Αν δεν έχεις κοιλιακούς μπορείς πάντα να της αγοράσεις έναν άλλο άντρα που θα έχει. Να είσαι σίγουρος πως θα το εκτιμήσει δεόντως!

Σεξ - γούτσου γούτσου

Εδώ θα εστιάσω στις γυναίκες άνω των 28-30, γιατί πριν απο αυτή την ηλικία, δεν ξέρεις που πάνε τα τέσσερα. Το sex drive της γυναίκας αργεί λιγάκι να πάρει μπρος, οπότε πριν απο αυτό κάνουν σεξ για να ευχαριστήσουν τους άλλους, γιατί είναι μέσα στο μενού, για να κερδίσουν κάτι (αν κι αυτό ισχύει σε όλες τις ηλικίες) ή ακόμη και γιατί βαριούνται. Όχι όμως για να το ευχαριστηθούν στο έπακρον.

Αν λοιπόν αγόρι μου δεν το έχεις στο σεξ, την έκατσες. Μπορεί να μην σε παρατήσει, αλλά σίγουρα θα βρει και κάποιον άλλο να της καλύπτει τα κενά. Αν βαριέσαι ν' ασχοληθείς μαζί της και σ' ενδιαφέρει μόνο η πάρτι σου στο κρεβάτι, τότε κοίτα να φορέσεις καπέλο γιατί θα έχουν αρχίσει τα κέρατα και φυτρώνουν. Αν η μέγιστη διαρκειά σου είναι 7 λεπτά, ετοιμάσου για να εκτεθείς στον τοίχο μαζί με τ' αλλα ελάφια. Αν δεν βάζεις την γλωσίτσα σου να δουλέψει (κυριολεκτικά αυτή την φορά), τότε ετοιμάσου να απεργήσεις την επόμενη φορά μαζί με την ΕΘΕΛ, γιατί σε βλέπω ΤΡΟΛΕΙ!!!!

Για κάποιο λόγο σ' αυτή την περίπτωση, δεν πάει να' σαι ο Άδωνις και να τρίβεις τυρί στους κοιλιακούς σου, αν δεν το έχεις, την έκατσες! Θα γίνεις απο Άδωνις, Άγαμης. Νόμος.

Γαμοφοβία

This is a tricky situation που λένε και οι φίλοι μου οι αμερικάνοι. Ναι, το ξέρουμε ότι έχεις σύνδρομο καταδίωξης και ότι σου έμαθε η μανούλα σου ότι όλες θέλουν να σε τυλίξουν. Η μοδα όμως της καραμέλας που το λες και να το ξαναλές, κι ακόμη χειρότερα το πιστεύεις, έχει περάσει ανεπιστρεπτή. Αν δηλώνεις κάτι τέτοιο, απλά δηλώνεις ότι είσαι βλαμένος, μονόχνωτος, τεμπελόσκυλο, ευθυνοφοβικός και πολλά άλλα. Και μην φοβάσαι. Μόλις σε γνωρίσω, δεν θέλω ούτε εγώ να σε παντρευτώ. Αν είχα τόσο διακαή πόθο θα έπαιρνα τον τυρέμπορα της γειτονιάς να είχα και τσάμπα φέτα για την υπόλοιπη ζωη μου. Οπότε σκέψου το την επόμενη φορά που θα γνωρίσεις κάποια και ίσως σ' ενδιαφέρει. Ναι έχουμε γίνει εμείς οι γυναίκες λίγο αρπακτικά, αλλά αυτό το κυνήγι της γάτας με το ποντίκι είναι πια βαρετό.

Οι κοιλιακοί σ' αυτή την περίπτωση πάλι δεν παίζουν ιδιαίτερο ρόλο. Εξάλλου αν παντρευτείς έναν άντρα με κοιλιακούς το ξέρεις οτι μετά θα σε κερατώνει ασύστολα. Κι επειδή δεν θα του κόβει και πολύ, θα το κάνει και απροκάλυπτα και θα σου μείνει η ρετσινιά της χαζής κερατωμένης. Κι αυτό δεν το θέλουμε με τίποτα. Εκτός κι αν ανήκεις στην κατηγορία του ματσωμένου και βγάλουμε μία απλά βιβλική, επική και μεγαλειώδης διατροφή. Ε, τότε, χαλάλι σου!!!!

Εμ, αυτά βλέπω κι επιστρέφω στην αγκαλιά του αγαπημένου Matt... Μπορείς να με κατηγορήσεις;

Μεγάλες προσδοκίες

2011-06-17T18:55:00.000+03:00

Αν δεν συμβαίνει τιποτα πώς να γράψεις; Και τι να γράψεις; Και δεν θέλω να επαναλλαμβάνομαι. Είπαμε για τις σαύρες πέρυσι, είπαμε για τις φυλές της παραλίας, φέτος τι;;; Φέτος και με το ζαργανόσπιτο σφίξανε οι κώλοι και οι διακοπές θα γίνουν κοινόχρηστα και ΔΕΗ.

Γι αυτό είπα κι εγώ να βάλω μπρος κι έξω όχι μόνο τις προσωπικές μου ιστορίες που με καταδιώκουν, αλλά και τις ιστορίες των φίλων μου. Πάντα σε πρώτο πρόσωπο. Κι ας ελπίσουμε ότι αν τα διαβάζω και τα ξαναδιαβάζω βάλω λίγο μυαλό και δεν ξανακάνω τις ίδιες μαλακίες. Κι έτσι ξεκινάω με «τις μεγάλες προσδοκίες».

Δεν ξέρω για σένα, αλλά εμένα οι προσδοκίες μου πάντα είναι μεγάλες. Μακάρι να ήταν μικρές. Όλο λέω να το δουλέψω το θέμα, και να κρατάω μικρό καλαθι, αλλά όπως και να το κάνουμε το μεγάλο καλάθι έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Στο μεγάλο καλάθι θα βάλεις εκτός από κεράσια, καρπούζια, πεπόνια και όλων των λογιών τα πράγματα. Στο μικρό τι να βάλεις; Λίγα κεράσια κι έξω από την πόρτα… στο τέλος βέβαια συνειδιτοποιείς ότι όλα τα φρούτα εκεί ήταν πλαστικά και μόνο για μόστρα, και καταλήγεις να τρως το καλαθι. Αν είσαι νηστικός τι θα κάνεις;;

Έτσι κι εγώ. Όταν ήμουν μικρούλα ήμουν κι εγώ ερωτευμένη μ’ ένα αγόρι. Μ’ ένα αγόρι που δεν μ’ εβλεπε. Κι όσο δεν μ’ εβλεπε τόσο εγώ τον ακολουθούσα σαν τον κολαούζο – ναι από μικρή το είχα αυτό. Mini Stalker. Πέρασαν τα χρόνια και το ξαναβρήκα αυτό το αγόρι. Το FB εννοείται πως μας βοήθησε να βρεθούμε. Τουλάχιστον διαδικτύακα. Και μιλούσαμε και ξαναμιλούσαμε στην αρχή. Και μετά ήρθαν οι μέλισσες. Και το γραπτό Cyber Sex μαζι. Τι σου κάνω μάνα μου και θα σου δείξω και θα σου μπήξω. Και είναι ωραία να έχεις έναν διαδικτυακό γκόμενο, ιδιαίτερα αν δεν έχεις έναν κανονικό με σάρκα και ωστά. Αρκεί να μην γίνει πραγματικότητα. Γιατί αν γίνει πραγματικότητα θα δεις πως τελικά «δεν υπάρχουν λεφτά». Έτσι που λες κι εγώ. Μετά από δύο χρόνια λοιπόν ατελείωτων ωρών διαδικτυακού σεξ κι αφού είχα εξαντλήσει όλο μου το ταλέντο το έψησα το γκομενάκι και γίνικεν η ώρα. Η ώρα του live sex.

Και βγήκαμε. Και ναι, υπήρχε η απαραίτητη αμηχανία στην αρχή αλλά πέρασε η ώρα. Τρεις ώρες μου μιλούσε. Ό,τι δεν μου είπε τα τελευταία χρόνια μου τα είπε εκείνο το βράδυ. Και τι να κάνω κι εγώ; Απαντούσα και συμμετείχα στην κουβέντα. Άντε βρε πουλάκι μου, κάνε την κινησή σου, βούτα με. Δύο χρόνια προκαταρκτικά, τώρα σε πιάσανε οι ντροπές;

Και νταρανταντα!!! Ναι με βούτηξε. Όινγκ. Εμ, τι ειν’ τούτο;; Απαπαπαπαπα! Που είναι παιδί μου το πάθος σου; Έκατσε πάνω στο πληκτρολόγιο; Κι αυτό το φιλί τι είναι; Πόσο χρονών είσαι; 12;; Κάποιος εκει πάνω με κοροϊδεύει δεν είναι δυνατόν. Ας πάμε παρακάτω. Δεν ξέρεις ποτέ μπορεί να είναι και καλύτερα. Άντε γιατί έχει καιρό να μπει και το πλοίο στο λιμάνι και ασόψεται η ανάγκη. Και κλείνω τα μάτια μου κι έρχονται μπροστά οι λέξεις από την οθόνη του υπολογιστή μου. Θα σου κάνω αυτό, αυτό κι αυτό. Δεν ξέρεις ποτέ, μπορεί το jingle να μην είναι καλό, αλλά η ταινία μπορεί ν’ αξίζει τον κόπο. Έλα ζαργάνα μου, βάλε τα δυνατά σου και μπορεί να του βγάλεις τον πορνοστάρ που κρύβει μέσα του!

7 λεπτά περάσανε. Συμπεριλαμβανομένων των προκαταρκτικών και η ταινία μικρού (έως ελάχιστου) μήκους έλαβε τέλος. Πλάκα μου κάνεις! Ουτε στον χωρο-χρόνο να ταξίδευα. 7 λεπτά. Λέω κι εγώ, θα πάμε για το sequel, αλλά δεν είχε συνέχεια. Δηλαδή δεν κατάλαβα, τώρα αυτός κατάλαβε τίποτις; Ποιο μικρό καλάθι μου λες εσύ; Σφηνάκι έπρεπε να κρατήσω…

Σκοινιά τα νεύρα μου. Το έλεγε ο κωλόγερος στον πρώτο. Καλύτερα αγάμητη παρά κακογαμημένη. Το άλλο πρωί με βρήκε με τα μυαλά στα κάγκελα και με μία έντονη επιθυμία για σοκολάτα. Πόση σοκολάτα να φαω κι εγώ; Θα πάω από ζάχαρο στο τέλος. Τώρα που έμεινα με την μυρωδιά (και από λουκουμά τίποτα) μία είναι η λύση. Ο πρώην. Ξέρεις αυτός που όταν ξεκινούσε, ξεχνούσε να τελειώσει. Χτυπάς το πρόβλημα στην ριζα. Τηλέφωνο. Μπορείς σήμερα; Μπορώ μπορώ. Ξεκούνα τότε. Αχαχούχα.

Κι έρχεται το βράδυ. Άλλη γλωσσο-διαρρεια από εκεί. Όταν τους θέλεις να πούνε μια κουβέντα, τότε τους πιάνει η μούγκα. Μπλα μπλα μπλα μπλα. Άντε χρυσό μου παιδί, άντε ν’ ανεβάσουμε πανιά. Άντε πάμε κρουαζιέρα! Σ’ όλα τα νησιά!!!!

Ναι θα’ θελες. Τι ήθελες κρουαζιέρα; Πέραμα – Παλούκια και πολύ σου πέφτει. Άλλα 7 λεπτά. Τουλάχιστον να ξαναπάμε το δρομολόγιο, Παλούκια – Πέραμα. Δεν έχει λέει. Σχόλασε. Που είναι η κρουαζιέρα μου;;; θα βγω και θα ουρλιάξω στο Σύνταγμα! Αγανακτισμένη κι εγώ.

Αυτό ήταν. Δύο 24ωρα, 2 άντρες, σύνολο 14 λεπτά. Βαθμός ικανοποίησης 0%. Σκίζω τα διπλωματά μου κι αρχίζω τις βαλεριάνες. Ποτέ πια μεγάλες προσδοκίες. Μακριά από εμάς. Θα πάω ν’ αγοράσω ένα rabbit, κι ας μην μου λέει Χρόνια Πολλα στα γενεθλιά μου, ας μην μου φτιάχνει πρωινό, ας μην μου αλλάζει τις λάμπες κι ας μην μπορώ να τον γνωρίσω στον μπαμπά μου. Μπορεί όμως με την κατάλληλη μπαταρία να βάλει κάτω όλους τους άλλους. Βρε λες γι αυτό η Duracel να έχει σήμα το λαγουδάκι;;;

High Fidelity

2011-05-09T10:41:00.000+03:00

Χτες βράδυ είπα να κάτσω μέσα. Οι μέρες μου σαν πειρατίνα του διαδυκτίου έχουν περάσει, αφού ο ΟΤΕ πια δεν μας φέρνει πιο κοντά και το ίντερνετ δεν είναι μία από τις πολυτέλειες που περιλαμβάνει το νέο μου σπίτι, κατέφυγα στην λύση του DVD και της τηλεόρασης. Που θα πάει όμως θα έρθει η μέρα που το διαδύκτιο θα έρθει ξανά και θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές!

Ανάμεσα λοιπόν σε επαναλλήψεις, reality και ντοκιμαντερ για την αναπαραγωγή της σαύρας, έπεσα πάνω σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες. Το High Fidelity. Την λατρεύω αυτή την ταινιά. Λατρεύω τις μουσικές, τις ατάκες τον Jack Black και τα Top 5 που συνέχεια αναφέρονται μέσα σ’ αυτά. Κάθε φορά που βλέπω αυτή την ταινία αρχίζω να κάνω κι εγώ τα δικά μου top 5. Έτσι όπως λέει και η Μαρινέλα «κάθησα που λες να κάνω στην ζωή μου απογραφή…» (Εντάξει, μόνο εγώ θα μπορούσα να συνδέσω το High Fidelity με την Μαρινέλα.)

Top 5 ονειρεμένων δουλειών (από τότε που ήμουν τόσο δα μικρούλα)

Ραδιοφωνική παραγωγός. Χωρίς λογοκρισία όμως με τους χορηγούς που θα θέλω εγώ, που δεν θα πρέπει να λεω «φάε λάδι «Ελαϊς» κι έλα βράδυ». Μία εκπομπή που θα μπορώ να λέω αυτά που θέλω, με τον τρόπο που θέλω, θα παίζω τις αγαπημένες μου μουσικές και θα έχω το δικό μου κοινό που θ’ αναπαράγει τις ατάκες μου, δεν θ’ απογοητεύεται όταν με βλέπει live (όχι σαν μερικούς μερικούς) και θα τσακώνονται όλα τα celebrities για τον ποιον θα πρωτοπιάσω στο στόμα μου.
Οργανώτρια πάσης φύσεως. Με ενσωματωμένο Bluetooth και με πολλούς υφισταμένους να τους τρέχω. Η οργανωτική σκύλα που κρύβω μέσα μου ψάχνει τρόπους να βγει προς τα έξω. Θα μπορούσα να οργανώσω από πάρτι, ταξίδια, νέα σπιτικά μέχρι και βασιλικούς γάμους. Θα χεζόμουν στο τάληρο και θα έκανα αυτό που πάντα ήθελα.
Συγγραφέας με ψευδώνημο και ατελείωτο mojo. Να γράφω ό,τι θέλω, όπως το νιώθω, να βλέπω τις λέξεις μου και τις σκέψεις μου να τυπώνονται, να συντροφεύουν τον κόσμο τα ταξίδια τους και να κάνουν τους άλλους (κι εμένα) να περνούν καλά.
Ιδιοκτήτρια του πιο ονειρεμένου ξενώνα. Η οικοδέσποινα που κακομαθαίνει τους καλεσμένους της και τους κάνει να νιώθουν για λίγο βασιλιάδες. Να μαγειρεύει χειροποίητες λιχουδιές και να τους κανακεύει όπως κανείς άλλος. Κι όποιος μου την δίνει να τον διώχνω χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Ιδιοκτήτρια της μεγαλύτερης φάρμας για αδέσποτα και κακοποιημένα ζώα. Μακάρι να είχα τα φράγκα να έφτιαχνα έναν χώρο τεράστιο που θα μπορούσα να φροντίσω όλα αυτά τα ζωντανά που τ’ άλλα «ζώα» παράτησαν στον δρόμο ή τα κακοποίησαν. Το έχω πει πολλές φορές. Από τότε που γνώρισα τα ζώα, μίσησα τους ανθρώπους. Κι αν κάποια στιγμή πέφτανε πολλά λεφτά στα χέρια μου το πρώτο που θα έκανα θα ήταν αυτό.

Top 5 μεγάλων ερώτων.

Ο Π. Γνωστή ιστορία που έχει περάσει ανεπιστρεπτή, χωρις όμως να έχει ξεχαστεί. Όπως έλεγε και ο Jack Nickolson «σ’ αγαπώ για τον άνθρωπο που με κάνεις να είμαι».
Ο Σ. Όπως και η Lacta η πρώτη αγάπη μένει παντοτινή. Αυτός ο έρωτας τα είχε όλα σαν σαπουνόπερα. Έρωτα, πάθος, μίσος, τσακωμούς, επανασυνδέσεις, γέλια, κλάμματα, τρέλα και πολλές πολλές αναμνήσεις. Ας είναι καλά εκεί που είναι.
Ο Ν. Δουλεύαμε μαζί και δεν ήξερε καν ότι υπάρχω. Μάλλον γι αυτό είναι στην λίστα, γιατί μου έμεινε αποθημένο.
Αυτός που δεν έχει έρθει ακόμη. Ή μπορεί να έχει έρθει και να μην έχω πάρει μυρωδιά. Η αλήθεια είναι πως αν δεν με αγνοήσει λίγο, δεν θα πάρω χαμπάρι. Μυστήριο τρένο.
Δεν το φτάνω το top 5. Το αφήνω εδώ.

Top 5 των πιο ντροπιαστικών στιγμών.

Όταν μας έπιασε ο αδελφός του Σ. να κάνουμε τ’ ακατανόμαστα. Ακόμη το σκέφτομαι μετά από 4 έτη φωτός και με πιάνει κάτι. Τι ψυχολογικά τραύματα θ’ αφήσαμε σ’ αυτό το ανήλικο ούτε καν θέλω να ξέρω.
Την πρώτη φορά που κατά την διάρκεια του σεξ, ακουγόντουσαν ήχοι που ούτε στην τουαλέτα σου δεν θέλεις να τους ακούς. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα πως δεν ήταν αυτό που νόμιζα και ότι οι άντρες κατά την διάρκεια του σεξ, δεν ακούν, δεν καταλαβαίνουν και δεν βλέπουν τίποτα. Οπότε σταμάτησα ν’ αγχώνομαι.
Όταν σε πρώτο ραντεβού για να μου φύγει το άγχος αφού το περίμενα πως και πως, ήπια τόσο πολύ που ξερνοβόλαγα σαν το γατί. Εννοείται πως δεν τον ξαναείδα ποτέ.
Την πρώτη φορά που τραγούδησα καραόκε το “You don’t own me” μετά την κατανάλλωση μίας μπουκάλας κρασιού, με χορογραφία που παραπέμπει σε μίμο της Μαρινέλας και αγγλικά Ινδού μετανάστη. Ο Μέρφυ είναι τόσο σιχαμένος που δεν μ’ αφησε να έχω black out από εκείνη την βραδιά και να θυμάμαι τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια.
Όταν σε ένα πάρτι είδα έναν πρώην μου και με τον αέρα της σταρ πήγα να του μιλήσω και να του τρίψω την ευτυχία μου στην μούρη. Εννοείται πως καθώς πήγαινα εκεί, πάτησα σε κάτι που είχε τοποθετήσει ο Μέρφυ στο έδαφος κι έκανα θεαματική βουτιά στο έδαφος. Παρακαλούσα να λιποθυμήσω ώστε να μην ακούω τα γέλια του κόσμου και του πρώην, αλλά εννοείται πως αυτό δεν συνέβη ποτέ.

Top 5 των πραγμάτων που θέλω να κάνω τα επόμενα 5 χρόνια.

Να ζήσω έναν μεγάλο έρωτα με happy ending. Κινηματογραφικό. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Να παντρευτώ στο Las Vegas.
Να δω την Φανταστική Ζαργάνα στα βιβλιοπωλεία. Με σκληρό φούξια εξώφυλλο και δώρο ένα φούξια γκλίτερ μπρελόκ παπούτσι.
Να κάνω one night stand μ’ έναν rock star (δεν το έκανα μικρή, θα το κάνω μεγάλη).
Να ξεκινήσω μια διαίτα και να καταφέρω να την τελείωσω. Ακόμη κι αν ο στόχος είναι η απώλεια 30 γραμμαρίων.

Πάντα αισθάνομαι καλύτερα μετά από αυτά τα Top 5. Αυτά είναι τελικά που μένουν. Τα top 5 της ζωής σου, παλιές φωτογραφίες σ’ ένα κουτί από σοκολάτες, οι φίλοι που σ’ αγαπάνε όσο περίεργη και παλαβή είσαι, οι στιγμές που σε κάνουν να γίνεσαι καλύτερος ή και χειρότερος άνθρωπος, τ’ αναμνηστικά από τα ταξίδια σου και τα όνειρα για μία καλύτερη ζωή. Και μπορεί να μην αποκτήσω ποτέ όλα αυτά που στις τρελές μου φαντασιώσεις ονειρεύομαι, αλλά δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως όλα αυτά που έχω ζήσει κι έχω κάνει για άλλους είναι τα δικά τους τρελά όνειρα. Κι επειδή ούτε αχάριστη είμαι, αλλά ούτε και μοιρολάγνα, βάζω πλώρη για το life plan της ζωής μου. Και ξεκινάω όπως τελειώνει το High Fidelity. Με τον Marvin Gaye και το Let’s Get in On. Κι όπου μας βγάλει.

Η μάχη με το τυροπιτάκι. The sequel.

2011-05-02T10:14:00.000+03:00

Ναι είμαι ζουμπουρλού, πώς να το κάνουμε; Πολύ θα ήθελα να πω ότι φταίει το σκαρί μου γι αυτό, αλλά δυστυχώς φταίνε τα σαγόνια μου. Και ο προπονητής μου στο kick boxing όταν ήμουν μικρή. Ναι, όταν αθλούμουν εντατικά μικρή, μετά από ατελείωτες ώρες προπόνησης, και για να διατηρηθώ στην κατηγορία μου, μου έλεγε το βράδυ να τρώω ελαφρά. Δηλαδή να τρώω δύο πίτσες αντί για μία. Κι έτσι έκανα. Κι από τότε μου έμεινε το κουσούρι.

Την μισή ζωή μου κάνω δίαιτες. Κι όχι από αυτές τις δίαιτες που κάνουν οι ανορεξικές που τρέχουν στα Bodyline για να χάσουν 2 κιλά. Έβαζα στόχους εγώ. Από 8 κιλά και πάνω. Αν το κάνεις, να το κάνεις σωστά.

Η μάχη με το τυροπιτάκι καλά κρατεί τα τελευταία χρόνια.

Μισώ τους διαιτολόγους. Είναι οι δολοφόνοι των χοντρών. Μας καταπιέζουν και ψεύδονται ασυστόλως. Η δίατα δεν σημαίνει στέρηση. Σημαίνει αλλαγή διατροφικών συνηθειών. Πρέπει να τρως πέντε γεύματα την ημέρα. Ψευτες!!! Πες καλύτερα πέντε μπουκιες την ημέρα! Το πρωινό πρέπει να είναι πλούσιο! Το κουλούρι καλέ μου άνθρωπε δεν σημαίνει πλούσιο πρωινό! Εκτός κι αν την υπόλοιπη ημέρα, τρως μόνο σουσάμια.

Προσπαθώ να γίνω κι εγώ μια γυναίκα του σήμερα. Να τρώω μια σαλάτα και να κάνω πως χορταίνω. Να δηλώνω ότι έχω εθισμό στην σοκολάτα αλλά να μου περνάει με μία μπουκιά σοκολάτας υγείας. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Όταν πεινάω ξυπνάει η φακλάνα μέσα μου. Θέλω όταν βγαίνω για ραντεβού να μπορώ να φάω το φιλέτο μου με την κρέμα γάλακτος κι όχι κοτόπουλο με βραστά άνοστα μπινιλίκια. Θέλω να κάνω την παπάρα μου στην σαλάτα κι όχι να σκέφτομαι τα κορεσμένα λιπαρά. Και δεν θέλω να μοιράζομαι το φαγητό μου. Όπως κι ο Joey έτσι κι εγώ. “Zargana doesn’t share food”!

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω σαν την Μάρθα Καριαγγιάνη. Να έχω τις καμπύλες μου, να σηκώνω το πόδι στον Θεό όταν χορεύω και να φοράω συγκλονιστικά φορέματα. Μεγάλωσα κι εγώ, μεγάλωσε και η Μάρθα και σε αντίθεση μ’ εμάς λεπτύνανε οι γυναίκες και μικρύνανε τα νούμερα. Και τότε ξεκίνησε. Ο δρόμος προς την κόλαση. Μαρούλια, γιαούρτια, γαλοπούλες και μαύρα ψωμιά. Μπιχ!

Που και που εμφανιζόταν ένας άντρας στον ορίζοντα που έλεγε πως του αρέσουν οι γυναίκες με καμπύλες (ή ακόμη και ολόκληρες κουλούρες σαν εμένα) και άρχιζα να παίρνω τα πάνω μου. Κι επέστρεφα στ’ αγαπημένα μου «βρώμικα». Και μετά έφευγε και ήθελα να φάω ένα κουτί λουκουμάδες και ν’ αρχίζω να κυλάω στις κατηφόρες σαν γιγαντιαίο ντόνατ. Κι άντε πάλι απ’ την αρχή. Πίσω στην κόλαση, μήπως και βρούμε τον Παράδεισο!

Δύσκολο αυτό το Σαββατοκύριακο. Όλα μισά μείνανε και πρέπει να ξεσπάσω. Κι από την μία το τυροπιτάκι και από την άλλη το μαρούλι. Ποιο να διαλέξω άραγε; Το τυροπιτάκι μου μιλάει πρόστυχα. Μου χαμογελάει πονηρά και μου τάζει έναν μικρο οργασμό στην πρώτη του μπουκιά. Και το μαρούλι με κοιτάει σαν 50ρης κοιλαράς που θέλει σεξ, ίσα ίσα για να τον πάρει ο ύπνος. Τον έχω ανάγκη τον οργασμό. Θα την κάνω την απιστία μου κι ας έχω τύψεις μετά. Με ξεγελάει με τα λόγια του, και χραπ!!!! Μμμμμμμμμμ…. Σαν το πρώτο μου one night stand, δηλώνω ότι δεν θα το ξανακάνω. Αλλά δεν μπορώ. Μία μπουκιά έμεινε! Το υπόσχομαι θα είναι η τελευταία. Και βουλιάζω πιο πολύ στην αμαρτία. Τώρα που γλυκάθηκα, θέλω να κάνω τρίο. Σουβλάκια με πατάτες τηγανιτές. Αν την κάνεις την αμαρτία καλύτερα να την κάνεις καλά! Θα το μετανιώσεις που θα το μετανιώσεις, τουλάχιστον να το έχεις ευχαριστηθείς.

Μία ώρα μετά νιώθω να βουλιάζω στις τύψεις. Φαντάζομαι τον εαυτό μου 30 χρόνια μετά σαν την Σπεράντζα στα τελευταία της και δηλώνω αιώνια υποταγή και πίστη στο μαρούλι.

Ανοίγει και ο καιρός. Και σκέφτομαι τα Ξ. στις παραλίες και αμέσως σκέφτομαι να μετακομίσω στην Αφρική και να γίνω μέλος στις φυλές που οι ωραιότερες γυναίκες είναι αυτές με τα πεσμένα βυζιά και τους γιγαντιαίτους κώλους.

Και μετά σκέφτομαι την Ζαργάνα. Που φέρεται γυναικεία και σκέφτεται αντρικά. Που μαζεύει ό,τι σκέφτεται και τα κάνει γραμμές. Που μπορεί να μην είναι τέλεια, αλλά είναι διαφορετική. Και λίγο τρελή. Μπορεί και πολύ τρελή. Και μπορεί να μην κατέβει ποτέ στα καλλιστεία αλλά πάνω απ’ όλα είναι αν μη τι άλλο, ζωντανή! Και υποψιάζομαι πως αυτό το mojo που την κάνει διαφορετική, κρύβεται εκεί, πίσω από αυτά τα love handles γύρω από την μέση! Και γι αυτόν και μόνο τον λόγο λέω να το κρατήσω δίπορτο! Εξάλλου στον δικό μου κόσμο, υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία. Κι αν σκεφτώ πολύ θετικά, δεν ξέρεις ποτέ, μπορεί κάποτε να βρω το κατάλληλο μαρούλι που θα έχει την γεύση από ένα λαχταριστό τυροπιτάκι! Μμμμμμμ…..

Εμείς και τα πιπίνια

2011-04-28T16:31:00.001+03:00

Τα τρελά πράγματα συμβαίνουν στους τρελούς ανθρώπους τελικά.

Χτες βράδυ ήμουν στο φανάρι Πατησίων & Λασκαράτου, φεύγοντας απο αγαπημένο στέκι με καλούς φίλους έχοντας ένα μικρό Happy Hour after work. Έτρεχα σπίτι να πάω να δω «Η Ζωή της άλλης». Μην ρωτάς πώς προέκυψε αυτό, μαζί με το σπίτι και το ξεσκονόπανο έρχεται και ο εθισμός στις σαπουνόπερες της θείτσας. Anyway. Στο διπλανό αμάξι, 35ρης ημίθεος και δίπλα του, 18αρα (το πολύ 20αρα) ξέκωλη ξανθιά με εξτένσιον και τρισδιάτατη μάσκαρα. Τα αίματα έχουν ανάψει για τα καλά, ο 35ρης υποθέτω πως σκέφτηκε πως μέσα σε 3 λεπτά που κρατάει το φανάρι μπορεί να προλάβει να τελειώσει και 2 φορές, οπότε το μπαλαμούτιασμα μεταξύ τους είχε φτάσει σε άλλα επίπεδα.

Κυρία με μέτρια περιφέρεια απο την άλλη γύρω στα 40, περνάει μπροστά απο τ’ αμάξια μας πεζή (το δικό μου και του ερωτιάρη), βλέπει την σκηνή και μπαίνει ο διάολος μέσα της. Κι αρχίζει να δίνει: «Έτσι έχετε βγει όλα τα ξέκωλα απο τα σπίτια σας και μας τρώτε τους άντρες! Διαβολοθηλικα! Δεν θα φτάσετε κι εσείς τα 40; Δεν θα κάνετε παιδιά; Θα στον φάει τον άντρα μωρή αντροχωρίστρα καμιά μικρή και θα θυμάσαι την τρελή που σ’ εβριζε στον δρόμο! Κι εσύ ρε μαντράχαλε τι το θες το ξέκωλο! Δεν πας να βρεις καμιά στην ηλικία σου να νοικοκυρευτείς; Θα σου φάει τα λεφτά και θα σ’ αφήσει στον τόπο! Και καλά θα σου κάνει!» . Το ζευγάρι αποσβωλομένο δεν μπορεί να πει τίποτα. Ο ερωτιάρης 35ρης είναι έτοιμος να κατέβει απο τ’ αμάξι και να την βρίσει αλλά τον συγκρατεί η μικρή ξέκωλη!

«Πες τα χρυσόστομη! Δεν πάνε να ανοίξουν κανένα βιβλίο να ξεστραβωθούν τα ζώα, μόνο πως θα βάλουν εξτένσιον και μαργαριταρένιο στρινγκ τους νοιάζει»! Από που ακούστηκε αυτό;;;; Ουπς!!! Εγώ το είπα! Δίνω κι εγώ!

«Ζούμε μεγάλες στιγμές» φωνάζει ο οδηγός απο πίσω!

Ανάβει φανάρι πράσινο κι εξαφανίζομαι μην έρθει ο ερωτιάρης και μ’ αρχίσει στις γρήγορες! Χάσαμε που χάσαμε δυο φανάρια τουλάχιστον μην φάμε και ξύλο!

Είναι μοιραίο τελικά πως τέτοια πράγματα συμβαίνουν συγκεκριμένες μέρες και ώρες. Λίγη ώρα πριν ήμουν στο στέκι μου με λατρεμένο φίλο που γκομενίζει με 19χρονο και περνάω κρίση άσθματος, ζήλιας και καρδιακού επεισοδίου.

Δεν μπορώ ρε παιδάκι μου πως να το κάνουμε! Το target group μου έχει συρρικνωθεί σε μία πενταετία, έχουν φύγει όλα τα καλά κομμάτια απο την αγορά (μόνο ρετάλια και προσφορές μείνανε) κι έρχονται τώρα τα 18χρονα να μου φάνε την μπουκιά μέσα απ’ το στόμα;;; Ενίσταμαι!!!

Είναι που κλείνω τα 33 σε 2 εβδομάδες και μ’ εχει πιάσει το σύνδρομο καταδίωξης. Και ναι, καταλαβαίνω ότι οι άντρες είναι οπτικοί τύποι και προτιμάνε τις μικρές για σφιχτό δερματάκι τους, για το βυζί που δεν έχει υποστεί πτώση, για τον κώλο και την κοιλιά που δεν έχουν καταρρακωθεί απο την χαλάρωση κι εννοείται για το γεγονός ότι έχουν λιγότερες απαιτήσεις απο τις πιο μεγάλες. Επίσης είναι και λίγο τεμπέλιδες οπότε δεν μπορούν να δώσουν την απαραίτητη προσοχή που χρειάζεται μία μεγαλύτερη γυναίκα, που θέλει άλλους χειρισμούς απο το να την κεράσεις ένα ποτό κι ένα φαγητό.

Ναι όμως, ερωτιάρη και πιπινιάρη 35ρη μου, εμείς οι μεγαλοκοπέλες είμαστε που δεν θα στραβώσουμε όταν τελειώσεις στα 8,5 λεπτά (γιατί μην βλέπεις και οι δικές μας αντοχές, δεν είναι καλύτερες) – αρκεί να συνεχίσεις και με 2^ο γύρο βέβαια – εμείς είμαστε που δεν θα σε ρωτάμε τι θα κάνουμε το Σαββατόβραδο και αν θα πάμε στο Γκάζι ή στο Κολωνάκι, εμείς είμαστε που θα πληρώσουμε και τον λογαριασμό μισό μισό γιατί δεν μας χαρτιλικώνει η μαμά, εμείς είμαστε που μόλις σε πιάσει η μέση σου σε κανένα αεροπλανικό θα σου κάνουμε κι ένα μασαζ να σου περάσει και θα σου φτιάξουμε και κανένα φαγητό να σε γιατροπορέψουμε κι εννοείται πως κουβαλάμε και πολυετή πείρα σε κάθε καρυδιάς βλαμένο! (Συγνώμη, καρύδι ήθελα να πω!) Και τι έγινε, που μας έχει πέσει λίγο το βυζί; Θα πάμε να το σηκώσουμε; Τι;;; Επειδή θέλουμε περισσότερη δουλειά; Ναι, ρε! Να κουραστείς κι εσύ λίγο! Και η Πόλη δεν έπεσε σε μια μέρα!

Έτσι που λες. Τώρα που κλείνω κι εγώ τα 33 και μπαίνω σε άλλη κατηγορία, αποφάσισα να βγάλω κι εγώ την κατίνα που κρύβω μέσα μου και να τα πω! Ε, μαααα!!! Ελπίζω μόνο όταν φτάσω κι εγώ 40, να μην βρίζω κι εγώ αμάξια στα φανάρια σαν την κυρία χτες το βράδυ. Αλλά δεν με φοβάμαι. Με φίλο πλαστικό χειρούργο και με δική μου ταινία στο Hollywood, θα λάμπω τότε και θα φάω μέχρι και την Demy Moore! Γιατί στην περίπτωση των γυναικών, που πάνε με μικρότερους άντρες, δεν το κάνουν για θέμα ευκολίας ή ματαιοδοξίας, αλλά για θέμα οικονομίας. Ναι, ναι, ναι, οικονομίας! Ξέρεις πόσο έχει φτάσει το μπότοξ? Κι όπως ξέρουμε όλοι μας, ο νέος άντρας είναι πιο ευεργετικός κι απο το καλύτερο μπότοξ και υαλουρονικο οξύ! Κι αυτό είναι γεγονός!

Ζαργάνα με προίκα

2011-04-27T10:14:00.000+03:00

Μην με ρωτάς γιατί χάθηκα. Τους τελευταίους 6 μήνες μαζί με τον Π. χάθηκε και το mojo μου. Αγνοείται η τύχη του, αν και θέλω να πιστεύω ότι θα γυρίσει γονατιστό και θα με παρακαλάει. Κι αν δεν γυρίσει, εκτός απο φανταστικό γκόμενο θα έχω και φανταστικό mojo.

Είχα τρεχάματα που λες. Με το που μπήκε το 2011 με πιάσανε τα ψυχολογικά μου και τα “που πάω και τι κάνω” και αποφάσισα να πάρω την μεγάλη απόφαση. Μαζεύω τα μπογαλάκια μου και την κάνω απο το πατρικό μου, πριν με διώξουν οι γονείς μου διακριτικά αλλάζοντας κλειδαριές. Τα τελευταία 5 χρόνια έλεγα να το κάνω, άλλα ένεκα τα ψιλοτάκουνα και τα πήγαινε έλα στο Παρίσι, τα φάγαμε τα λεφτά πατριώτη και δεν έμενε τίποτα για τ' όνειρο ενός σπιτιού. Ώσπου ξύπνησα ένα πρωί, πήρα την μεγάλη απόφαση, και βγήκα στην αγορά.

Και νόμιζα κι εγώ πως θα ήταν σαν σειρά του Παπακαλιάτη. Θα έβρισκα το πιο όμορφο και το πιο φτηνό σπιτικό και θα το μεταμόρφωνα σε παλατάκι. Αλλά αν δεν έχεις νεραϊδονονά δεν γίνονται αυτά. Και η ζωή μας δεν είναι μια βόλτα. Μάλλον αγώνας δρόμου θα έλεγα. Και είδα πολλά σπίτια, πλήρως ανακαινισμένα που η μόνη τους αλλαγή ήταν το πόμολο της πόρτας, νέα που η κακογουστιά τους και η προχειροτητά τους θα μπορούσε να μπει στις περίεργες ειδήσεις του Σταματόπουλου, περίεργες και κουτσομπόλες σπιτονοικοκυρές που με περνούσαν απο τρίτου βαθμού ανάκριση και το καλύτερο απ' όλα, το ροζ σπίτι. Ναι, είμαι κι εγώ του ροζ, αλλά ένα σπίτι βαμένο όλο κουφετί που φέρνει λίγο σε μωρουδιακό σετ και στην ντουλάπα της Μπιμπιμπο, με ροζ τζάκι δεν είναι το ζαργανόσπιτο που πάντα ονειρεύομουν. Δεν μιλάμε για τα ενοίκια. Ό,τι του φανεί το Λωλοστεφανή! Το οτι ο Έλληνας εκτιμά το ενοίκιο που θα ζητήσει βάση της δόσης που έχει πάρει για το 4ο διακοποδάνειο είναι τόσο χαρακτηριστικό όσο και η γκρίνια του για την έλλειψη χρημάτων πριν φύγει για Πασχαλιάτικες διακοπές στην Κέρκυρα. Κι εκεί που είχα αρχίσει ν' απογοητεύομαι... Να' το βρέθηκε! Το τέλειο ζαργανόσπιτο, πολύ κοντά στο πατρικό μου (είπαμε ανεξαρτοποίηση, αλλά ποιος θα μου ποτίζει τα λιγούστρα αν πάω στην άλλη άκρη του κόσμου;)!

Οι επόμενες ημέρες με βρήκαν να πρωταγωνιστώ σε διάφορες παραγωγές. Τέτοιο role playing ούτε στις κρυφές μου φαντασιώσεις. Το πρωί τρελή διακοσμήτρια πνιγμένη στους νεωτερισμούς και στα υφάσματα, το απόγευμα έβγαζα μουστάκι και παρίστανα τον Μπομπ τον Μάστορα και το βράδυ ήμουν η Μαίρη Παναγιωταρά σε συνεργασία με την Ρένα Βλαχοπούλου με το φακιόλι και τον κουβά αξεσουάρ. Εννοείται πως η Ζαργάνα είχε εξαφανιστεί, είχε βγάλει μαλλί στα πόδια, είχε παρκάρει τα τακούνια στην ντουλάπα και τα ντεκολτέ είχαν αντικατασταθεί απο βρωμερά διαφημιστικά T-Shirt με σήμα κατατεθέν την τρύπα! Κι εννοείται πώς όταν κυκλοφορούσα έτσι, συνάντησα τα πιο ωραία αρσενικά στο διάβα μου! Γιατί και σ' αυτή την φάση της ζωής μου, ο Μέρφυ συνοδοιπόρος. Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε.

Ευτυχώς όμως ήρθε η μέρα και η μετακόμιση έγινε. Βοήθησαν φίλοι καλοί. Φίλοι με μπράτσα. Και μπορεί να μην ήξεραν ούτε μία λάμπα ν' αλλάξουν αλλά στην συναρμολόγηση μου βγήκανε αστέρια. Ευτυχώς που είχα φίλες που ξέρανε και φώτα να συνδέσουν, και τρύπες ν' ανοίξουν και κουζίνες να συνδέσουν (μετά γιατί λέμε ότι χρειάζεται ένας άντρας στο σπίτι άραγε;) και τελειώσαμε γρήγορα. Και μέσα σε 2 ημέρες το σπιτάκι μου μετατράπηκε πράγματι σε Ζαργανόσπιτο. Ή τουλάχιστον πλησίαζε. Κι άρχισα να το απολαμβάνω. Κι ακόμη αυτό κάνω.

Το να μένεις μόνος σου λοιπόν είναι φανταστικό. Νιώθεις ενήλικος (ή υπερήλικος μερικές φορές), έχεις την ευθύνη του δικού σου σπιτικού, μπορείς να καταστρέψεις όσα φαγητά θέλεις (κι όχι μόνο) στην προσπαθειά σου να μάθεις να φτιάχνεις κοτόπουλο με χυλοπίτες, μπορείς να δεχτείς στην μέση της νύχτας την φίλη σου που ο νέος της γκόμενος πήγε για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισε, μπορείς να γυρνας σαν την Εύα στον Παράδεισο, μπορείς επιτέλους να γνωρίσεις καποιον και να πεις επιτέλους το θρυλικό “θέλεις να έρθεις πάνω για ένα ποτό”, εννοώντας “come with me για να την βρεις”, μπορείς να βάλεις τον Ρέμο στο “Που να' σαι τώρα” και να χτυπηθείς στα πατώματα χωρίς να έχεις την Ελληνίδα μάνα να σε ρωτάει συνέχεια “Τι έχεις κορίτσι μου, ποιος αλήτης σε στεναχώρησε”, μπορείς να πάρεις τον αγαπημένο σου fuck buddy όποια ώρα σου καπνίσει και να του πεις «φάε λάδι κι έλα βράδυ» και πολλές άλλες χαρές που ακόμη δεν τις έχω σκεφτεί και βιώσει.

Από την άλλη βέβαια, κομμένα τα πολλά θρίλερ - χτες το πρωί έκανα την προσπάθεια να δω το Drag me to Hell, και το βράδυ έπρεπε να πιω τρία ποτήρια ουίσκι μέχρι να καταφέρω να κοιμηθώ χωρίς να σκέφτομαι μία κωλόγρια να με καταριέται που δεν πεθαίνει με τίποτα – κομμένα τα καλοσιδερομένα ρούχα απο την μανούλα, κομμένοι οι μουσακάδες και τα γεμιστά τις καθημερινές, κι εννοείται κομμένο το ανεξέλεγκτο online shopping. Σεμνά και ταπεινά τώρα.

Είμαι κορίτσι με προίκα τώρα. Μια νοικοκυρά σε απόγνωση. Μπορεί να μην έχω κάνει μπότοξ και να μην πάω για μανικιούρ κάθε 3 ημέρες αλλά έχω άλλα προσόντα. Φτιαχνω φανταστικό cheese cake, κάνω τρομερή τσάκιση στα πουκάμισα και είμαι μια φανταστική πυργοδέσποινα στο δικό της φανταστικό Ζαργανόσπιτο. Το μόνο που μένει τώρα είναι να βρω νέα εxtentions μήκους 20 μέτρων να τα ρίξω απο το μπαλκόνι μου, για να έρθει επιτέλους αυτός ο ηλιοκαμένος γραμμωμένος Ζαργανο-πρίγκιπας να έρθει να με σώσει! Μέχρι τότε όμως... ας πάω να βάλω κανένα πλυντήριο!

Οι φανταστικοί γκόμενοι της τηλεόρασης

2011-01-25T16:07:00.000+02:00

Τα είπαμε; Δεν τα είπαμε; Όχι τα καλάντα καλέ! Τα Χρόνια Πολλά και τις Καλές Χρονιές! (Που να τα πούμε, θα μου πεις, αφού εδώ κι έναν μήνα είμαι εξαφανισμένη και απολύτως ξεκομμένη με το mojo μου!) Να σου πω την αλήθεια δεν κατάλαβα ποτέ όταν ευχόμαστε στην αρχή της Χρονιάς, το κάνουμε στον ενικό. Καλή Χρονιά! Δηλαδή τι; Μετά; Μετά βγάλτα πέρα μόνος σου. Η ευχή μου βγαίνει για λίγες παραστάσεις και μόνο για 365 μέρες! Βλακείες. Γι αυτό κι εγώ θα ευχηθώ λιγάκι διαφορετικά. Καλές Χρονιές βρε!!! Ας είναι αυτή η Χρονιά (εδώ πάει ο ενικός) το ξεκίνημα για μία σειρά απο Χρονιές που δεν θα το πιστεύετε! Για χρονιές γεμάτες υγεία, γέλια, στιγμές που θ’ αναρωτιέστε αν αυτό που ζείτε είναι όνειρο, πάρα πολλά ταξίδια για να δείτε τι γίνετε κι εκεί έξω (και διορθώσουμε επιτέλους τα εδώ μέσα), φίλους παλιούς και νέους, λεφτά πολλά κι ΄Ερωτες. Θέλετε να είναι ένας; Μαζί σας είμαι, θέλετε να είναι πολλοί; Ακόμη καλυτερα! Αλλά να ερωτευτείτε και να σας ερωτευτούν παράφορα! Να νιώθετε πεταλουδίτσες στα στομάχια σας (αυτό που λέω κι εγώ zsa zsa zsu) κάθε μέρα και να το απολαμβάνετε με όλο σας το είναι! Αυτές είναι λοιπόν οι ευχές μου. Λιγο υπερπαραγωγή... αλλά τώρα θα με μάθεις; Αφού είμαι... λιγακί γιουχου.

Κάτι έγινε που λες μες τις γιορτές και συναναστράφηκα με πολύ κόσμο απο αυτό που λέμε όλοι show biz. Ευτυχώς απο μικρή είχα την τάση να χώνομαι παντού και γνωρίζω πολύ «διάσημο» κόσμο οπότε ξεπέρασα το σύνδρομο του ΠΙΚΠΑ (ξέρεις, όταν φέρεσαι σαν απροσάρμοστο;) κάθε φορά που βλέπω κάποιον διάσημο. Κι αφού μες τις γιορτές γνώρισα κάποιον που με σκανδάλισε, ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο και γνωστό, άρχισα να σκέφτομαι την πετριά που έχουμε εμείς οι γυναίκες με τους διάσημους και να δώσω τα φώτα μου!

Ναι η αλήθεια είναι ότι εμείς οι γυναίκες, παθαίνουμε κάτι, με οποιαδήποτε είδους εξουσία. Αν ο άλλος είναι λίγο αναγνωρίσιμος, είτε αυτό σημαίνει ότι είναι Πρόεδρος του 15μελούς στο Λύκειο, είτε είναι διάσημος πλαστικός χειρούργος, είτε είναι κομπάρσος στον Μάρκο Σεφερλή είτε έχει ανακαλύψει το εμβόλιο του καρκίνου, κάτι παθαίνουμε. Το γιατί είναι διάσημος, τελικα, απ’ ότι κατάλαβα δεν έχει σημασία, είναι απλή τεχνική λεπτομέρεια, απλά μας ενδιαφέρει να είναι αυτός που είναι κι εννοείται να τον βλέπουν οι άλλες γυναίκες και να τρώνε τα λυσσακά τους! Ναι, ναι, ναι. Κατα βάθος το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να έχουμε αυτό που έχουν όλες οι άλλες γυναίκες. Μπορεί ένας άντρας τον οποίο όχι απλά τον απορρίπταμε πριν, αλλά κάναμε τις αθάνατες και εννοείται ουσιώδης δηλώσεις τύπου «και ο τελευταίος άντρας να ήσουν στην γη, σιγά μην σου καθόμουν» μόλις τον δούμε στην αγκαλιά άλλης γυναίκας, ή ακόμη καλύτερα περισσοτέρων, μπορούμε όχι απλά να τον ερωτευτούμε παράφορα, αλλά να ξανακάνουμε άλλες μεγαλοπρεπείς και ουδιώδης δηλώσεις τύπου «αυτός είναι ο ένας, αυτός που θέλω να κάνω τα παιδια του» και άλλές τέτοιες σαιξπηρικές φαμφάρες. Δεν μπορούμε, είμαστε ανταγωνιστικές και ζηλιάρες απο την φύση μας. Θέλουμε και προτιμάμε πάντα αυτό που έχουν εκθέσει στην βιτρίνα. Ακόμη κι αν το έχουν βάλει εκεί για να το σκοτώσουν και να το ξεφορτωθούν! Να χέσω εξυπνάδα, εγκεφαλικότητα και ρομαντισμό, τρομάρα μας!

Βέβαια, το καλύτερο και βασικότερο που μας ελκύει στους διάσημους είναι η φαντασία μας. Φαντάζεσαι τώρα ότι ο θα έρθει τώρα ο Τom Cruise στο σαλόνι του σπιτιού σου και όπως στο Jerry McQuire θα έρθει και θα σου πει μπροστά στις γεροντοκόρες φίλες σου “You complete me”... Δεν θέλω να σ’ απογοητεύσω, αλλά αυτή την φράση ούτε από τον κύρ. Βαλάντη τον ψιλικατζή που σε πολιορκεί τόσο καιρό να βγείτε δεν θα την ακούσεις. Όχι απο τον Tom. Ακόμη κι αν υπήρχε ποτέ περίπτωση να βγαίνεις με τον Τοm, ή ακόμη και να τον είχες παντρευτεί, εκτός απο το γεγονός ότι θα σ’ εκνεύριζε γιατί κάνει πιο συχνά μπότοξ απο εσένα, θα σου τα είχε πρήξει περι σαϊντοολογίας, θα έβαζε το παιδί σου να φοράει τακούνια απο τα τεσσερά του (γιατί πάντα είχε κόμπλεξ με το ύψος του) και τέλος εννοείται πως θα σε κεράτωνε με ό,τι κυκλοφορούσε, αρσενικό, θυληκό ή ουδέτερο. Αλλά εσύ θα ήσουν με τον Tom Cruise, αυτά είναι απλές λεπτομέρειες. Και δεν θέλω να στο χαλάσω αλλά και ο Τοm, ένα γουρούνι και μισό είναι, και θα ρευτεί, και θα φτύσει και θα κλάσει. Boys are boys! Γι αυτός είτε εδώ, είτε στο Hollywood είτε στην φαντασία σου, μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.

Εντάξει το καλύτερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι νομίζουμε ότι ισχύει το «What you is see is what you get”! Πώς έλεγαν παλιά τα περιοδικά; Εδώ γελάμε! Ναι... ούτε αυτό παίζει. Απο προσωπική πείρα σου λέω (κι απο έγκυρες πηγές επίσης) ότι ο τραγουδιστής δεν θα σου τραγουδήσει, ο ηθοποιός δεν θα σου ερμηνεύσει, ο chef δεν θα σου μαγειρέψει και ο ποιητής δεν θα σου απαγγείλει (αλλά και πάλι, θες να σου απαγγείλει;)! Είναι επαγγελματίες και είναι σαν να τους ζητάς να φέρουν την δουλειά τους στο κρεβάτι σου! Θα έλεγες ποτέ σε κανέναν μανάβη, «πουλα με μωρό μου σαν να’ μαι κουνουπίδι;» Η μόνες ίσως περιπτώσεις στις οποίες μπορείς να πάρεις ένα sneak preview απο αυτό που δίνουν στον κόσμο, είναι αν τα έχεις μ’ εναν πορνοσταρ – που εκεί πράγματι παίρνεις ό,τι βλέπεις, αν δεν έχει πάρει βέβαια κανά δυο χούφτες βιάγκρα, κι εννοείται πως κι εσύ πρέπει να φερθείς σαν άλλη Jenna Jameson – και η δεύτερη είναι αν τα έχεις με κανέναν σκληρό ρόκερ που μεταξύ κοκκαϊνης, έκσταση και πολλών άλλων χαπιών μπορεί να σου φέρει καμιά κιθάρα στο κεφάλι! Κι εκείνη την στιγμή ίσως να τραγουδάει και λίγο...

Και η ειρωνία είναι ότι όσο εγκεφαλικές και να θέλουμε να το παίξουμε, ότι δεν κοιτάζουμε μόνο την εξωτερική εμφάνιση και τέτοια, εμείς λατρεύουμε τόσο πολύ ανθρώπους μόνο απο την εξωτερική τους εμφάνιση και απο αυτό που παρουσιάζουν στον κόσμο. Ιδιαίτερα στον πολύ κόσμο. Οι άντρες πάλι που θεωρούνται μονοδιάστατοι και τέτοια, δεν τους ενδιαφέρουν και πολύ αυτά. Αν έχει ωραίο κώλο και βυζιά, δεν πάει να είναι η Ατζελίνα, δεν πάει να είναι η Πετρούλα, δεν πάει να είναι και η Κική της κυρά Φρόσως στο άλλο στενό, το ίδιο του κάνει. Ίσως η Αντζελίνα τους κάνει λίγο περισσότερο κούκου γιατί έχει κάνει πιο ωραίες φωτογραφίσεις κι έχει δείξει και λίγο έκφυλο προφίλ στο παρελθόν, αλλά στο τέλος πάλι θα συγκρίνουν ποια έχει τα πιο ωραία βυζιά και όχι πόσοι την αναγνωρίζουν στον δρόμο. Απλά όντα παιδί μου, όχι σαν εμάς.

Έτσι που λες. Μπορεί οι διάσημοι να μας κάνουν να έχουμε τα πιο ωραία και πολλές φορές τρισδιάτατα όνειρα, αλλά κοίτα να μείνεις εκεί. Και ναι, η φαντασίωση με τον Hugh Jackman μια χαρά σε βολεύει όταν σου κάθεται ένα κακό One night stand και πρέπει ν’ ανταποκριθείς, ή όταν δεν θες να χαλάσεις χατήρι στον αγαπημένο σου παρ’ όλο που βαριέσαι πολύ (και θες να του ζητήσεις και μεγάλη χάρη στο μέλλον), αλλά σκέψου πως το τέλος της ημέρας πρέπει να προσγειωθείς, να πατήσεις στα πόδια σου και να σκεφτείς πως αν δεν σταματήσεις να συγκρίνεις την φαντασίωση με την πραγματικότητα στο τέλος θα χάσεις τον μπούσουλα και το πιο πιθανόν να καταλήξεις όπως πολλές διασημότητες στο παρελθόν. Μόνη κι έρημη! Αλλά αν καταφέρεις να εκτιμήσεις αυτά που πρέπει να εκτιμήσεις, τότε θα είσαι με κάποιον, που όχι μόνο θα είναι ο μεγαλύτερος σούπερ σταρ στα μάτια σου, αλλά αν είναι πράγματι ΑΥΤΟΣ που πρέπει τότε εσύ θα είσαι η ΘΕΑ στην καρδιά του!

Και να μην ξεχνιόμαστε! Καλές Χρονιές να έχουμε (έστω και καθυστερημένα)!

Υ.Γ. Προσγειωθείτε εσείς λοιπόν, κι αφήστε όλους τους διάσημους σε μένα λοιπόν! Όχι για μένα, για το φουκαριάρικο το μπλογκ μου, που θέλει προώθηση...

2010. Ο επίλογος.

2010-12-31T21:41:00.004+02:00

Τι να σου πω; Ότι χαίρομαι ότι φεύγει το 2010; Όλη την προηγούμενη χρονιά γκρίνιαζα. Αλλά από την άλλη η γκρίνια ήταν αυτή που γέννησε την Ζαργάνα.

3 ώρες πριν αλλάξει αυτή η χρονιά, και σκέφτομαι πως αυτή αυτή η χρονιά δεν θέλω να φύγει.

Περίεργο αλλά αυτή η χρονιά θα με βρει "ερωτευμένη" με 3 άντρες. Οέο! Mε την παραμυθένια έννοια της λεξης όμως. Με την πλατωνική έννοια της λατρείας. Με 3. Με τον Π. που δεν πρόκειται να τον ξεχάσω ποτέ γιατί είναι το παρελθόν το παρόν και το μέλλον. Ο άντρας της ζωής μου. Ο άντρας που μέσα στο μυαλό μου είναι ο πρίγκηπας. Ο ζαργάνος μου. Ποτέ δεν μ’ ερωτεύτηκε γι αυτό και τον ερωτεύτηκα. Με τον Δ. Ο σουπερ σταρ. Όλη η Ελλάδα συζητάει γι αυτόν. Αλλά αυτός έκανε πέρα όλες τις ανορεξικές μοντέλες και μου ζήτησε να βγουμε. Και σκέφτομαι πως θα είναι τα παιδιά μας. Το πρώτο μας εξώφυλλο στο ΟΚ. (εδώ βέβαια ξεπερνάμε την παραμυθένια έννοια και μπαίνουμε σ' ενήλικα κατατόπια, χε χε χε χε!!!!) Και ο καλυτερός μου φιλος. Αυτός που ήταν ο ερωτάς μου και ο χρόνος μας έφερε κοντά και μας έκανε φίλους. Και δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα γίνοταν αν δεν ηταν κοντά. Αυτός που ήταν κοντά μου στα δύσκολα και στα ευκολα αυτός που με κάνει να γελάω όλα όταν ολοι οι άλλοι με στεναχωρούν. Δυσκολο το τρίλημα.

Ήμουν σήμερα στο Κολωνάκι με μία υπέροχη μπάντα και τα έχω πιει τα ποτάκια μου. Και παραπατάω. Και όλο σβήνω και γράφω. Πρέπει να γράψω πριν φύγει αυτή η χρονιά. Πριν φύγει αυτή η χρονιά πρέπει να τα πω.

Τι έχω αποκομίσει από αυτή την χρονιά; ΄Ένα πράγμα. Έρωτα η ζωή έρωτα θέλει. Αυτό μας οδηγεί. Ποιος την χεζει την καριέρα, έρωτα θέλει η ζωή έρωτα θέλει. Όταν δεν είμαι ερωτευμένη δεν δημιουργώ ΔΕΝ ΖΩ!!!!

Βρε αν δεν υπήρχε η καψούρα θα ήμουν εκεί που είμαι; Ο Π. ήταν αυτός που μ’ εκανε να φτιάξω αυτό το blog και είμαι εδώ έναν χρόνο μετά ν’ αναπολώ. Αποτυχημένα ραντεβού, έρωτες δίχως άυριο, όνειρά και ελπίδες με κάνουν να γράφω. Τι να τα κάνω τα παπούτσια και τα λεφτά αν το κρεβάτι μου είναι άδειο; Δεν πάτε να λέτε ό,τι θέλετε; Ζω μόνο όταν ερωτεύομαι!!!!

Και σκέφτομαι κάθε πρώτο ραντεβού. Που ντύντομαι, ούτε πολύ τσουλα ούτε πολύ καθώς πρέπει, που γράφω τα σεναριά μου τι θα πω και τι θα κάνω. Που κρύβω κάθε ίχνος αυθορμητισμού μην και την κάνει ο επίδοξος με ελαφρά. Σκέφτομαι και την πρώτη φορά που κάνω σεξ. Που λέω τώρα θα μου κάτσει το τζόκερ και παίρνω απλά ένα διπλό. Τα λεφτά μου πίσω!!!!. Δεν ξέρω αν στο είπανε αλλά το σεξ θέλει δύο κι όχι έναν. Όταν το κανεις με την χούφτα σου έχει διαφορά, ιδιαίτερα αν η γυναίκα έχει σαρκα και οστά και δεν έχει απλά βαλβίδες. Μην γκρινιάζεις μετά γιατι τα αχ και τα βαχ κάτι σου θυμίζουν… Την «Σειρίνα» μήπως;

Πόσα ραντεβού; Πόσες ευκαιρίες στην ευτυχία; Πάνε κι έρχονταί! Κομπλεξικοί, μαμάκιδες, τοσοδούλιδες, βλαμένοι!!! Για όλους είχα έναν «καλό λόγο». Δεν βλέπω τα χάλια μου. Αυτή η χρονιά τα είχε όλα. Και στο τέλος παλι μόνη με βρίσκει. Γαμησέ τα. Η αγορά χάλια. Βρε Ζαργάνε που είσαι οέο;;;;;;;;;; Μην είναι ο γυαλός στραβός ή μην στραβά αρμενίζουμε;

Περασμένα τριάντα. Όχι πολύ, αλλά περασμένα. Πριν λίγες ημέρες για πρώτη φορά σκέφτηκα τον εαυτό μου μ’ ένα μωρό και για λίγα λεπτά το απόλαυσα. Μετά μ’ επιασε ένας μικρός πανικός. Μετά είδα την παπουτσοντουλάπα μου και συνειδητοποίησα ότι έχω τα μυαλά πάνω από το κεφάλι μου. Που θα ζει το παιδί μου; Με τι θα τρέφεται; Με καστόρι; Α πα πα πα!!!!! Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Με λένε Ζαργάνα και μένω και ζω μόνη μου. Μετά θα έρθει και το μωρό….

Δεν ξέρω. Όλοι γύρω μας «φτιάχνουν» τις ζωές τους, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Άλλοι παντρεύονται, άλλοι γεννούνε, άλλοι χωρίζουν κι αρχίζουν από την αρχή. Κι εμείς απλά ζούμε την αιώνια εφηβεία μας. Βγαίνουμε ραντεβού, ονειρεύομαστε και χωρίζουμε με το πρώτο εμπόδιο. Βαριόμαστε; Έχει μείνει όλος ο κατιμάς; Πάντως το παλεύουμε… ερωτεύομαστε με το καλημέρα σας και χωρίζουμε με το καλησπέρα σας! Αλλά το ζούμε!!!! Και γι αυτό μένουμε ζωντανοί!!!!! Ζούμε από το δράμα!

Ερωτεύομαι άρα υπάρχω! Έστω και με 3 άντρες! Μέχρι να ζήσω τον κινηματογραφικό έρωτα. Μέχρι να μου πουν το «you complete me». Όσο ρομαντική κι ονειροπόλα ας με λένε. Και ζηλεύω θανάσιμα αυτούς που το ζούνε και καμιά φορά ζω μεσα από τις εμπειρίες τους….

Τι θα κάνω από εδώ και πέρα; Θα προκαλώ την τύχη μου! Είτε είναι για καλό είτε για κακό… είτε μου πουν σ’ αγαπώ είτε «ξέρεις… αλλά». Και θ’ αγαπώ μ’ όλο μου το είναι! Κι ας με πάρει από κάτω! Αν δεν αγγίξεις πάτο δεν θα φύγεις στην επιφάνεια!!!

Είθε το 2011 να μας φέρει Υγεία λοιπόν και πολύ έρωτα. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ηλίθια ραντεβού, πολύ κλάμα και πολλές ανατροπές! Serendipity. Αν είναι κάτι να συμβεί θα συμβεί, θα το κάνει έτσι η μοίρα να συμβεί!!!!

Και σε μένα και στους 3 άντρες της ζωής μου τι να πω;;;; Ας κερδισει ο καλύτερος!!!!! Δεν επιλέγω εγώ… η Ζωή επιλέγει!!!!

Καλή χρονιά σε όλους, με Υγεία, Ευτυχία, Κινηματογραφικές στιγμές, αγαπησιάρικες στιγμές και αξέχαστες αναμνήσεις!!!! Ας είναι το 2011 απλά η αρχή για τα καλύτερα!!!

Γράμμα στον Αγιο Βασίλη

2010-12-23T11:55:00.002+02:00

Αγαπημένε μου Άγιε,

Ξέρω άργησα να σου γράψω, άλλα ένεκα που πήρα προαγωγή κι έπηξε ο κώλος μου! Συγνώμη για το μπινιλίκι Άγιε, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να εκφράσω αυτά που τράβηξα διαφορετικά. Επίσης η παραπάνω έκφραση περιλαμβάνει και μία μικρή δόση και απόλαυσης και ηδονής οπότε αντικατροπτίζει ακριβώς την καταστασή μου τις προηγούμενες ημέρες!

Αγαπημένε μου Άγιε (το ξέρεις ότι είσαι ο αγαπημένος μου έτσι;), αυτόν τον χρόνο ήμουν πολύ καλό κορίτσι. Πρώτα απ΄ όλα μόνο και μόνο η γεννησή μου και η δημιουργία του blog μου, μετά απο την ανακάλυψη της πενικιλίνης είναι το επόμενο φανταστικό επίτευγμα της ανθρωπότητας. Ξέρεις πόσους ανθρώπους έκανα να γελάνε (με τα χάλια μου τις περισσότερες φορές, αλλά χαλάλι τους!) όταν καμιά φορά δεν είχαν με τίποτα άλλο να γελάσουν; Κι εκτός απο την γεννησή μου, ήμουν τόσο καλό κορίτσι που μέχρι και τα καλά κορίτσια με περνάγανε για βαρετή. Αλήθεια Άγιε, επειδή το 2011 σκοπεύω να είμαι πολύ άτακτη, έχεις κάποιο contact person ν’ απευθυνθώ του χρόνου για τα δώρα μου;
Λοιπόν αγαπημένε μου χοντρούλη και γλυκούλη Άγιε για φέτος τα Χριστούγεννα θέλω να μου φέρεις:

Το τροχόσπιτο της Barbie. Σε φυσικό μέγεθος και χωρίς τις ρόδες. Δηλαδή το σπίτι της Barbie. Με φούξια καναπέδες και φρου φρου και αρώματα. Αν δεν μου το φέρεις εσύ, θα μένω με τους δικούς μου μέχρι τα βαριά γεράματα και θ’ ανταλλάσουμε χάπια για την πίεση. Και θα βγαίνω σαν την Αστερω στους δρόμους με μακριά άσπρη αέρινη εμφάνιση για να βρω γαμπρό. Εννοείται πως μαζί με το (τροχο)σπιτο πάει πακέτο και το τρόλει ντουλάπα για να βάζω τα παπούτσια μου. Εκτός αν το σπίτι είναι τρίπατο και μπορώ να χρησιμοποιήσω τον έναν όροφο σαν τον προσωπικό παπουτσο-παράδεισο! Αν σε δυσκολεύει το (τροχο)σπιτο μπορείς πάντα να μου βρεις ένα πάμπλουτο θείο της Barbie που να δει σε εμένα την επόμενη κληρονόμο του και να μου κάνει αυτός δώρο την μικρή μου έπαυλη! Ζητάω πολλά; Καλά κι ένα δυάρι στο Γαλάτσι μου κάνει... Θα τα βρούμε μωρέ!

50 κιλά βοτάνι με την ονομασία «το ρουφάς και πετάς». Δεν ξέρω αν το έχεις ακούσει. Είναι ένα βοτάνι που μόλις το πίνεις , μετατρέπει όλα τα hamburgers, τις πίτσες, τις μακαρονάδες, τις σοκολάτες και το αλκοολ σε λιποδιαλύτες και αντί να παχαίνεις κάνεις ένα κορμί λαμπάδα. Κάνε με Άγιε Λαμπάδα για να ξεθάψω το Ξ. που κρύβω μέσα μου! Και να σου πω... μην διαρεύσει το μυστικό. Αρκετά Ξ. υπαρχουν έξω! Αν το μάθουν όλες θα μας φάνε την δουλειά!

Έναν άνθρωπο ή μία εταιρία να με εκδόσει. Όχι στο πεζοδρόμιο ή στην Τρούμπα, εννοώ σε βιβλίο περιοπής. Με ωραία γραμματοσειρά και φανταστικό εξώφυλλο με την μούρη μου φαρδιά πλατιά. Αν μου φέρεις και το «ρουφάς και πετάς» θα μπορέσουμε να βάλουμε και το φιδίσιο μου κορμί επίσης, αρκεί να φοράω φανταστικά Christian Louboutin! Και ξέρω μόλις εκδοθεί θα έρθει και η τηλεόραση και μετά το Holywood, τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Εσύ μόνο τον εκδότη πρέπει να μου βρεις. Και μετά εγώ να δεις, ολόκληρη αφιέρωση θα σου κάνω και θα παίξεις και στους τίτλους τέλους στο σιριάλ μου στην τηλεόραση! Εγώ βλέπεις δεν ξεχνώ...

Ένα ποδήλατο. Με κουδουνάκια και καλαθάκι. Να το παίρνω και να τραγουδάω «η Μαργαρίτα η Μαργαρώ» σαν την Τζένη Καρέζη. Έτσι κι αλλιώς όλοι οι άλλοι έχουν την τάση να μου κάνουν την ζωή ποδήλατο, νομίζω ότι ήρθε η σειρά μου να τους καβαλήσω και να το απολαύσω! Επίσης λένε ότι το σεξ είναι σαν το ποδήλατο, δεν το ξεχνάς ποτέ. Επειδή εγώ θα το ξεχάσω σε λίγο, λέω να ξεκινήσω με το ποδήλατο και βλέπουμε... (δεν σου είπα ότι ήμουν πολύ καλό και βαρετό κορίτσι φέτος;)

Τον Φανταστικό μου Ζαργάνο. Αυτόν μου τον χρωστάς. Χρόνια μου τον τάζεις και όλο κάτι GI Joe μου στέλνεις. Ο Φανταστικός μου Ζαργάνος θα είναι το ό,τι πρέπει μου. Μέχρι να φτάσω στο σημείο να ρίξω τις απαιτήσεις μου στο ό,τι κάτσει λέω να συνεχίσω να διεκδικώ το ό,τι πρέπει μου. Κάτι πήγες να κάνεις στις αρχές του χρόνου με τον Π. αλλά δεν του έδωσες το κουπονάκι του με τις δωρεάν επισκέψεις στον ψυχιάτρο και το παιδί μου τα είδε όλα και «τσουφ!» εξαερώθηκε! Ξέρεις ότι κανονικά επιστροφές δεν δέχομαι αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να κάνω και πίσω... Όχι τίποτα άλλο, γιατί δεν χαλάω χατήρι στον αγαπημένο μου στρουμπουλούλη Άγιο!

Αυτά Άγιε Βασίλη μου! Είδες η λιστα μου φέτος είναι μικρή και ταπεινή. Ξέρω ότι δεν θα με ξεχάσεις, οπότε κι εγώ θα περιμένω. Η διευθυνσή μου είναι Ζαργάνας και τσιπούρας γωνία, τρίτο συννεφάκι δεξιά. Μετα το στρουμφοχωριό 3 μανιτάρι αριστερά!

Σ’ αγαπώ πολύ Άγιε Βασίλη μου!

God Bless Everyone (που λέει και ο μικρός Τιμ απο την Χριστουγεννιάτικη ιστορία)

Φανταστική Ζαργάνα

Υ.Γ. Άγιε μην ξεχάσεις να φέρεις σε όλους τους αναγνώστες μου και τους φίλους μου, Υγεία, Παντοτινή Ευτυχία, Τρελό Έρωτα, Ανεπανάλληπτες Στιγμές, Χαρούενες εκπλήξεις και ανθρώπους γύρω τους να τους στηρίζουν και να τους αγαπούν! Καλά Χριστούγεννα!!!!

Λα σουσουρελά λα σουσουρελά! Η Ζαργάνα στην Ρώμη!

2010-12-19T00:14:00.001+02:00

Φτύσε με μην με ματιάσεις! Όχι σοβαρά! Είμαι λίγο προληπτικη μ’ αυτά κι επειδή αυτήν την εποχή διανύω μία από τις καλύτερες της ζωής μου, σου λέω φτύσε με! Όχι δεν οφείλεται σε κανέναν γκόμενο, απλά σ’ εμένα, τους φίλους μου και τις ανεπαναλληπτες στιγμές που ζω τον τελευταίο καιρό!

Πολλά συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Ωραία πράγματα. Πριν από δύο εβδομάδες έκανα Grande εμφάνιση στην Αιώνια Πόλη! Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη! Ναι την έκανα την απιστία μου! Άφησα για λίγο τον ερωτά μου για το Παρίσι κι έκανα μία αρπαχτή με την Ρώμη! Δεν λέω, ωραία η Ρωμη, αλλά δεν είναι Παρίσι. Θα ήθελε να ήταν αλλά δεν είναι!

Η αλήθεια είναι ότι πριν πάω στην Ρώμη άκουγα για μία φανταστική πόλη, για πανέμορφους άντρες με Αρμάνι που θα βγαινουν από παντού (πώς είναι οι ξανθιές με τα εξτένσιον στα μπουζούκια, ένα τέτοιο πράγμα), για φανταστικό φαγητό και μία πόλη βγαλμένη από παραμύθι! Ούτε Αρμάνι είδα – αν εξαιρέσεις τον σοκολατί Θεό στην boutique του Hermes – ούτε καταπληκτικό φαγητό έφαγα, ούτε τον Παράδεισο επι της γης! Είδα όμορφες πλατείες, καλοντυμένο κόσμο, αμέτρητους Έλληνες, έφαγα υπέροχα gelato και είδα τεράστια αγάλματα και μνημεία! Τελικά οι Ιταλοί έχουν πρόβλημα με το μέγεθος μου φαίνεται. Δεν είχα προσωπική εμπειρία, οπότε θα μείνω σ’ αυτή την γνώμη. Είναι σαν τα τζόβενα με τις Mercedes, προσπαθούν να καλύψουν τα κενά με μεγάλο αμάξι!

Βέβαια τελευταίο βράδυ ήρθε το Hollywood και με αποζημίωσε! Εκεί που έψαχνα να βρω απεγνωσμένα τσιγάρα έπεσα πάνω στον Aston Kutcher και στην Demi Moore! Εννοείται πως είχα αφήσει την φωτογραφική με την παρέα μου και δεν πρόλαβα να τους φωτογραφήσω (Ο Μέρφυ ξαναχτύπησε, οέο!), αλλά υποθέτω ότι αν την είχα μαζί, σίγουρα θα βγάζανε φωτογραφία μαζι μου, αφού η αντιδρασή μου μόλις τους είδα, ήταν σαν να είχα βγει μόλις από το ΠΙΚΠΑ! Γκα γκα γκα γκα! Μιλούσα σε ακταταλλαβίστικη γλώσσα και μόνο ένα μωρό 11 μηνών θα μπορούσε να με καταλάβει! Πάντως δεν μπορώ να πω. Θεά η Demi. Επιβεβαιώνει τελείως το νόημα της παροιμίας «η γριά η κότα έχει το ζουμί»! Bravo, Bravissima!!!!

Εντάξει δεν μπορώ να πω. Έκανα κι εγώ την ανατροπή στην Ρώμη. Πήγα στο Βατικανό. Και όσοι με ξέρουν, ξέρουν ότι εγώ με την εκκλησία είμαστε όπως ο Μπουτάρης με τον Άνθιμο. Στήθηκα στην ουρά για ολόκληρα 10 λεπτά για τον Αγ. Πέτρο, ώσπου άρχισε να βρέχει και το έλαβα σαν προσωπικό σχόλιο του Άγιου προς το προσωπό μου, οπότε την έκανα μ’ ελαφρά! Δεν πειράζει θα τα πούμε μια καλή με τον Πέτρο, εκεί στις Πύλες. Μέχρι τότε, ο Παράδεισος μπορεί να περιμένει!

Έτσι που λες. Πήγα, είδα και απήλθα στην Ρώμη. Όμορφα περάσαμε, αλλά όχι ανεπανάλληπτα. Ούτε Pascal είχε η Ρώμη, ούτε φανταστικά μακαρόν, ούτε τάρτες που όταν τις φας έρχεσαι σε 3 τρεις οργασμούς, ούτε Pompidou, ούτε Jim Morisson, ούτε Oscar Wilde, ούτε Disneyland! Είχε όμως καλή παρέα, ωραίο χειμωνιάτικο καιρό, διάσημους και ωραίους περιπάτους! Πήγα και στην Fontana Di Trevi, έριξα τον οβολό μου κι ευχήθηκα την επόμενη φορά να ξαναπάω μ’ αυτόν που θα με κάνει να θέλω να κάνω Ζαργανοπαίδια!

Έτσι τώρα κάνω πάλι σχέδια για το επόμενο ταξιδάκι μου! Ο Pascal με περιμένει, η Easy Jet είναι με το μέρος μου, εξακολουθεί η γλώσσα του σώματός μου να με βγάζει ασπροπρόσωπη σε σχέση με τα άθλια γαλλικά μου και οι χορευτικές μου φιγούρες έχουν τελειοποιηθεί για το Barrio Latino! Viva la

France

! Η Ρώμη μέχρι τότε θα είναι απλά το τρίτο πρόσωπο, που απλά του τάζω ότι θα χωρίσω, πράγμα που εννοείται δεν θα κάνω ποτέ! Άπιστη γυνή…

Go for it!

2010-11-29T21:12:00.004+02:00

Πώς το λένε οι μεγάλοι συγγραφείς; Writer’s block! Ε, ναι λοιπόν τέτοιο έπαθα κι εγώ. Είναι που πάνε όλα καλά και δεν έχω με τι να γκρινιάξω. Όχι, δεν έχω βρει τον άντρα της ζωής μου ακόμα, αλλά όλα τα’ αλλα πάνε καλά! Δεν μασάω όμως. Έχω κάνει τις κουβέντες μου με τον Άγιο και περιμένω να μου τον στείλει όπου να’ ναι! Τώρα στην Ιταλία θα είναι, στην Αθήνα θα είναι, θα σε γελάσω…

Έτσι που λες. Έχω κολλήσει. Έχω βγει παγανιά και ζητάω θέματα. Ευτυχώς η πόλη είναι γεμάτη με υπέροχα και πονεμένα πλάσματα και νομίζω ότι θα έχω υλικό για λίγο καιρό ακόμα! Ένα υπέροχο πλάσμα με ρώτησε λοιπόν: Τι κάνεις αν σου αρέσει κάποιος άνθρωπος πολύ και δεν είσαι του αθλήματος «κάνω την πρώτη κίνηση» ;

Τώρα την πάτησες. Τι να σου πω; Εγώ δεν είμαι του συγκεκριμένου κλαμπ. Εγώ αν μου αρέσει κάποιος, κάνω βουρ! Κι αν δεν κάνω βουρ, κάνω την ηλιθια. Και στις δύο περιπτώσεις είμαι χαμένη, γιατί στην πρώτη μεν εξαφανίζονται σαν το Road Runner κάνοντας τον χαρακτηριστκό ήχο «φφφφφσσσσσσσσς Μπιπ Μπιπ» αφού τρομάζουν και βαριούνται (αυτό το Cosmopolitan μας έχει καταστρέψει τελικά), ενώ στην δεύτερη περίπτωση προσπαθώντας να κάνω την χαριτωμένη, γίνομαι τόσο γελοία και φαίνομαι σαν το Βαμβακούλα με φουρό και πορτοκαλί περούκα. Έτσι το αντικείμενο του πόθου μου συναγωνιζεται το παραπάνω Road Runner. Και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα το ίδιο με του κογιότ. Πέφτω τ’ ανάσκελα από ψηλά και με πλακώνει κάποιος τεράστιος βράχος! Αλλά ευτυχώς όπως το συμπαθέστατο κογιότ, δεν πεθαίνω ποτέ και ξανά προς την δόξα τραβώ!

Go for it! Αν θες κάτι, διεκδικησέ το! Δεν σου είπα με το καλημέρα σας ν’ αρχίσεις τα «I love you, You love I?» και τα «Ελα ν’ αγαπηθούμε darling» αλλά δώσε το στίγμα σου, κάνε την κινησή σου ακόμα κι αν αυτή είναι ένα χαμόγελο. Βαριέμαι τους ανθρώπους που κάθονται εκεί σαν τον Βούδα και περιμένουν να τους διεκδικήσουν. Βρε τι μας λες; Πρώτον τους θεωρώ τεμπέλιδες και ματαιόδοξους. Το μόνο πράγμα σ’ αυτή την ζωή που που αξίζει να το διεκδικείς ενώ δεν κάνει τίποτα παρά να στέκεται εκεί, είναι τα Cristian Louboutin. Και είσαι εσύ Cristian Louboutin? Αφού δεν είσαι, κάνε κάτι! Διαφορετικά, μαζί με το σωρό κι εσύ! Πήξαμε στις γλάστρες!

Εντάξει δεν μπορεί να πήξει ο κόσμος από κυνηγούς. Αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι κυνηγός μπορείς να παλέψεις και να διεκδικήσεις χωρίς να εκτεθείς. Η ιστορία και οι χαζο-αισθηματικές κωμωδίες (που λατρεύω) είναι γεμάτα με τέτοιες περιπέτειες. Το μυαλό είναι το πιο ισχυρό όπλο που κατέχουμε όλοι (ε, καλά όχι και όλοι, αλλά οι περισσότεροι) γι αυτό χρησιμοποιησέ το και σε άλλα πράγματα εκτός από την δουλειά σου! Αν ο Jerry δεν κουνιόταν στον Tom, νομίζεις ότι θα καθόταν ν’ ασχοληθεί; Ναι καλά. Το πιο πιθανόν ήταν να καθόταν εκεί και να γουργούριζε στον καναπέ.

Σ’ αυτή την ζωή δυστυχώς αναλλωνόμαστε σε πράγματα που στο τέλος της ημέρας μπορεί να μην μας κάνουν ευτυχισμένους. Ο χρόνος δυστυχώς δεν είναι με το μέρος μας, γι αυτό στο κυνήγι της ευτυχίας δεν πρέπει να είμαστε τεμπέλιδες και τσιγκούνηδες. Όταν θέλουμε κάτι, η γνώμη μου είναι να το κυνηγάμε και να το διεκδικούμε. Μπορεί να φάμε χαστούκια, να πέσουν βράχοι πάνω μας και να μας πλακώσουν, να λαβωθούμε και να πονέσουμε. Αλλά η ευτυχία και ο έρωτας δεν έρχονται ποτέ να σου χτυπήσουν την πόρτα αν εσύ δεν τα κυνηγήσεις και λιγο. Δεν θα έρθει ποτέ ο Jude Law όπως στο Holiday να σου χτυπήσει το κουδούνι τα μαύρα μεσάνυχτα για να ζήσεις και να ερωτευτείς. Πρέπει να βγείς εκεί έξω και να είσαι προετοιμασμένος για όλα τα ενδεχόμενα. Να πολεμήσεις και να παλέψεις.

Αυτή είναι λοιπόν φίλε μου η αποψή μου. Βγες έξω και διεκδίκησε αυτό που θες. Κάνε τον εαυτό σου εύαλωτο στην επιτυχία αλλά και στην απόρριψη. Κάνε αυτό που θα ήθελες πάντα να σου κάνουν. Γίνε ευρυματικός ίσως και λίγο «Μακιαβελικός». Ο έρωτας είναι παιχνίδι σαν το πόκερ. Αν πας συνέχεια πάσο δεν θα πάρεις ποτέ την παρτίδα. Για να κερδίσεις πρέπει να μάθεις το παιχνίδι καλά, να μάθεις να ψυχολογείς τους παίχτες, να ρισκάρεις και ίσως πολλές φορές να μπλοφάρεις! Οι συντηριτικοί παίχτες είναι και οι βαρετοί παίχτες! Ακόμα κι αν στις πρώτες παρτίδες μείνεις ταπί, δεν έγινε και τίποτα! Ό,τι χαρίζεται χωρίς προσπάθεια δεν έχει ποτέ ενδιαφέρον. Και μπορεί το συγκεκριμένο καρέ να μην ήταν το τυχερό σου! Αλλά… ΠΑΝΤΑ γυρίζει ο τροχός. Απλά κοίτα να είσαι εκεί, έτοιμος να ποντάρεις! Τα ρέστα μου!!!!!

Όσο ζεις μαθαίνεις (κι ελπίζεις). Μαθήματα μόνο για γυναίκες

2010-11-17T16:41:00.002+02:00

Πριν απο έναν μήνα έκανα ένα σεμινάριο για να βελτιώσω την ποιότητα ζωής μου. Βλακείες. Και το NLP μία απο τα ίδια. Τελικά ό,τι και να έκανα, το αποτέλέσμα ήταν το ίδιο. Πάλι το βράδυ αντί ν’ αγκαλιάζω τον παίδαρο, αγκάλιαζα τα μπαμπάκια! Ώσπου με ενημερώσανε για ένα τριήμερο workshop, που θ’ αλλάξει την ζωή μου... Απο μία γρήγορη ματιά που έριξα στην agenda κατάλαβα, ότι το χρειάζομαι επειγόντως...

Όσο ζεις μαθαίνεις ( κι ελπίζεις). Μαθήματα μόνο για γυναίκες.

1. Σιωπή, Το Τελικό Σύνορο: Εκεί που Καμία Γυναίκα Δεν Έχει Ξανάπαει...

2. Η ανεξερεύνητη Πλευρά των Τραπεζικών Συναλλαγών: Καταθέσεις

3. Πάρτυ: Χωρίς Καινούρια Ρούχα

4. Διαχείριση Ανδρών: Οι μικροκαβγάδες μπορούν να περιμένουν για μετά το τέλος του αγώνα.

5. Τουαλέτα Ι: Και οι άνδρες χρειάζονται χώρο στην τουαλέτα

6. Τουαλέτα ΙΙ: Το ξυραφάκι του είναι δικό του

7. Επικοινωνία Ι: Δάκρυα - Το τελευταίο καταφύγιο, όχι το πρώτο

8. Επικοινωνία ΙΙ: Σκέψη πριν την ομιλία

9. Επικοινωνία ΙΙΙ: Πώς να παίρνεις αυτό που θέλεις χωρίς γκρίνια

10. Ασφαλής οδήγηση: Ένα προσόν που ΜΠΟΡΕΙΣ να αποκτήσεις

11. Τηλέφωνο: Πώς να το κλείσεις

12. Εισαγωγή στο παρκάρισμα

13. Παρκάρισμα για προχωρημένες: Με την όπισθεν!!!

14. Μαγειρική Ι: Αγοράζω πατάτες, αυγά και λάδι

15. Μαγειρική ΙΙ: Πώς να μην επιβάλλεις τη δίαιτά σου στους άλλους ανθρώπους

16: Κομπλιμέντα: Να τα δέχεσαι με ευγένεια

17. Χορός: Γιατί στους άντρες δεν αρέσει

18. Κλασική Υπόδηση: Να φοράς παπούτσια που ήδη έχεις

19. Σκόνη στο σπίτι: Μια άκακη φυσική ουσία που μόνο οι γυναίκες προσέχουν

20. Ενοποίηση της μπουγάδας: Πώς να τα πλένεις όλα μαζί

21. Λάδι και Βενζίνη: Το αυτοκίνητό σου χρειάζεται και τα δύο

Είμαι σίγουρη πως ο εισηγητής θα τρώει πολύ παντόφλα σπίτι κι επίσης θ’ απευθύνεται στην αγαπημένη του μονίμως μ’ενα Yes Dear. Αλλά, τα έχω δόκιμάσει όλα που λέει και η διαφήμιση. Θα το κάνω κι αυτό!!! Αχ, τι τραβάω η Ζαργάνα για να βρω την αληθινή αγάπη (και την υπέρτατη υδονή βεβαίως βεβαίως)!

Και πάλι τα συγχαρητήρια μου στην Εμμανουέλα που μου σύστησε το συγκεκριμένο σεμμινάριο! Σμουτς!

Όσο ζεις μαθαίνεις. Μαθήματα μόνο για άντρες.

2010-11-16T19:30:00.002+02:00

Σήμερα μεταξύ Asos.com, Dorothy Perkins & Facebook έπεσε το μάτι μου στο παρακάτω workshop. Κι επειδή νομίζω ότι ότι μερικές ευκαιρίες παρουσιάζονται μία φορά στην ζωή, σας το παρουσιάζω για να καλέσετε όλους τους άντρες φίλους σας.

Θέμα 1: Πώς να γεμίζετε παγοθήκες. Βήμα - βήμα με παρουσίαση slides.
Θέμα 2: Χαρτιά τουαλέτας: φυτρώνουν μόνα τους ή χρειάζονται αλλαγή; Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης.
Θέμα 3: Διαφορές μεταξύ του καλαθιού για τα άπλυτα και του πατώματος. Φωτογραφίες και επεξηγηματικά γραφήματα.
Θέμα 4: Πιάτα και μαχαιροπήρουνα: μπορούν να σηκωθούν και να πετάξουν μόνα τους στον νεροχύτη; Παραδείγματα σε βίντεο.
Θέμα 5: Απώλεια ταυτότητας: όταν χάνεις το TV control από το έτερό σου ήμισυ. Υποστηρικτική τηλεφωνική γραμμή και ψυχανάλυση.
Θέμα 6: Μαθαίνοντας πώς να βρίσκεις πράγματα, αρχίζοντας με το να ψάχνεις στο σωστό μέρος αντί να κάνεις το σπίτι άνω κάτω ενώ ουρλιάζεις. Ανοιχτή συζήτηση.
Θέμα 7: Υγεία: η αγορά λουλουδιών δεν είναι επώδυνη για την υγεία σας. Γραφικά και ηχητικά παραδείγματα.
Θέμα 8: Οι αληθινοί άντρες ζητάνε οδηγίες όταν χάνονται. Αληθινές μαρτυρίες.
Θέμα 9: Είναι γενετικά δυνατόν να κάτσεις αμίλητος ενώ αυτή παρκάρει; Προσομοίωση οδήγησης..
Θέμα 10: Μάθημα ζωής: οι βασικές διαφορές ανάμεσα στη μητέρα και τη σύζυγο. Συζήτηση μέσω διαδικτύου και αυτοσχεδιασμοί....
Θέμα 11: Πώς να γίνεις η ιδανική παρέα για τα ψώνια. Ασκήσεις χαλάρωσης, διαλογισμού και τεχνικές αναπνοής.
Θέμα 12: Πώς να πολεμήσεις την εγκεφαλική ατροφία: να θυμάσαι γενέθλια, επετείους...

Όποιος έχει πληροφορίες για τα αντίστοιχα sessions για τον γυναικείο πληθυσμό παρακαλώ να μου χτυπήσει την πόρτα! Διαφορετικά δέχομαι ιδέες για να το οργανώσουμε απο την αρχή! Αν και νομίζω ότι σ' αυτή την περίπτωση το workshop μπορεί να κρατήσει κι 6 μήνες.. Και ποιος έχει τόσο χρόνο;

Πολλά ευχαριστώ στην Εμμανουέλα που ανάρτησε το συγκεκριμένο post κι εγώ σαν Φανταστική Ζαργάνα που είμαι το έκλεψα, τελείως αναίσχυντα και ξεδιάντροπα!!! Εμμανουέλα μου σ' ευχαριστώ, μου έφτιαξες απλά την ημέρα!

Γιατί μερικές φορές... απλά δεν σε γουστάρει!

2010-11-13T23:04:00.000+02:00

42 ημέρες μέχρι τα Χριστούγεννα. Ναι μετράω κι εγώ ανάποδα σαν τα Jumbo. Και η Μαγεία των Χριστουγέννων μ’ εχει ήδη κατακλύσει, αλλά μια γλυκειά μελαγχολία την έχω. Τώρα τελευταία για κάποιο λόγο μου λείπει πολύ ο Π. Τόσο καιρό είχα ξεχαστεί κι έχω προχωρήσει ειλικρινά, αλλά τώρα τελευταία για κάποιο λόγο μου λείπει. Όχι καθημερινά. Αλλά είναι κάτι στιγμές που συμβαίνουν κάτι πράγματα μικρά και θέλω να τρέξω να του τα πω. Και δεν μπορώ πια να κάνω τίποτα για να το αλλάξω αυτό κι αυτό είναι που προβληματίζει πιο πολύ…

Τι γίνεται λοιπόν όταν απλά δεν σε γουστάρει;

Μία φίλη την προηγούμενη εβδομάδα με ρώταγε για κάποιον με τον οποίον βγήκε, πέρασε πάρα πολύ όμορφα αλλά μετά από αυτός ψιλοχάθηκε. Η αλήθεια είναι πως αν βγεις με κάποιον ραντεβού και μετά ψιλοχαθεί, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Απλά δεν σε γουστάρει τόσο όσο θα ήθελες. Αν σε γούσταρε πολύ και περνούσε στο ραντεβού τόσο καλά όσο εσύ, πιστεψέ με ή θα σου ζητούσε την ίδια μέρα το επόμενο ραντεβού ή θα επικοινωνούσε μαζί σου την επόμενη ημέρα. Άντε το πολύ την μεθεπόμενη αν έχει σοβαρά προβλήματα δέσμευσης. Και καμιά δουλειά, κανένα ταξίδι και γενικά καμία συγκυρία δεν θα τον εμπόδιζε από το να επικοινωνήσει μαζί σου. Και δεν υπάρχουν άλλοι λόγοι που απλά χάθηκε. Απλά δεν σε γουστάρει. Η δεν σε γουστάρει αρκετά.

Οι γυναίκες από την άλλη είναι διαφορετικές. Παίζουν κάθε είδους παιχνίδια όταν τους αρέσει κάποιος. Θα στηθούν πάνω από το τηλέφωνο και θα παρακαλάνε το σύμπαν να τους δώσει δύναμη ώστε να μην του τηλεφωνήσουν, θα καταναλλώσουν τόνους σοκολάτας για να μην του κάτσουν και μπορεί να κάνουν ό,τι δεν αισθάνονται γενικά για να μην «δώσουν δικαιώματα». Όλες οι άλλες δηλαδή. Εγώ είμαι τόσο άμεση και τόσο ανοιχτό βιβλίο που καταντάω βαρετή. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας.

Επίσης οι γυναίκες γενικά, γαμώ την εγκεφαλικότητα μας και την ανασφαλειά μας, βγαίνουμε με manual. Λουλούδια, γλυκά, κοπλιμέντα, λεφτά, κανά δυο μπαρούφες για το μέλλον λιγο επιμονή κι έπεσε το φρούριο. Στις πιο δύσκολες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί να κάνεις και λίγους κοιλιακούς παραπάνω, γιατί τα νέα εξελιγμένα μοντέλα γυναικών (σαν την αρχοντιά μου βεβαίως βεβαίως) βγαίνουν με ενισχυμένο οπτικό σύστημα εκτός από το ακουστικό, αλλά στο τέλος της ημέρας, αν διαβάσεις ένα cosmopolitan και δεις και 3 χαζο ρομαντικές ταινίες, το έριξες το γκομενάκι. Αρκεί να θέλεις. Αλλά θέλεις;

Μακάρι να υπήρχαν τερτίπια και κόλπα για να κάνεις έναν άντρα που δεν σε θέλει ν’ αλλάξει γνώμη! Ξέρεις από αυτά που ξέρουν οι παλιές. Ή και οι νέες. Και δεν εννοώ να χάσεις 20 κιλά, να πλακωθείς στις πλαστικές, να βάλεις ξέκωλα ρούχα και να κάψεις εγκεφαλικά κύταρρα. Να κάνεις έναν άντρα να σε θέλει. Να σε ποθήσει και να σε διεκδικήσει. Δεν ξέρω μπορεί να υπάρχουν τρόποι. Όσο και να θέλω να δείχνω ότι τα ξέρω όλα, δεν τα ξέρω. Εκεί σκίζω τα διπλωματά μου και δηλώνω ανίδεη και παρθένα. Κάποτε είχα στηρίξει όλες μου τις ελπίδες στην λοβοτομή και τα ηλεκτροσόκ, αλλά μία που έμαθα ότι τελικά δεν έχει αποτελέσμα, στην καλύτερη να τον αφήσεις τον άλλο φυτό (εκτός κι αν αυτός είναι ο σκοπός σου – αλλά με το «κούκου» τι γίνεται; ) και δεύτερον χρειάζεται να ασκήσεις βία για να μπορέσεις να τον καθήσεις κάτω. Και στην βία λέμε πάντα όχι. Εκτός κι αν αφορά στημένη βία σε role playing όπου εκεί … χαμογελάμε πονηρά!

Τελικά τι κάνεις όταν απλά δεν σε γουστάρει; Προχωράς; Επιμένεις; Κι αν αποφασίσεις να επιμείνεις, τελικά το αποτέλεσμα είναι από επιθυμητό; Πόσα παιχνίδια πρέπει να παίξεις μέχρι ν’ αποκτήσεις αυτόν ή αυτή που αγαπάς; Και αν στο τέλος το καταφέρεις, μετά από τόσα παιχνίδια, αξίζει τον κόπο;

Δεν ξέρω λοιπόν πως μπορείς να κάνεις κάποιον να σε θέλει, όταν απλά δεν σε γουστάρει. Εγώ γενικά είμαι από τους ανθρώπους που επιμένουν. Επιμένουν μέχρι να βαρεθούν. Μετά προχωράω. Το μόνο πράγμα που δεν κάνω είναι ν’ αρχίζω να στολίζω τον άλλο με όλα τα κοσμιτικά του κόσμου και κλασικά να κάνω αυτό που ξεστομίζουν όλες οι γυναίκες «Τι; Δεν σε θέλει; Είσαι σίγουρη ότι είναι straight? Μήπως τον παίρνει λίγο;». Κλασικές γυναίκες…

Μην με ρωτάς τώρα, γιατί 42 μέρες πριν τα Χριστούγεννα έχω τέτοιους προβληματισμούς. Έβλεπα χτες και την ομόνυμη ταινία και μου την έδωσε που είχε Happy Ending. Γιατί όσο και ρομαντική αν είμαι καταλάθος, ξέρω πως αν απλά δεν σε γουστάρει δεν υπάρχει το «και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Ναι το ξέρω, και μάλιστα πολύ καλά.

Αλλά δεν μασάω. Γιατί μπορεί να πονάς εκείνη την στιγμή αλλά μετά όταν το ξεπερνάς και βλεπεις πια καθαρά, είναι από τις στιγμές που αξίζει να ζήσεις. Και στο κάτω κάτω Χριστούγεννα έρχονται. Κι αν είσαι σαν εμένα και ξέρεις τους σωστούς ανθρώπους στις σωστές θέσεις εκεί στον Βόρειο Πόλο τότε ο Αγιος Βασίλης θα σου έχει κάτω από το Δέντρο το σωστό αγόρι, με την σωστή ενδυμασία και την σωστή διάθεση!

Γι αυτό, αν κι εσένα δεν σε γουστάρει, μία είναι η λύση. Ξεκίνα και γράφε! Santa Claus is coming to town! Προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις…

When a man loves a woman...

2010-11-06T13:23:00.005+02:00

Μία εβδομάδα μετά το μεγάλο debate κι ακόμη ακούω διάφορες απόψεις για την μάχη των φύλων. Από άντρες, από γυναίκες, από γκέι άντρες και γυναίκες. Όλοι ελεύθεροι και καταιδρωμένοι στο κυνήγι της ευτυχίας. Και όλοι παραπονιούνται. Ρε παιδιά τι γίνεται εκεί έξω;

Εγώ γενικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, αλλά έτσι που τα’ ακούω με πιάνει ένα άγχος, ένα πλάκωμα. Τι έγινε ο έρωτας ρε παιδιά; Την έκανε μ’ ελαφρά; Που πήγαν όλα αυτά που ονειρεύομασταν μικρά; Το Σ + Σ = L.F.E. ; Χαθήκανε μεταξύ διαπραγματεύσεων για το δάνειο, την απελευθέρωση των γυναικών και την οκνηρία των αντρών; Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι πρέπει να μετακομίσω την συλλογή μου από αισθηματικές χαζο-γκομενό – ταινίες στην ίδια κατηγορία με το SpiderMan, τους X-Men και όλους τους άλλους φανταστικούς ήρωες. Επιστημονική φαντασία;

Ώσπου ήρθε μία απλή Τετάρτη. Ψώνια και χάζεμα στις βιτρίνες με την φίλη μου την Ν. στις βιτρίνες του Golden Hall και μετά δείπνο και κους κους. Αλλά μετά από 10 ώρες δουλειά πάνω σε 10ποντες μπότες αρχίζεις και καταρρέεις οπότε το δείπνο φαντάζει σαν μαρτύριο. Το μόνο που θες είναι να βγάλεις τις μπότες σου, να χαλαρώσεις μ’ ένα ποτήρι κρασί, να τσακίσεις μια πίτσα στην καθησιά σου και να τα πεις με την φιλενάδα σου. Κι έτσι έγινε. Το άλλο μισό της Ν. θα έλειπε σε επαγγελματικό δείπνο οπότε το σπίτι άδειο και να η καλή ευκαιρία για αμείλικτο girl talk. Παράδεισος. Και φτάνουμε και ο Παράδεισος πράγματι μας περιμένει.

Το άλλο μισό της φιλενάδας μου που λες, μας ετοίμασε σούπερ κατάσταση με κεριά, κρασί, φαγητό και γλυκό για τα κορίτσια του που θα ερχόντουσαν κουρασμένα και καταιδρωμένα. Απλά τα ετοίμασε κι έφυγε. Κι ενώ καταβρόχθιζα το πέμπτο καναπέ με σολωμό, έπινα το κρασί μου κουλουριασμένη και χαλαρωμένη στην καρέκλα μου το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι … τελικά υπάρχουν και αυτοί οι άντρες.

Και πήγε το μυαλό μου πίσω σ’ αυτούς τους άντρες. Σ’ αυτούς που 10 ημέρες πριν από τα γενεθλιά σου σου στέλνουν με τον πιο περίεργο και πανούργο τρόπο τα πιο ωραία παπούτσια του κόσμου, σ’ αυτούς που κλαίνε κάθε φορά που σ’ αφήνουν για να επιστρέψουν στην Αθήνα, σ’ αυτούς που σου γράφουν τα πιο ωραια γράμματα του κόσμου και σε κάνουν ν’ αισθάνεσαι πράγματι σαν την πριγκήπισσα του παραμυθιού, σ’ αυτούς που σου ετοιμάζουν το πιο όμορφο δείπνο στο πάτωμα του νέου άδειου τους διαμερίσματος, σ’ αυτούς που σου κάνουν έκπληξη κι έρχονται από την άλλη άκρη για να σου πουν απλά σ’ αγαπώ, σ’ αυτούς που παρατήσανε κάτι πολύ σημαντικό για να έρθουν να σε παρηγορήσουν όταν εσύ έκλαιγες με λυγμούς γιατί πέθανε η Winona Ryder στον Φθινόπωρο στην Νέα Υόρκη και σ’ αυτούς που όταν έλεγαν σ’ αγαπώ το εννοούσαν… Ναι αυτοί οι άντρες υπάρχουν. Υπήρξανε στην ζωή σου, τότε γιατί γκρινάζεις; Γιατί έπαψες να πιστεύεις;

Πράγματι, “When a man loves a woman” προκύπτουν τα καλύτερα πράγματα στην ζωή. Τα πιο φανταστικά και τα πιο κινηματογραφικά. Απλά για κάποιον λόγο δεν ακούγονται πια αυτά καθόλου. Δεν ακούγονται πια χαρούμενες ιστορίες. Αυτές που λες ότι θα δίνεις σαν παράδειγμα για την τέλεια ευτυχία ή αυτές που θα διηγείσαι στα παιδιά σου για να τους δείξεις ότι το L.F.E. υπάρχει εκεί έξω. Κάτι σαν τον Άγιο Βασίλη. Μπορεί να μην το έχει δει κανείς, αλλά αν πιστέψεις πολύ μπορεί κάποια Χριστούγεννα να τον πιάσεις στα πράσα να σου βάζει το δώρο σου δίπλα στο τζάκι ή τουλάχιστον στο καλοριφέρ… Απλά πρέπει να πιστέψεις και … να είσαι φρόνιμος!

Δεν θέλω λοιπόν ν’ ακούω άλλη γκρίνια. Αρκετά πια! Οι άντρες είναι έτσι και οι γυναίκες είναι αλλιώς. Μπορεί να μην είναι απλά η σειρά σου για τον έρωτα. Μπορεί απλά να μην είναι η σωστή εποχή. Μπορεί να τον είχες, και να ήσουν τόσο μαλάκας (άντρας ή γυναίκα) που τον άφησες να φύγει. Μπορεί να μην προσπαθείς πολύ. Μπορεί να βαριέσαι και να μην το έχεις καταλάβει. Μπορεί απλά να μην το θέλεις και να φοβάσαι να το παραδεχτείς. Μπορεί πολύ απλά να μην σε γουστάρει…

Μ’ έχει πιάσει από τώρα το κλίμα των Χριστουγέννων και είμαι με την πιο αισιόδοξη διάθεση. Κάθε χρόνο βέβαια με πιάνει (μόλις έρθουν τα Χριστούγεννα όμως βάζω πλερέζα και γκρινιάζω σαν τον Δρακουμέλ χωρίς λόγο) αλλά φέτος συνέβησαν πολλά και αλλάξανε οι προτεραιοτητές μου. Έτσι θέλω και για εσάς. Αρκετά πια με τις γκρίνιες. - Και το λέω εγώ που είμαι η πρώτη διξάσασα της γκρίνιας. Η αρχιγκρινιάρα. - Εκεί έξω είναι. Μπορεί να είναι στο καφέ της γειτονιάς, μπορεί στην άλλη άκρη του τηλεφώνου, μπορεί στο νησί που θα πας διακοπές, μπορεί στην δουλειά σου, μπορεί στον δρόμο, μπορεί στο Facebook, μπορεί στην Ρώμη, μπορεί στην Αθήνα, μπορεί να είναι και δίπλα σου και να μην το βλέπεις. Μπορεί να είναι και ανάμεσα στους αναγνώστες αυτού του μπλογκ δεν ξέρεις ποτέ. Απλά πρέπει να κοιτάξεις προσεκτικά και να κόψεις τις πολλές μαλακιές. Ξέρεις εσύ για ποιες μιλάω. Και θα έρθει. Αλλά ακόμη και να μην έρθει, μην απελπίζεσαι. Οι φανταστικοί γκόμενοι (ες) να είναι καλά! Ρώτα κι εμένα! Κάτι ξέρω παραπάνω...

Και μην ξεχνιόμαστε... 49 ημέρες μέχρι τα Χριστούγεννα!!!!!

Κρατάω πληκτρολόγιο και δεν φοβάμαι να το χρησιμοποιήσω!

2010-10-29T21:59:00.002+03:00

Αγώνας Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Debate Παπανδρέου – Σαμαρά. Αυτό δεν είναι τίποτα. Βάλε άντρες και γυναίκες άνω των 30 να συζητήσουν περί σχέσεων κι έχεις μία τιτανομαχία. Αυτό συνέβη χτες το βράδυ.

Σ’ ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά καφέ της πόλης (με μία από τις πιο ωραίες μπάρες. Λυσσάξτε!!!) μαζεύτηκαν 4 άντρες και 4 γυναίκες και φάγανε τα μουστάκια τους συζητώντας για ποιο λόγο είναι όλοι σχεδόν μόνοι τους. Μην φταίνε οι γυναίκες, μην φταίνε οι άντρες, μην είναι στραβός ο γυαλός μην στραβά αρμενίζουμε; 2 φαλοκράτες λοιπόν βάλανε 4 γυναίκες κάτω και τις κατηγορήσανε για όλα!

Κι επειδή χτες τα είχαμε τσουξει και λιγάκι παραπάνω και το μουρλοκομείο που είχα απεναντί μου, νόμιζε ότι πράγματι τον χρονομετρούσαν και δεν με άφηνε ν’ αρθρώσω λέξη κι επίχειρημα, παίρνω την εκδικησή μου διαδυκτιακά και του απαντώ ξεδιάντροπα και αναίσχυντα από εδώ!!!! Κι όπως λέει και ο φίλος μου ο Γιώργος, κρατάω πληκτρολόγιο και δεν φοβάμαι να το χρησιμοποιήσω.

Αγαπημένε μου Νίκο,

Εσύ που ξέρεις τα πολλά και ο νου σου κατεβάζει, θα έπρεπε να ξέρεις ότι δεν θα έπρεπε να λυπάσαι καμία γυναίκα η οποία επέλεξε να είναι μόνη της μετά τα τριάντα. Και , άκου με που σου λέω, επέλεξε να είναι μόνη της. Θα μπορούσε να είναι με κάποιον που δεν θέλει (με τον χασάπη της γειτονιάς για να έχεις και τσάμπα κρέας!) ώστε να κάνει περήφανους τους γονείς της, το σόι της, την δουλειά της και ίσως κι εσένα που θεωρείς ότι μία γυναίκα μόνη είναι μισή γυναίκα! Όταν μία γυναίκα αποφασίζει να είναι μόνη της γιατί δεν έχει βρει αυτόν που θα την κάνει να θέλει να γεννήσει τα παιδιά του, δεν θα πρέπει να την λυπάσαι. Θα πρέπει να την σέβεσαι γιατί έχει καταφέρει κι έχει ξεπεράσει τον τίτλο της γεροντοκόρης, έχει μάθει εντέχνως ν’ αποφεύγει και ν’ αντικρούει τα επιχειρήματα του κύκλου της και της οικογενειάς της για το καλό του γάμου, καταφέρνει να περνάει μόνη της καλά όπως περάσαμε εμείς χτες, χωρίς η βραδιά της να περιλαμβάνει υποχρεωτικά έναν γκόμενο! Επίσης έχει μάθει να ξεχωρίζει τους αποτυχημένους, τους βλαμένους και τους μαμάκηδες χωρίς να χρειαστεί να πάει στο κρεβάτι μαζί τους και ανάλογα τα υπόλοιπα προσόντα του να περάσεις την ώρα της, την ημέρα της ή και τον μήνα της. Αλλά μέχρι εκεί. Μετά τα θέλει ο κώλος της, οπότε καλά να πάθει!

Και μην ξεχνάς πως όπως ούρλιαζα και χτες, ισχύει το παρακάτω:

Σε κάθε άντρα αντιστοιχούν 3 γυναίκες. Οπότε σε κάθε γυναίκα αντιστοιχεί το 33,3%. Από αυτό 33,33% το 1/3 είναι γκέι, το 1/3 είναι παντρεμένοι και το τελευταίο 1/3 περιλαμβάνει τους δεσμοφοβικούς, τους μικροτσούτσουνους, τους τσιγκούνηδες, του μαμάκηδες, τους βλαμένους, αυτούς που απλά δεν σε γουστάρουν και μερικούς καλούς οι οποίοι όμως σου φαίνονται απίστευτα βαρετοί. Το γιατί μην με ρωτάς. Μήπως γιατί είναι; Όταν λοιπόν βγεις με όλες τις παραπάνω κατηγορίες, αποφασίζεις πως σε αντίθεση με αυτό που έχει πει η φίλη μου η Charlotte στο Sex and the City, μπορείς να κάνεις σταθερή σχέση με τον δονητή σου. Μια χαρά μπορείς να πας σινεμά μαζί του, για φαγητό, μπορεί να σου κρατήσει συντροφιά στον καναπέ βλέποντας μια ρομαντική ταινιία και μπορείς ωραιότατα να τον γνωρίσεις στους φίλους σου. Αν μάλιστα έχουν φτάσει και οι φίλες σου στο ίδιο σημείο μπορείς να διοργανώσεις το νέο τρεντ της εποχής. Επίδειξη Dildo. Ζούμε μεγάλες στιγμές!

Και μπορεί να χάσαμε τον ρόλο μας, αλλά ως γνωστόν οι γυναίκες σε αντίθεση με εσάς είναι Multi taskers! Μπορούμε λοιπόν να είμαστε παράλληλα και γατούλες και αντράκια! Ανάλογα τι μας προκαλείτε εσείς! Αν εσείς μας βγάζετε τον Βαμβακούλα μέσα μας, πιστεψέ με δεν φταίει η φύση μας, εσείς φταίτε! Να ξέρεις ότι μία γυναίκα έχει τόσες προσωπικότητες που δεν μπορείς να φανταστείς. Και πιστεψέ με δεν θέλεις να μάθεις! (Εγώ προσωπικά τείνω σ' ενα μείγμα Βαμβακούλα με λίγο Tracy Lords, αλλά εγώ είμαι Ζαργάνα και είμαι εκτός συναγωνισμού!)

Οι παλιοί λέγανε «Οι πουτάνες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές». Και δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί όλοι εσείς οι άντρες έχετε μια ιστορία για μια πουτάνα και μια τρελή να μας πείτε. Ιδιαίτερα η κατηγορία Glenn Close είναι πολύ δημοφιλής! Συμπερασματικά λοιπόν είστε τόσο ανασφαλείς που αναζητείτε γυναίκες οι οποίες σας δείχνουν τον ερωτά τους με καταπίεση, σκηνές ζηλοτυπίες, παράνοιες και άλλες τέτοιες ιστορίες. Τουλάχιστον έτσι νομίζετε. Αλλά η παράνοια Νίκο μου, δεν είναι δείγμα αγάπης, είναι δείγμα ότι oι αντρες με τ' άσπρα έρχονται να σε βρουν. Για τις πουτάνες δεν ανοίγω θέμα… γιατι είστε όλοι καμένοι! Και καλά να πάθετε. Ας προσέχατε!
Τελος Νίκο μου, θα ήθελα να σου υπενθυμίσω ότι και τα γυναικεία μοντέλα έρχονται με υδραυλικό και ορμονικό σύστημα. Αυτό σημαίνει λοιπόν, ότι οι γυναίκες κάνουν σεξ και για την δική τους ευχαρίστηση και όχι για να κερδίσουν, κάποιον ή κάτι. Και αν η λιμπιντό τους είναι άνω του μεσαίου θα βρουν ένα αρσενικό που δεν θα χρειάζεται και ιδιαίτερη μαστορία να τον βάλουν στο κρεβάτι τους, να πάρουν αυτό που έχει θεωρητικά να προσφέρει και μετά θα τον πετάξουν σαν στημμένη λεμονόκουπα. Κι αυτό δεν τις κάνει ούτε πόρνες ούτε όλα τ’ άλλα κοσμητικά επίθετα που αράδιασες χτες βράδυ. Και μην μας κατηγορείς γι αυτή την στάση μας. Δυστυχώς μάθαμε από τους καλύτερους. Από εσάς.

Έτσι που λες Νίκο μου. Δεν πας εσύ να λες ό,τι θέλεις, να κάνεις όσες λίστα με To Dos ή Not to Dos. Και δεν πας να δίνεις όσες συμβουλές θέλεις. Το να βρεις τον έρωτα είναι τόσο εύκολο όσο να λύσεις τον κύβο του ρούμπικ. Μπορεί να παιδεύεσαι χρόνια και να μην τα καταφέρεις. Μπορεί να είσαι από τους τυχερούς και με την δεύτερη προσπάθεια να καταφέρεις να βρεις την λύση. Μπορεί ο προηγούμενος παίχτης να τον έστησε τόσο ωραία που η λύση του μετά είναι απλό παιχνιδάκι. Το σίγουρο είναι ότι μετά από κάθε προσπάθεια, έρχεσαι μία κίνηση πιο κοντά στην λύση του. Και όταν το λύσεις, τον αφήνεις στην γωνία του και τον καμαρώνεις. Και όταν βαρεθείς να κάνεις κι αυτό και συνειδητοποιήσεις ότι τελικά η προσπάθεια σου άρεσε πιο πολύ από το αποτέλεσμα, ξεκινάς πάλι από την αρχή!!!

Ο Νίκος που λες είναι πλάσμα από τα λίγα. Εκεί που τον λατρεύεις εκεί που θέλεις να τον στείλεις στην φάλαγγα! Κι ενώ θεωρητικά έχει όλη την συμπεριφορά του Νίκου Κούρκουλου και τους άντρα του πρόστυχου του σωστού είμαι σίγουρη ότι εντός των τοιχών ανήκει στην κατηγορία «Yes dear»! Δεν πειράζει όμως, εμείς τον αγαπάμε έτσι! Υποκριτάκο και φωνακλά!!!!!!

Ειδική μνεία στον Δημήτρη επίσης που σιγόνταρε τον Νϊκο αλλά με λιγότερα ντεσιμπέλ. Άγριο αγόρι με πληγωμένο παρελθόν και ροκ επιρροές. Πρέπει να βρω οπωσδήποτε κάπου να το δώσω αυτό το αγόρι. Πληροφορίες εντός!

Μπορεί λοιπόν στο χτεσινό debate να μην καταλήξαμε πουθενά. Ήπιαμε όμως πολύ, αγκαλιαστήκαμε μετά και φιληθήκαμε για να περάσει! Και στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι που έχει σημασία!

Εσύ και το Ε.Σ.Υ.

2010-10-14T18:01:00.000+03:00

Εντάξει το παραδέχομαι. Και στις χειρότερες στιγμές, μπορώ να είμαι «γιουχου!». Δεν είναι έλλειψη σοβαρότητας, μάλλον είναι αμυντικός μηχανισμός. Ή έτσι λέω τουλαχιστον. Γιατί για την έλλειψη σοβαρότητας δεν είμαι και τόσο σίγουρη. Έχει αποδειχτεί ότι η σοβαρότητα δεν είναι μία απο τις αρετές μου. Αλλά έχω τόσες άλλες που δεν αγχώνομαι.

Το είπα και στο facebook το λέω και τώρα. Πάνω απ’ όλα Υγεία. Πρέπει να συμβεί κάτι σε κάποιον που αγαπάς για να συνειδητοποιήσεις ότι το πως θα χάσεις 15 κιλά σε 2 ημέρες δεν είναι σοβαρό πρόβλημα κι επίσης το γεγονός ότι δυσκολεύεσαι περπατήσεις πάνω σε 13 πόντους δεν πρέπει να σε προβληματίζει ιδιαίτερα, γιατί υπάρχουν πιο σοβαρά προβλήματα εκεί έξω. Εγώ την προηγούμενη εβδομάδα είχε την παρθενική μου συνάντηση με το Ε.Σ.Υ.. Και όπως κάθε τι παρθενικό, είναι χάλια.

Αυτό το Grey’s Anatomy και όλες οι άλλες σειρές επιστημονικής φαντασίας μας έχουν καταστρέψει τελικά. Όταν συνέλθεις απο το αρχικό σοκ μετά απο την εισοδό σου στα ελληνικά νοσοκομεία, συνειδιτοποιείς ότι πουθενά δεν θα βρεις κανέναν Derek Sheperd ή ακόμη καλύτερα έναν Mark Sloan (τον προτιμούμε γιατί είναι υπερσεξουαλικός όμως!). Αν είσαι λίγο τυχερή το αποτέλεσμα θα είναι κάτι μεταξύ Κώστα Τσάκωνα, Άκη Τσοχατζόπουλου και Λάκη Γλυκούλη. Δεν ξέρω γιατί κάποιες μαμάδες λυσσάνε να πάρουν οι κόρες τους γιατρό. Τους έχουν δει πως είναι; Επίσης δεν καταλαβαίνω πως γίνονται όργια μέσα στα νοσοκομεία, αφού και οι νοσοκόμες είναι επίσης σαν να έχουν τρακάρει με τρόλεϊ. Η επιτομή της ασχήμιας και του αντικούκου. Εγώ βασικά απογοητεύτικα απο τους γιατρούς. Την διαφορά την έκανε μία γιατρίνα που συνάντησα εκεί, η οποία με την πρώτη ματιά φώναζε «Καλώς τ’ αγοράκια τα ζουμπουρλούδικα». Με την δεύτερη ματιά φώναζε «Έλα, έλα, 20 ευρώ το μισάωρο». Με την τρίτη ματιά την έστελνες στο Big Brother να κάνει παρέα στ’ άλλα Ξ. που έχουν μαζέψει εκεί.

Εντάξει δεν μπορώ να πω. Μπορεί οι γιατροί να μοιάζουν και να φέρονται όπως οι συγγενείς του Δρακουμέλ, οι νοσηλευτές είναι όμως... Να σε πάνε βόλτα με το φορείο και να κάνεις μπιου μπιού, μέχρι να φτάσεις στα έκτακτα περιστατικά και να φωνάζεις, «δεν πάω σπίτι μου απόψε» ένα πράγμα! Μου το λέγανε αλλά δεν το πίστευα. Μην είναι η στολή, μην είναι που σε κουβαλάνε στα στιβαρά τους μπράτσα, μην είναι που εκείνες τις στιγμές θες κάτι να σου αλλάξει την διάθεση, οι νοσηλευτές είναι τα Go – Go boys των νοσοκομείων. Ναι η αλήθεια είναι πως εγώ, με όσους μίλησα, τους φαντάστικα όλους σε κλουβί να χορεύουν το “You sexy thing” . Είναι που μου είπε κάποιος κάποτε, ότι ο άντρας της ζωής μου θα φοράει στολή κι απο τότε όλοι οι ένστολοι έχουν ανέβει κατηγορία στην συνειδησή μου. Εγώ πάντως, επειδή η αλήθεια είναι πάσχω από «υπερβολικό και αναίσχυντο φλερταρικό σύνδρομο» τις έκανα τις κινήσεις μου. Και για πρώτη φορά και τα ματάκια πιάσανε, και τα νάζια πιάσανε και έφυγα απο τα νοσοκομεία με 3 τηλέφωνα νοσηλευτών για τις δύσκολες ώρες! Φωλιά, φωλιά!!! Εντάξει ίσως δεν ήταν ο πιο κατάλληλος τόπος και χρόνος για γκομενιλίκια, αλλά τι να κάνεις που συνήθως τα καλύτερα έρχονται είτε όταν περνάς άσχημα, είτε όταν έχεις γκόμενο, είτε όταν είσαι απο ξενύχτι και μοιάζεις με τον Sweeny Todd?

Η αληθεια είναι πάντως μακριά απο εμάς άλλες τέτοιες συναντήσεις. Μακρία απο τα ελληνικά νοσοκομεία, ειδικά αν είναι για σοβαρό λόγο. Να είμαστε γεροί και δυνατοί και αν ξεμείνουμε απο ραντεβού, άντρες και νέες συγκινήσεις τα πράγματα είναι απλά. Θα πάθει η φίλη μου η Μούνοβα μία κρίση πανικού, θα πάρουμε το 166 και τσουπ! Boys!!!! Έρχεται η μανούλα!!!!! (Αδιόρθωτη όμως....)